مشاوره خانواده رایگان
  • شبکه اجتماعی ویترین
  • مشاوره خانواده
  • معجون عشق
  • جایزه بگیرید
    • ورود
    • ثبت‌نام
    ورود
    نام کاربری:
    گذرواژه‌: گذرواژه‌تان را فراموش کرده‌اید؟
     
    یا توسط حساب کاربریتان در شبکه های اجتماعی وارد شود
  • ورود
  • ثبت‌نام
ورود
نام کاربری:
گذرواژه‌: گذرواژه‌تان را فراموش کرده‌اید؟
 
یا توسط حساب کاربریتان در شبکه های اجتماعی وارد شود
توسط حساب کاربریتان در شبکه های اجتماعی متصل شوید

مشاوره خانواده رایگان › حیات طیبه › هنر › کتاب | رمان | ادبیات v
« قبلی 1 … 3 4 5 6 7 … 30 بعدی »
› رمان طراوت بهار

آخرین مطالب ارسالی
آمار انجمن
آخرين ارسال ها
موضوع نويسنده آخرين ارسال کننده انجمن
  Cr-K CAESAR II 15.1 (2026) – Affordable Softw... Teresa11 Teresa11 آثار و مفاخر
  [تولید انجمن] امام جمعه و ستاد برگزاری نماز ج... ADMIN ADMIN در شهر
  [تولید انجمن] میدان میوه و تره‌بار؛ یک مطالبه... ADMIN ADMIN در شهر
  دعا برای ظهور حضرت مهدی ( عج ) هادی ADMIN مهدویت و آخرالزمان
  صبح غریب | دل نوشته هایم ADMIN ADMIN مجازیست
  ستاد سایبری آیت الله رئیسی ADMIN ADMIN گفتگوی ایرانیان
  راه کارهای مطرح شدن نام جوین در ایران ADMIN ADMIN معرفی شهرستان جوین
برترین امتیاز گیرندگان
907
226
195
189
175
163
128
126
برترين ارسال کنندگان
ADMIN 9484
رمان 1571
kabootar 1216
مشاورانه 751
~~sara~~ 563
narges 414
sarah 274
ngeekgirl 260
جديدترين کاربران
Teresa11 دیروز
AlexandraM ۵-۲۸
Mehdi_Mohammadi ۵-۲۸
PRVWilhelm ۵-۲۷
UNKGarnet ۵-۲۷
Jcicucfufuf ۵-۲۶
09125314583 ۳-۲۳
نیما_صادقی ۳-۱۷

افشای تله جمعیت! | ویترین | طراحی و دوخت لباس | دانلود اپلیکیشن کارتابل
Your browser does not support the audio element.

صفحه‌ها (5): « قبلی 1 2 3 4 5
امتیاز موضوع:
  • 11 رأی - میانگین امتیازات: 3.09
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

