تجربیات مربیان صالحین و معلمان

[شادی]

برای تفهیم حرفی که میخوام بزنم این مثال لازمه...
فکر کنید روبروی شما چند حیوان قرار گرفته اند؛ مثلا "فیل، وال دریایی، میمون؛ زرافه"
و فرض کنید پشت سر حیوانات یک درخت قرار دارد...
حال...
آیا عقلانی است که ما از همه آنها یک انتظار داشته باشیم؟!
مثلا به همه آنها بگوییم به بالای درخت بروید... آیا عقلانی است؟!
خوب فیل چطور برود؟! 
وال چطور؟! زرافه چطور؟! ...
پس نمی توان از همه یک نوع انتظار داشت...
در نظام آموزشی قطع یقین این آمده که فقط توجه به بعد درسی بچه ها نکنید، بچه ابعاد وجودی و توانمندی های دیگری هم دارد...
ولی نمیدونم چرا مدارس گرفتار این شدن که تا بچه ای تو درس کم بذاره دیگه توجهی به مهارت ها و توانمندی های دیگش نمیکنن...
"از همه یه انتظار دارن..."
بابا بی خیال...
خوب یکی به درس علاقه داره یکی به مهارتهای دیگه ای...
خواهشا به خاطر ضعیف بودن درس، استعدادهای دیگه بچه رو سرکوب نکنید...

[شادی]

یه نکته ای بگیم رو باب وظیفه، البته نظر شخصیه ولی شاید تا حدودی درست باشه...
مدارسی که ادعای اسلامی بودن و مذهبی بودن دارن توجه کنن...
تا سطح بچه هاتون یه دست نباشه (از لحاظ سبک زندگی و تعهد و ...)؛ کار پیش نمیره...
مورد داشتیم به خاطر بی توجهی ها در ثبت نام بچه ها، خوبارو هم خراب کردن...
خواهش دارم همینطوری بچه هارو ثبت نام نکنید... یه گزینشی چیزی (با خود بچه و با اولیای بچه)
شاید یه عده بگن: خوب مگه این هنره که بچه های مومن رو براشون برنامه بریزیم؟! یا مگه هنره همه مذهبی باشن تو مدرسه...؟!
بله آقا هنره...
ضرورت حفظ و نگهداری بچه هایی با خانواده های مومن و ولایی بیشتر از اینه که بخوایم واسه افراد مختلف با سبک زندگی های مختلف (که گاها تو باغ نیستن) برنامه بریزیم...
واقعا این هنره که یه دانش آموز مومن بعد از سه سال که تو دوره متوسطه اول هستش انقلابی بشه... ایمانش بیشتر بشه... و ...
متاسفانه خیلی مدارسی که داعیه دار مذهبی بودن هستن از این ناحیه ضربه خوردن و میخورن...

[شادی]

در رابطه مربی با متربی، باید مربی به گونه ای سیستم تعاملی خود را با مهارت های خود تنظیم کند که همیشه رابطه از طرف متربی به سوی مربی باشد. چون قرار است در طول تربیت جاذبه و دافعه از طرف مربی اجرا شود.

در صورتی که این رابطه عکس باشد، حالتی پیش می آید که مربی باید برای قبولاندن حرف خود به متربی، توجه بسیاری به متربی بکند (اصطلاحاً متربی لوس به بار آمده) و کل سیستم تربیتی با مشکل جدی رو به رو می شود؛ چون دیگر زمینه ای برای ایجاد دافعه نیست!!!

[شادی]

سلام

فرزند شما چند سالشه؟ 2 یا 5 یا 10؟ قطعا فرزند یا متربی شما که در سن 15 سالگی است با متربی ای که در سن 17 سالگی است باهم تفاوت هایی دارند؛ موضوع بحث ما نیازهای هر فرد است...

بله " نیاز  ".

البته تمام افرادی که به کار تربیتی مشغولند بر این امر واقفند که  " یکی " از معیارهای تعیین نیاز هر شخص " سن " اوست.

