[سوره محمد (47): آيات 12 تا 15]
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُواوَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَ يَأْكُلُونَ كَما تَأْكُلُ الْأَنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوىً لَهُمْ (12) وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْناهُمْ فَلا ناصِرَ لَهُمْ (13) أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ كَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ (14) مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِيها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى وَ لَهُمْ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ كَمَنْ هُوَ خالِدٌ فِي النَّارِ وَ سُقُوا ماءً حَمِيماً فَقَطَّعَ أَمْعاءَهُمْ (15)
تفسيرخسروي، ج8، ص: 8
تفسير معانى:
همانا خداوند كساني را كه ايمان آورده وكردارهاى شايسته بجا مى آورند داخل بستانها و بهشتهائى مى كند كه از زير درختها و بناهاى آنها نهرهاى آب جارى است و كسانيكه كفر آورده و منكر خدا و رسول و احكام شده اند سيره و زندگانى آنها مانند زندگانى و سيره چهار پايان است (لذات و شهوات دنيا را اختيار كرده و از حقايق اعراض كرده اند و از لذائذ فانى دنيوى بهره و تمتع ميگيرند و قضاء وطر می كنند) و مانند حيوانات براى رفع گرسنگى ميخورند و شكم را سير ميكنند و موضع و مقامى كه در آنجا اقامت ميكنند آتش خواهد بود 12).
و چه بسيار (مردمان) شهر و آبادى كه نيرومندتراز اهل شهر تو (يعنى مكّه) شهرى كه ترا ازآنجا بيرون كردند (و تو ناچار از مهاجرت از آنجا شدى) بودند (كه ما آنها را هلاك و نابود ساختيم) و ياورى براى آنها نبود كه (دفع عذاب از آنها كند) (يا اگر نسبت باهل مكّه هم چنين كنيم كيست كه دفع بلا از آنها كند و ياور آنها باشد13-).
14- پس آيا كسيكه بنابر برهان و حجّت واضح (يقين بتوحيد و شرايع داشته) باشد مانند كسى است كه شيطان عمل زشت او و گناهان او را در نظرش جلوه داده (و نيكو آرايش كرده است) و آنان پيرو شهوات و خواهشهاى نفسانى خود شده اند؟ (و آنها مشركان و بقول ابن زيد و مروي از حضرت أبو جعفر عليه السّلام مراد منافقان ميباشند) (خير چنين نيست و آنها يكسان و برابر نيستند).
15- مثل (و شرح) بهشتى كه بمؤمنان پرهيزكار وعده شده است (چنين است كه می شنويد) در آن بهشت نهرهاى آبى است كه (مانند آبهاى دنيا نيست كه بسبب زياد ماندن در يك محل تغيير مىكند) لا تغيير است و طعم و بوى آن تغيير نميكند و (در آن) نهرهائى از شير است كه طعم آن تغيير نمىكند (مانند شيرهاى دنيا ترش و بريده نميشود و عوارض بآن راه نمى يابد) و (در آن باز) نهرهائى از شراب است كه براى نوشندگان لذيذ است (بآشاميدن لذّت ميبرند و از آن آزار و زحمتى در موقع خوردن و پس از آن نمى بينند بخلاف شراب دنيوى كه خالى از تلخى و سر درد و مستى نيست) و (در آن نيز) نهرهائى از انگبين تصفيه شده است (و خالص از موم و كثافات و تمام عيوبى
است كه عسل دنيا دارد) و براى آنان (يعنى پرهيزگاران) در بهشت از هر نوع ميوهاى فراهم است (چه آنهائيكه نام آنها را ميدانند و چه آنهائيكه نام آنها را نميدانند و مبرّاي از تمام مكروهاتى هستند كه ميوه هاى دنيا دارند) (و علاوه بر تمام اين نعمتها) از جانب پروردگارشان (مفتخر) بآمرزش و ستر گناهان هستند (كه سيئات دنيوى را خداوند فراموش آنها ميسازد كه عيش آنان منغّص نگردد و از نعيم بهشت بخوبى بهره ور شوند ت11).
(آيا كسى كه خالد و پاينده در اين همه نعمات است) مانند كسى است كه مخلّد و جاويدان در آتش ميسوزد و آب جوشان سوزان باو مى نوشانند كه پس از نوشيدن (چون بدرونشان رود) روده هاى آنها را قطع ميكند ( تفسير خسروي، ج8، ص:11 )
