۱۳۹۹-۱۱-۴، ۰۹:۱۴ عصر
سلام خسته نباشید
زن ۳۱ ساله ای هستم که حدود ۵ ساله ازدواج کردم و همسرم از فامیل دور مادری هست و از لحاظ خانواده شناخت داشتیم که بسیار اروم و مبادی ادب و مهربون بودن خودمم خانواده خوبی دارم که همه به احترام ازشون یاد میکنن
من و شوهرم هر دو فوق لیسانس هستیم من تهران بدنیا اومدم و اون شهرستان و پدر مادرش هنوز شهرستان هستن
در حال حاظر خونه زندگی ماهم تهران هست ولی در اینده تا یک سال دیگه احتمالا برای زندگی برگردیم شهرستان همسرم
فعلا فرزندی نداریم و به خاطر مشکل همسرم دارو مصرف میکنه
مشکل جدی که وجود داره اینه که من و همسر همش باهم دعوا داریم سر کوچکترین مسایل همسرم شروع میکنه به دعوا و فحاشی و همیشه من کوتاه میام تا ارومش کنم و بارها مجبورم میکنه بگم ببخشید غلط کردم و ....حتی به خانوادم فحاشی میکرد که گاهی که منم جواب میدم اون بدترش میکنه تا جایی که من کاملا له بشم چند باری به خانواده اش گفتم ولی تاثیری نداشته من خسته شدم از بس مقصر شدم هیچ ارزش و عزت و غروری ندارم سر هر مساله شروع میکنه به فحاشی و من معذرت میخوام و اون پشیمونی نداره چون قهر میکنه و من ادم مهر طلبی هستم و نتونستم خودمو درمان کنم
دیشب برای بار چندم شروع کرد بهانه گرفتن فحش دادن داد زدن من هربار کوتاه اومدم تا دیگه خسته شدم در اتاق رو محکم بستم که ازش فاصله بکیرم اما اون قندون رو پرت کرد شکست منم شروع کردم به حرف زدن که ازت نفرت دارم و مشکل روحی داری و خیلی چیزای دیگه اونم بدترش رو بهم میگفت هرچند من ۱ساعت نشده پشیمون شدم و ازش معذرت خواستم ولی اون همچنان رو موضع خودش ایستاده فحاشی میکنه و داد میزنه که زجرت میدم و برای اینکه اشتی کنیم مجبورم میکنه بگم ببخشید غلط کردم حیوونم و به خودم فحاشی کنم.....
نمیدونم چیکار کنم لحظات خوب زیاد داریم و خاطرات بدمون کمه اما در حدی هست که حرمتی باقی نمونده
بهم بکید چیکار کنم؟ میشه زندگی رو ادامه داد؟چطوری جبران کنم؟ جطوری از نقش قربانی بیام بیرون؟ چیکار کنم حرمت و احترام برگرده به زندگی؟
زن ۳۱ ساله ای هستم که حدود ۵ ساله ازدواج کردم و همسرم از فامیل دور مادری هست و از لحاظ خانواده شناخت داشتیم که بسیار اروم و مبادی ادب و مهربون بودن خودمم خانواده خوبی دارم که همه به احترام ازشون یاد میکنن
من و شوهرم هر دو فوق لیسانس هستیم من تهران بدنیا اومدم و اون شهرستان و پدر مادرش هنوز شهرستان هستن
در حال حاظر خونه زندگی ماهم تهران هست ولی در اینده تا یک سال دیگه احتمالا برای زندگی برگردیم شهرستان همسرم
فعلا فرزندی نداریم و به خاطر مشکل همسرم دارو مصرف میکنه
مشکل جدی که وجود داره اینه که من و همسر همش باهم دعوا داریم سر کوچکترین مسایل همسرم شروع میکنه به دعوا و فحاشی و همیشه من کوتاه میام تا ارومش کنم و بارها مجبورم میکنه بگم ببخشید غلط کردم و ....حتی به خانوادم فحاشی میکرد که گاهی که منم جواب میدم اون بدترش میکنه تا جایی که من کاملا له بشم چند باری به خانواده اش گفتم ولی تاثیری نداشته من خسته شدم از بس مقصر شدم هیچ ارزش و عزت و غروری ندارم سر هر مساله شروع میکنه به فحاشی و من معذرت میخوام و اون پشیمونی نداره چون قهر میکنه و من ادم مهر طلبی هستم و نتونستم خودمو درمان کنم
دیشب برای بار چندم شروع کرد بهانه گرفتن فحش دادن داد زدن من هربار کوتاه اومدم تا دیگه خسته شدم در اتاق رو محکم بستم که ازش فاصله بکیرم اما اون قندون رو پرت کرد شکست منم شروع کردم به حرف زدن که ازت نفرت دارم و مشکل روحی داری و خیلی چیزای دیگه اونم بدترش رو بهم میگفت هرچند من ۱ساعت نشده پشیمون شدم و ازش معذرت خواستم ولی اون همچنان رو موضع خودش ایستاده فحاشی میکنه و داد میزنه که زجرت میدم و برای اینکه اشتی کنیم مجبورم میکنه بگم ببخشید غلط کردم حیوونم و به خودم فحاشی کنم.....
نمیدونم چیکار کنم لحظات خوب زیاد داریم و خاطرات بدمون کمه اما در حدی هست که حرمتی باقی نمونده
بهم بکید چیکار کنم؟ میشه زندگی رو ادامه داد؟چطوری جبران کنم؟ جطوری از نقش قربانی بیام بیرون؟ چیکار کنم حرمت و احترام برگرده به زندگی؟