عوامل دیگری همچون خانواده ، محیط زندگی ، سبک ارتباطی او با محیط اطراف ، فاصله او با سن بلوغ و حتی تک فرزند بودن یا نبودن نیز در این مورد مهم است. اما بحث امروز ما " سن " است که شاید بتوان گفت یکی از مهمترین و دم دست ترین شاخص ها برای تعیین نیاز افراد است...

خب ؛ بریم سر اصل ماجرا ...

همانطور که می دانید نیاز یک نوزاد با نیاز یک کودک 5 ساله باهم فرق می کند...

و به همین منوال نیاز فرد 5 ساله با ده ساله !

خیلی اوقات در مدارس و یا در کانون های فرهنگی تربیتی "جداسازی سنی" صورت نمی گیرد و خیلی از همکاران ما به دلایلی چون ( غفلت یا عدم حضور مربی به تعداد مورد نیاز ) از این اصل غافلند.

باید بدانیم که هر فردی در هر سنی یک نیاز دارد و البته قسمت مهم داستان اینجاست که معمولا نیاز ها به " ضمیر ناخود آگاه " ما بر میگردند و دانستن یا ندانستن ما تاثیری  در آنها ندارد...

وقتی من گرسنه ام می شوم و نیاز به غذا دارم دیگر مهم نیست من یک پزشک هستم و سرشار از آگاهی یا یک فردی در اوج غفلت ...

وقتی شما یک نوجوان کلاس هشتم را با یک نوجوان کلاس نهم یا دهم در یک محیط جمع کردید و زمینه های دوستی آنان را فراهم کردید طبیعی است که تداخل نیاز به وجود می آید.

به داستانواره زیر توجه کنید :

سینا و رضا دو دوست هستند. سینا در کلاس دوم دبیرستان (متوسطه دوم) و رضا در کلاس نهم (مقطع متوسطه اول) مشغول به تحصیلند.

یکی از نیازهای حیاتی و مهمِ سینا ( بدون آنکه خود بداند ) نیاز به محبت و دوستی است در صورتیکه رضا فعلا در این وادی نیست و بیشتر توجه او به بازی های رایانه ای و فوتبال است.

هر دوی آن ها در ضمیر ناخودآگاهشان نیازهایی دارند و مغزشان نیز دستور میدهد که تو باید "شکل" دوستت شوی...

طبیعی است که سینا چون سنی از او گذشته نمی تواند شبیه رضا با زیرشلواری در خیابان بیاید یا در خانه پای رایانه بشیند و بازی کند...

اینجاست که رضا نقش بیشتری را در تطابق با محیط اجرا می کند و سعی می کند شبیه دوست بزرگترش شود.

و از همان لحظه است که شما رفتارهایی را از این دو دوست می بینید که کمی عجیب است :

مثلا علی ( به خاطر نیاز شدیدش به محبت و دوستی) به شدت به رضا وابسته می شود و رضا هم با اینکه سیستم شخصیتی اش (فعلا)  نیازی به محبت شدید " ندارد "سعی می کند با سینا همدردی کند... .

سینا همیشه ناراحت است چون هرگز رضا نمی تواند نیازهایش را تأمین کند و از طرفی هم شدیداً به او وابسته شده است. رضا هم چون نیازهای کاذب را برای خود ایجاد کرده است رفتارهای غیر منطقی از خودش نشان می دهد...

و این یعنی اول مشکلات " مربی "

مشکلاتی همچون :

جداسازی آنها از یکدیگر که باید بدون مسایلی همچون غیبت و ... اینگونه موارد شکل گیرد!

قطع کردن رابطه عاطفی آنها

جلوگیری از سرایت این ویروس به بقیه متربی ها

و...

می بینید؟ عدم رعایت یک اصل مهم تربیتی به نام جداسازی، مشکلات زیادی را به همراه می آورد که ما چون اصل را بر خوش بینی می گذاریم " خوش بینانه ترین " حالت را برای شما ذکر کردیم...

تأثیر این دو دوست بر یکدیگر می تواند بسیاری از فعالیت های شما را خنثی کند.

