آزمایش خیلی جالب دانشمند نورمن وينست پيل

[pariaaa]

.


يک روز يک دانشمند يک آزمايش جالب انجام داد . او يک آکواريوم شيشه اي ساخت و آنرا با يک ديوار شيشه اي دو
قسمت کرد. تو يه قسمت يکماهي بزرگتر انداخت و در قسمت ديگر يک ماهي کوچکتر که غذاي مورد علاقه ي ماهي
بزرگ بود .
ماهي کوچک تنها غذاي ماهي بزرگ بود و دانشمند به او غذاي ديگري نمي داد... او براي خوردن ماهي کوچک بارها
و بارها به طرفش حمله مي کرد، اما هر بار به يکديوار نامرئي مي خورد. همان ديوار شيشه اي که او را از غذاي مورد علاقه اش
جدا مي کرد.
بالا خره بعد از مدتي از حمله به ماهي کوچيک منصرف شد. اوباور کرده بود که رفتن به آن طرف آکواريوم و خوردن
ماهي کوچک کار غير ممکنيست. دانشمند شيشه ي وسط را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز کرد، اما ماهي بزرگ هرگز به
سمت ماهي کوچک حمله نکرد. او هرگز قدم به سمت ديگر آکواريوم نگذاشت. مي دانيد چرا؟

آن ديوار شيشه اي ديگه وجود نداشت، اما ماهي بزرگ تو ذهنش يک ديوار شيشه اي ساخته بود. يک ديوار که شکستنش از
شکستن هر ديوار واقعي سخت تر بود. آن ديوار باور خودش بود. باورش به محدوديت.
ما هم اگر خوب در اعتقادات خودمان جستجو کنيم، کلي ديوار شيشه اي پيدا مي کنيم که نتيجه ي مشاهدات و تجربياتمان هست و
خيلي هايشان هم آن بيرون نيستند و فقط تو ذهن خود ما وجود دارند.
"هر فردي خود را ارزيابي مي کند و اين برآورد مشخص خواهد ساخت که او چه خواهد شد. شما نمي توانيد بيش از آن
چيزي بشويد که باور داريد هستيد، اما بيش از آنچه باور داريد مي توانيد انجام دهيد.
نورمن وينست پيل