طرح کار فرهنگی برای دانشجویان

[ADMIN]

[ADMIN]

1-احترام و محبت:
 الانسان عبید الاحسان. انسان بنده احسان و محبت است.
در طول کارها همیشه به این نکته مهم توجه بفرمایید که موفقیت ما فقط در صورتی خواهد بود که به مخاطبینمان احترام کامل را بگذاریم.
خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام می­فرمایند: فبما رحمة من الله لنت لهم ولو کنت فظا غلیظ القلب لانفضوا من حولک...(آل عمران/159)
ای پیامبر بخاطر مهر و رحمت الهی بر مردم نرم شدی و اگر تند و سخت دل بودی از گردت پراکنده می­شدند...
رفتار محبت آمیز دام دل انسانهاست و بسیار بیش از هر استدلال قوی و منطقی مفید و مؤثر است...
2-کار عملی نه زبانی:
 دوصد گفته چون نیم کردار نیست.
زمانی در کارمان موفق خواهیم بود که عملکرد و شخصیت ما مورد علاقه و توجه افراد قرار گیرد.اگر توانستیم آنقدر جذابیت داشته باشیم که دیگران را جذب برنامه هایمان کنیم نیازی به تذکرزبانی نداریم بلکه خود افراد به سوی ما می آیند.
دعوت و تذکر زبانی در موارد کم و استثنایی استفاده می­شود...
3-مشارکت بیشتر:
همه افراد را در کارها شریک کنیم و کارهای فرهنگی و مذهبی را در انحصار خودمان ندانیم.
هرچه مشارکت افراد در کارها بیشتر شود میزان تمایل آنها بیشتر و انتقاد آنها کمتر می­شود.
4-حفظ آرامش:
افراد در محیطهای پرتنش خود را تغییر نمی­دهند.اگر به افراد حمله شود آنها شخصیت خود را در خطر می­بینند و مقاومت و مقابله می­کنند.
به عکس در محیط آرام و بی خطر فرد تسلیم است وتجارب تازه ای می­طلبد. اومیل داردبدون اینکه شخصیتش زیر سؤال برود تغییر مطلوب را در خود ایجاد کند.
روشن است که تذکر مستقیم و انتقاد از آنها باعث گارد گرفتن آنها و عدم تغییر می­شود پس باید به شدت از آن پرهیز کنیم.
5-پرهیز از برچسب زدن:
افراد را زود متهم نکنیم به آنها برچسب "بی دین" و "بی اخلاق" نزنیم. با این کار هم به شخصیت آنها حمله کرده ایم و او را از خود رانده ایم و هم پس از مدتی او باور می­کند واقعا آدم بی دین و بی اخلاقی است...
6-جذابیت:
باید برنامه های ما جذاب باشند تا همه جوانان به سمت آن بیایند. جذابیت باید با حفظ اصول و مبانی کارفرهنگی باشد.
ابتکارو نوآوری، کوتاه بودن برنامه ها، مشارکت همه افراد و... برنامه ها را جذاب می­کند.
فکرکردن،مطالعه کردن و استفاده از تجربیات گروههای فرهنگی دیگر لازمه پیشرفت و نوآوری است.
شخصیت افرادی که کارهای فرهنگی را انجام می­دهند نیزدر روی آوردن و استقبال افراد نیز مؤثر است.
باید سعی کنیم در میان اطرافیانمان از محبوبیت و مقبولیت برخوردار باشیم و از کسانی که محبوب هستند استفاده کنیم.
اگر شخصیت پذیرفته شده ای نداریم در کنار تلاش برای کسب محبوبیت در بین دوستان، کارهایمان را تعطیل نکنیم بلکه بطور غیر مستقیم انجام دهیم تا مبادا لطمه ای به کار وارد کنیم.
7-خاموش
کارهایمان را طوری انجام دهیم که تاجای ممکن غیر مستقیم باشد. لازم نیست به همه، جزئیات کارهایمان را اعلام کنیم.
ما به دنبال اسم و رسم نیستیم. نه از کسی حقوق می­گیریم و نه از آنها توقع احترام داریم.
تا جای ممکن از شلوغ کاری و سروصدا بپرهیزیم.
مثلا لازم نیست در پایان هر برگه اسمی از خود بیاوریم یا در پایان هرمراسم نامی از خود ببریم.
کار کردن بی سرو صدا و برای خدا بر خلوص کار ما می افزاید و در نتیجه خداوند متعال هم در آن خیر و برکت و تأثیربیشتری می­گذارد.
البته منظور این نیست که برای برنامه های عمومی به دیگران اطلاع رسانی دقیق و منظم انجام ندهیم.
*گاهی ذکر نام افراد و گروههایی که در این کارهای فرهنگی به دخیل هستند و به ما کمک می­کنند تأثیر منفی دارد؛ مثلا فکر می­کنند که دیگران می­خواهند برای آنها تصمیم گیرند یا...
بنابر این ذکر نام افراد در این موارد اصلا به صلاح نیست.
اما اگر افرادی علاقه مند بودند که درزمینه کارهای فرهنگی مشارکت کنند یا این برنامه ها را برای جاهای دیگر اجرا کنند و دوست داشتند با افراد فعال در این زمینه مرتبط شوند معرفی کردن به آنها اشکالی ندارد.
8- پرهیز از مسائل اختلاف برانگیز
از بحث و مشاجره در مسائل اختلافی و کم اهمیت بپردازیم. مسائل سیاسی از مسائلی است که معمولا به نتیجه نمی­رسد؛ مبادا با این بحثها کسی را از مسائل فرهنگی و دینی دور کنیم.
اگر در زمینه مسائل علمی و فرهنگی هم با کسی صحبت و بحثی داریم کاملا آرام و با متانت پیش برویم.عصبانیت ما یعنی شکست حتی اگر حرف ما درست باشد