اینکه معمولا در این دوستی ها فرد "کوچکتر" بیشترین آسیب را می بیند یک امر بدیهی است...

فقط آنچه مهم است این است که این دیوار کشی سنی نباید به گونه ای شکل بگیرد که متربی ها را حساس تر کرده و بشود مصداق روایتی که می فرماید (انسان بر آنچه که بر او منع شده است حریص تر است...) ؛ مخصوصاً اگر زمان طولانیست که این امر در متربی های ما رواج دارد باید سبک تدریجی را پیش بگیریم که نوجوانان گیج نشده و در مقابل این تصمیم ما جبهه نگیرند...

مطمئناً مربی های خوش سلیقه و آگاه جامعه ما از پس این امر مهم به خوبی برخواهند آمد.

پس یادمان باشد زمینه دوستی و رفاقت را برای افراد غیر هم سن آماده نکنیم تا زمینِ آماده یِ زراعتِ نوجوانان که همانا  " دل پاکشان " است ؛ همیشه گوش به زنگ مربی باشد برای  " تغییر ".

[شادی]

- ما فقط شبکه های استانی رو می بینیم، به غیر از اونا، بقیه شبکه ها رو بستیم...

- ما فقط اخبارو می بینیم و هیچکدوم از شبکه های دیگه رو نمی بینیم...

- ما خریدیم فقط برای اینکه پسر خردسالم علاقه زیادی به کارتون داره و فقط شبکه های کودک رو می بینیم...

این جملات براتون آشناست مگه نه؟!

وقتی به والدین در مورد مضرات و خطرات استفاده از ماهواره هشدار می دهیم معمولا اولین پاسخ هایی که می شنویم این هاست...

اما غافل از آنکه یه نکته بسیار مهم رو فراموش کردند!!!

تا به حال" تربیت به سبک پنیر گندیده " رو تجربه کردید؟!!!

من امروز می خواهم شما رو با این نوع تربیت آشنا کنم...

معمولا به خانواده هایی که در مورد ماهواره اینطوری صحبت می کنند باید چنین گفت:

فرض میکنیم که شما نه تنها کارتون و اخبار و شبکه های استانی بلکه در بهترین حالت به هیچ عنوان هیچ برنامه ای رو از ماهواره نمی بینید! مثلا خریدید که روی پشت بوم خونه باشه یا بهر حال "فقط" داشته باشید...

این بهترین حالته دیگه؛ مگه نه؟

من یه سوال از شما دارم؟

پنیری که در یخچاله خونتون دارید و گندیده و کپک زده و بوی متعفنی از او میاده رو برای صبحانه می آورید؟

به کودکتان لقمه می گیرید که با خود به مدرسه ببرد؟

پس هیچ استفاده ای ازش نمیکنید؟ درسته ؟ خب!!!

این طبیعیه؛ ولی سوال اینجاست که چرا پنیره بیچاره رو دور می ریزید؟ اون که با شما کاری نداره؟ مگه پنیر زبان بسته با شما کاری داره؟ وقتی ازش استفاده نمی کنید مگر امکان داره که شما رو مسموم کنه؟ مگه ممکنه که شما رو آلوده به میکروب کنه؟ میشه؟!!!

؟؟؟

پنیر ممکنه به صورت مستقیم مصرف نشه، ولی قطعا با تاثیر روی بقیه مواد غذایی داخل یخچال اونارو آلوده میکنه و حتی اگرم آلوده نشه بوی بد اونه که نمیذاره شما اونو نگه دارید!

پدر و مادر عزیز، ماهواره پنیر گندیده ای هست که حتی اگه ازش استفاده نکنید (یا به قول بعضیا فقط اخبار و کارتون رو باهاش ببینید) باز هم تاثیر منفی خودش رو روی نوجوانتان خواهد گذاشت...

بوی بد ماهواره است که باعث میشه فرزند شما بوی خوش شمارو و نسیم پر مهرِ "مهربانی" شمارو متوجه نشه...

اگه شما برای شام کباب تدارک دیده باشید هرگز جرات نمی کنید گوشتش رو تو اون یخچال بذارید، چون قطعا بوی اون پنیر، مزه گوشت رو خراب خواهد کرد...

پس همین حالا و در آغاز سال جدید تصمیم بگیریم پنیرگندیده زندگیمونو بذاریم کنار تا بتونیم فرزندمون رو بدون هیچ پنیر گندیده ای تربیت کنیم.

... حالا که کنار گذاشتید درب یخچال خانواده خود را باز کنید و با دقت به خانواده خود نگاه کنید:

- می بینید چقدر قشنگ "بوی سیبِ" نماز اول وقت شما باعث شده نوجوانتان نیز سروقت آماده نماز شود؟

- می بینید که چقدر قشنگ "بوی ریحان های" محبت شما باعث میشه فرزند شما دیگه برای شما رو ترش نکند و با احترام بیشتری با شما برخورد کند؟!

و ...

همه اینها قبلا هم بود ولی تربیت به سبک" پنیر گندیده " یا همون تربیت ماهواره ای باعث شده بود فرزندمون چشمشو به روی همه اینها ببندد...

یادتون باشه

همین حالا!!!

همین حالا... پنیرو بندازید دور که بدطوری یخچال خانواده تان را آلوده کرده است...

[شادی]

چند روز پیش از مدرسه ای بازدید کردیم که همه چیزش با مدارس دیگر متفاوت است؛ ابتدا پای صحبت مدیر مدرسه می نشینیم:

-« در مدرسه ی ما تدریس مستقیم وجود ندارد: ما فرآیند "یاد دهی، یادگیری" را به فرآیند "یادگیری" تبدیل کرده ایم. سرفصل های دروس، طبق برنامه خاصی در اختیار دانش آموزان قرار می گیرد. و هر دانش آموز در منزل یا مدرسه، با مطالعه متن کتاب و انجام تمرینات لازم؛ فرآیند یادگیری را شکل می دهد.

-فرآیند یادگیری به صورت پروژه های منظم، توسط هر دانش آموز انجام و سر کلاس ها به دبیران مربوطه ارائه می شود. در مدرسه، هر کلاس و پایه برای خودش یک برنامه هفتگی دارد و این دانش آموز است که تصمیم می گیرد هر زنگ در کدام کلاس حاضر شود. دانش آموز هر ساعت که بخواهد می تواند وارد کلاس شود و هر لحظه که مایل باشد کلاس را ترک کند و به هر مکان یا کلاسی که خود صلاح می داند برود.

-ارتباط دانش آموزان با معلم کلاس به صورت مستقیم است؛ هر دانش آموز پروژه و تکلیفی دارد که در منزل انجام می دهد: مثلاً خلاصه کردن درس چهرم علوم به صورت نمودار درختی و یا حل سوالات صفحه 20 کتاب ریاضی.

-هر دانش آموز پروژه خود را در کلاس به معلم ارائه و معلم در حضور دانش آموز آن را بررسی می کند و توصیه های لازم را به عمل می آورد و در پایان از مطالب پروژه چند سوال از دانش آموز می پرسد تا کیفیت یادگیری هم مورد ارزشیابی قرار بگیرد.

-در پایانِ هر ماه، به دانش آموزان کارنامه درسی و رفتاری داده می شود تا دانش آموزان و اولیای آن ها از میزان پیشرفت مطلع شوند.»

سیستم کار این مدرسه با توجه به اصول زیر طراحی شده است :

1-یادگیری اکتشافی

2-تفاوت های فردی

3-آزادی عمل حداکثری

4-کار گروهی

5-شادابی و نشاط

6-عزت فردی

7-درونی کردن ارزش ها

8-مقید بودن به ارزش های دینی

9-خلاقیت

10-کشف استعداد های نهفته

11-هویت ملی سوال شد: اگر دانش آموزی در انجام پروژه های خود کوتاهی کند و یا یادگیری او کیفیت مطلوبی نداشته باشد با او چه رفتاری انجام می شود؟ پاسخ: ابتدا با او صحبت می کنیم و نهایتاً" از او قول می گیریم که اشکالات خود را رفع کند" و اکثراً به نتیجه می رسیم؛ ولی اگر با انجام این تمهیدات ندرتاً به نتیجه مطلوبی نرسیم دیگر ما به او برنامه می دهیم و مقدار متناسبی از آزادی های او محدود می شود و برای این که کار به این جا کشیده نشود، اکثراً دانش آموزان با مدرسه همراه می باشند.

سوال شد: آیا اصلاً در مدرسه شما تدریس مستقیم وجود ندارد؟ پاسخ: در بعضی از دروس اگر دبیری صلاح بداند، در هفته یک جلسه 20 دقیقه ای، کلاس گروهی تشکیل می شود.

* پس از توضیحات مدیر؛ از کلاس علوم هفتم و مطالعات اجتماعی هشتم بازدید کردیم وآن چه را که از مدیر محترم شنیده بودیم به عینه در کلاس ها مشاهده کردیم. دانش آموزان با نظم و سکوت در کلاس به صورت فردی یا گروهی در حال مطالعه بودند و به نوبت برای ارائه پروژه خود به معلم مراجعه می کردند.

با این آرزو که ای کاش رایحه ای از این مدرسه به دیگر مدارس ما نیز برسد، با دریافت هدیه ای شامل یک تابلوی بسیار زیبا وکتابی در مورد شیوه ی کار مدرسه، خدا حافظی کردیم و این یادداشت به شکرانه این فرصت طلایی که نصیبمان شد به رشته تحریر درآمد.

[شادی]

چند روز پیش از مدرسه ای بازدید کردیم که همه چیزش با مدارس دیگر متفاوت است؛ ابتدا پای صحبت مدیر مدرسه می نشینیم:

-« در مدرسه ی ما تدریس مستقیم وجود ندارد: ما فرآیند "یاد دهی، یادگیری" را به فرآیند "یادگیری" تبدیل کرده ایم. سرفصل های دروس، طبق برنامه خاصی در اختیار دانش آموزان قرار می گیرد. و هر دانش آموز در منزل یا مدرسه، با مطالعه متن کتاب و انجام تمرینات لازم؛ فرآیند یادگیری را شکل می دهد.

-فرآیند یادگیری به صورت پروژه های منظم، توسط هر دانش آموز انجام و سر کلاس ها به دبیران مربوطه ارائه می شود. در مدرسه، هر کلاس و پایه برای خودش یک برنامه هفتگی دارد و این دانش آموز است که تصمیم می گیرد هر زنگ در کدام کلاس حاضر شود. دانش آموز هر ساعت که بخواهد می تواند وارد کلاس شود و هر لحظه که مایل باشد کلاس را ترک کند و به هر مکان یا کلاسی که خود صلاح می داند برود.

-ارتباط دانش آموزان با معلم کلاس به صورت مستقیم است؛ هر دانش آموز پروژه و تکلیفی دارد که در منزل انجام می دهد: مثلاً خلاصه کردن درس چهرم علوم به صورت نمودار درختی و یا حل سوالات صفحه 20 کتاب ریاضی.

-هر دانش آموز پروژه خود را در کلاس به معلم ارائه و معلم در حضور دانش آموز آن را بررسی می کند و توصیه های لازم را به عمل می آورد و در پایان از مطالب پروژه چند سوال از دانش آموز می پرسد تا کیفیت یادگیری هم مورد ارزشیابی قرار بگیرد.

-در پایانِ هر ماه، به دانش آموزان کارنامه درسی و رفتاری داده می شود تا دانش آموزان و اولیای آن ها از میزان پیشرفت مطلع شوند.»

سیستم کار این مدرسه با توجه به اصول زیر طراحی شده است :

1-یادگیری اکتشافی

2-تفاوت های فردی

3-آزادی عمل حداکثری

4-کار گروهی

5-شادابی و نشاط

6-عزت فردی

7-درونی کردن ارزش ها

8-مقید بودن به ارزش های دینی

9-خلاقیت

10-کشف استعداد های نهفته

11-هویت ملی سوال شد: اگر دانش آموزی در انجام پروژه های خود کوتاهی کند و یا یادگیری او کیفیت مطلوبی نداشته باشد با او چه رفتاری انجام می شود؟ پاسخ: ابتدا با او صحبت می کنیم و نهایتاً" از او قول می گیریم که اشکالات خود را رفع کند" و اکثراً به نتیجه می رسیم؛ ولی اگر با انجام این تمهیدات ندرتاً به نتیجه مطلوبی نرسیم دیگر ما به او برنامه می دهیم و مقدار متناسبی از آزادی های او محدود می شود و برای این که کار به این جا کشیده نشود، اکثراً دانش آموزان با مدرسه همراه می باشند.

سوال شد: آیا اصلاً در مدرسه شما تدریس مستقیم وجود ندارد؟ پاسخ: در بعضی از دروس اگر دبیری صلاح بداند، در هفته یک جلسه 20 دقیقه ای، کلاس گروهی تشکیل می شود.

* پس از توضیحات مدیر؛ از کلاس علوم هفتم و مطالعات اجتماعی هشتم بازدید کردیم وآن چه را که از مدیر محترم شنیده بودیم به عینه در کلاس ها مشاهده کردیم. دانش آموزان با نظم و سکوت در کلاس به صورت فردی یا گروهی در حال مطالعه بودند و به نوبت برای ارائه پروژه خود به معلم مراجعه می کردند.

با این آرزو که ای کاش رایحه ای از این مدرسه به دیگر مدارس ما نیز برسد، با دریافت هدیه ای شامل یک تابلوی بسیار زیبا وکتابی در مورد شیوه ی کار مدرسه، خدا حافظی کردیم و این یادداشت به شکرانه این فرصت طلایی که نصیبمان شد به رشته تحریر درآمد.

[شادی]

در طول سیر تربیت متربی این امر عادی است که بین مربی و متربی به دلایل گوناگون سرد یا به دلیل زودرنجی متربی کاملاً ارتباط قطع شود.

- حال چند نکته در این رابطه باید قابل توجه باشد:

۱. اینکه اصلاً در این هنگام از متربی انتظار نداشته باشید که مثل بزرگترها درک عقلانی از شرایط بوجود آمده داشته باشد و با قبول اشتباه خود، برای ترمیم رابطه پیش قدم شود.

رفتار متربی احساسی خواهد بود.

۲. اگر مربی باعث این مسئله شده، باید خود پیش قدم در رفع آن باشد.

۳. اگر متربی از حضور در حلقه یا جمع خودداری میکند، با تعریف پشت سر او‌ (از ویژگی های خوب و مورد علاقه او)، جلوی جنگ روانی که با عدم حضور آن توسط دیگر اعضا بوجود می آید را گرفته اید.

جنگ‌روانی: مجموعه حرف ها و قضاوت هایی است که‌ به علت قطع رابطه، بین متربیان رد و بدل میشود.

تعریف شما از متربی این بستر را برای شما فراهم میکند تا از این حالت برای ابراز علاقه خود به متربی به صورت غیرمستقیم استفاده کنید که از زمینه های ترمیم رابطه میباشد.

با شنیدن این موارد از دیگر متربیان، علاقه شما به آن و اینکه ویژگی های مثبت آن همیشه مورد توجه شما بود به او ‌اثبات میشود.

۴. مواظب باشیم که در بین متربیان، عزت متربی از بین نرود...

چون با از دست دادن عزت، دیگر شرایط بازگشت را از او گرفته ایم.

- همیشه مربیان موفق این را به خوبی درک کرده اند که ائمه اطهار گنج عظیمی را در قالب احادیث از خصائص انسان و ویژگی های خاص رفتاری -چه در راستای درمان رفتارهای زشت و چه در راستای بدست آوردن کرامات انسانی- در اختیار شیعیان قرار داده اند.

مربی باهوش، با کاربردی کردن این احادیث میتواند یکی از موفق ترین مربیان در پیشبرد تربیتی متربیان و نیز کنترل شرایط غیرمساعد بوجود آمده باشد.

در حدیثی از معصومین این نکته بیان شده که:

" هدیه دادن کینه ها را از بین میبرد. "

روش شروع ترمیم:

(این اعمال به صورت احساسی انجام شود)

اولین کار این است که با متربی به صورت خصوصی در مواردی که از او انتظار داشتیم صحبت کنیم و بگوییم که چقدر مورد توجه ما بوده و چقدر انتظارات ما از او زیاد بوده و اصلاً درخورِ او، رفتارِ حاصله را نمیدیدیم.

در بین این حرف ها گلایه هایی از متربی بر مربی وارد میشود که در صورت نداشتن دلیل توسط مربی، مربی باید به صورت کامل قبول کند تا متربی بحث را یکطرفه احساس نکند و بحث به گونه ای باشد که کاملاً مشهود باشد که به صورت دوستانه در صدد حل مشکلات برآمدید.

آخرین مرحله که در اوج احساسی که بر متربی وارد شده از طرف مربی باید انجام شود، این است که هدیه ای که از قبل آماده شده را (ترجیحاً شکیل و به صورت بسته بندی شده) به متربی اهدا کند.

و از دیگر حالات خوب برای این کار، اهدای آن در جمع متربیان دیگر است.

[شادی]

کته ای حیاتی برای مربیان عزیزی که تازه وارد کار میشوند:
هنگام ارتباط اولیه با متربی ها مطمئناً کارها و حرفهای ناشایست زیادی از آن ها میبینید و میشنوید... که اگر تصمیم داشته باشید به همه آنها واکنش نشان دهید، رابطه شما پایداری خود را از دست میدهد.
رابطه اولیه که در آن متربی سعی دارد تا هرچه بیشتر از شخصیت مجهول مربی متوجه شود بسیار مهم است، چون هر کار شما یک گام در معرفی خودتان به متربی است. که اگر شما را فردی قلمداد کنند که به علایق و سلیقه رفتاری و حرف های آنها ارزش غائل نیستید و همیشه تو ذوق آنها میزنید، کار مشکل میشود.
اصولاً متربی ها تشویق پذیر و تنبیه گریز هستند.
در زمان اولیه رابطه، بهترین سبک رفتاری برای عدم بروز این مشکل این است که: شما در مواجهه با رفتار های غلط، سرد یا تقریباً بی تفاوت (نه کاملاً) و در مواجهه با رفتار های خوب، بسیار گرم، انگار که اصلاً تاکنون‌ رفتار سردی با آن نداشته اید، داشته باشید.
یک نکته:
شاید بابعضی از متربی هایی مواجه شوید که به دلایلی رفتار های غلط آنها بسیار زیاد است.
در این هنگام شما باید بر کوچکترین کارهای آنها تمرکز کنید و‌ زود تشویق کنید...
حتی بعضی‌ اوقات برای رفتار های خوب آنها جایزه ای هم تدارک ببینید.
نکته فنی راهبردی در این بحث:
چون آشنایی اولیه است و متربی قصد دارد به شما نزدیک شود و راهِ نزدیک کردنِ خودش به شما را، در خشنود کردن شما میبیند، پس تمرکز در کارهایی میکند که موجب خشنودی شماست. و کارهای خلاف این امر رفته رفته به حاشیه میرود و از او سلب میشود...

[شادی]

در یکی از جلسات آموزشی بودیم.

یک روحانی از اهواز با 27 سال سابقه کار و فعالیت فرهنگی با یک کارنامه درخشان در آن جلسه صحبت می کرد و تجربیات خود را -که واقعا ارزشمند بود- بیان می نمود.

یکی از دوستان که آشنایی مختصری با ایشان داشت پرسید: عصاره ی 27 سال کار فرهنگی و تربیتی چیست؟

او گفت: شما که 7 سال است کار می کنید چه نظری دارید؟

پاسخ داد: صبر!!! خدا اصلاً عجله ندارد.

و ایشان پاسخ داد: دقیقاً همین طور اس