رمان طراوت بهار

رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#41
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۲ عصر
منم به دلخوشی تو دلخوشم ناخواسته در اغوش بابا پریدم و صورتش و غرق بوسه کردم بابا-خجالت بکش دختر بابا...قدیما حرف از شوهر می امد دخترا تا بناگوش سرخ می شد چشمکی زدم و گفتم:اون مال قدیما بود بابا خوب برو بخواب من با مامانت هماهنگ می کنم با ذوق به اتاقم رفتم.می خواستم به متین زنگ بزنم اما پشیمون شدم می خواستم سوپرایز بشه ولی بی شک خودش الانا دیگه زنگ می زد واسه اینکه خللی تو پروژه سوپرایز کردنم ایجاد نشه گوشیمو خاموش کردم صبح از ساعت 8 گوش به زنگ بودم.منم عقلم پاره سنگ برداشته بوداا اخه یکی نبود به من بگه کی کله سحر زنگ میزنه جواب خواستگاری بگیره .ساعت12 انتظارم پایان یافت گوشی اتاقم و اروم برداشتم تا مامان نفهمه خانم شایسته-سلام خانم شریفی مامان-سلام از ماست شروع کردن احوال پرسی از حال سوپری محل گرفته تا خواهر زن دایی عمه بابای خانم شایسته و این مامان من پرسید .خوب فدات شم برو سر اصل مطلب دیگه بعد از کلی طفره رفتن قسمت مورد علاقه من شروع شد خ شایسته-خانم شریفی بلاخره این گل پسره ما را به دامادی قبول کردین یانه؟ مامان-کی بهتر از اقا متین ایشاالله خوشبخت شن خانم شایسته کلی پشت تلفن کشید که پرده گوشم پاره شد.حالا اینا عروس علیل قبول می کردنخانم شایسته با همون شوق و ذوق تلفن و قطع کرد مثل روز روشن بود که الان می ره که به متین خبر بده پس الان وقتشه که گوشیم و روشن کنم گوشیم و روشن کردم .متین زنگ زد صداش به شدت شاد بود منم به شدت جو گیر شده بودم به همین خاطر سعی کردم ادای دخترای سنگین رنگین و درارم بله بفرمایید متین-سلام ملوسکم سلام عروسکم سلام عشقم سلام متین-خوبی عزیزم ممنون متین با لحن شیطونی گفت-حالا چرا لحنت و کردی مثل دخترای افتاب مهتاب ندیده ی عهد قجر از اونایی که تو عمرشون با خواستگارشون هم کلام نشدن با تعجب گفتم:جانم؟؟؟ متین-جونت بی بلا دیگه نتونستم خودم و بگیرم و زدم زیر خنده متین-باریکلا بخند خوشکلم که عاشق خنده هاتم متین باورت میشه همه چی حل شد باورت میشه قرار مال هم شیم متین-اره خوشکل خانم باورم میشه چرا که نشه اخه مامان و بابای تو از من اقا ترم پیدا می کردن روتو کم کن متین-ای جان عاشق این حرص خوردناتم لحنم و مظلوم کردم و گفتم:متین داشتیم؟؟؟ متین هم بلند زد زیر خنده متین-بهارم پاشو بیا بیرون ببینمت نچ نچ نچ نچ ما رسم نداریم عروس و داماد قبل از عقد هم دیگه رو ببینن قرار ما سر سفره عقد رو بنده رو که زدی بالا منو می بینی متین-بهار دلم واست شده اندازه یه نخود اذیت نکن دیگه من بی خود کنم عشقم و عذاب بدم یه ساعت دیگه برج میلاد متین-سر یه ساعت بیا می دونی که از بدقولی بدم می آد یهو دیدی عقد نکرده طلاقت دادما اوه اوه اوه ..دل و جرئت بهم زدی ما مخلصتیم تا شبم نیای من منتظرت می مونم کم زبون بریز اومدم تلفن و قطع کردم و اماده شدم ر فتم برج میلاد از انجا هم همه ی سرخ سمبه های تفریحی تهران و سرک کشیدیم تا شب با هم بودیم بعد متین من و رسوند خانه و خودشم برگشت خونه اشون ---------- اخر هفته تمام بزرگای فامیل دور هم جمع شدن و مراسم بله بران انجام شد گرچه پیر مردای اشراف تمام همت خودشون و واسه به هم زدن مهمونی به کار بردن اما خوب سخاوتمندی اقا شایسته اجازه موش دواندن و بهشون نداد هرچی مهر کردن قبول کرد و هر شرطی گذاشتن پذیرفت جالبترین موضوع ان شب اینجا بود که سام هم بی دعوت تشریف آورده بود از اول تا اخر روی متین زوم کرده بود و عملا با چشماش داشت اونو می خورد بر خلاف تصورم هیچ سعی بر بهم زدن مهمونی نداشت و مثل یه بچه خوب یه گوشه کنار بهنام نشسته بود و به عرایض بزگترها گوش می داد تو دلم گفتم هفت قران به میان چشم بد دور چه اقا شده روز 25 شهریور را واسه روز عقد تایین کردن گرچه مناسبتی نداشت اما خوب اخر هفته بود و خوبیش این بود که قبل از شروع دانشگاه هاست .من بی عار هم که باید از ترم پاییز بر می گشتم سر درس و مشق و عملا با یللی تللی خداحافظی می کردم متین در پوست خود نمی گنجید من از اون بدتر ..تقریبا اخر شب بود که با متین واسه قدم زدن و حرف زدن به باغ رفتیم .انقدر قدم زدیم و از آرزوهامون گفتیم تا خسته شدیم وقت برگشت شد جلوی در ورودی متین دستم و کشید و منو و به سمت خودش برگردوند بوسه ای نرم و اهسته روی گونه ام کاشت. گر گرفتم .چشم چرخاندم که ببینم کسی ما رو ندیده باشه اما نه مثل اینکه متین قبل از من محیط و چک کرده بود و از سفید بودن وضعیت اگاهی کافی داشت .چشمم که به بالکن اتاق بهنام افتاد فهمیدم زهی خیال باطل سام اونجا ایستاده بود و داشت زاغ سیاه ما رو چوب می زد .من نمی دونم این زیگیل تو بالکن چیکار داشت یعنی عقلش نمی رسید نباید مزاحم دل و قلوه گرفتن دو تا مرغ عشق بشه. با متین داخل رفتیم و کمی بعد مهمونی به پایان رسید
از فردای اون روز افتادیم دنبال خرید واسه مجلس عقد.من و مهسان و مهتاب و متین تمام شهر را زیر و رو کردیم از اونجایی که مجلس عقد با خانواده عروس بود به همت جیب باباجونم از هرچیز بهترینش را می خریدم.
25 شهریور فرا رسید .روزی که باید با تمام منیتم خداحافظی می کردم و پا به فصل جدیدی از کتاب زندگیم می ذاشتم روز اتمام خودخواهیام روز شروعی دوباره روز عقدم از صبح زود تو خانه هیاهو به پا بود.از اونجا که باغ خانه خودمون به اندازه کافی بزرگ و مجلل بود احتیاج به گرفتن تالار نداشتیم قرار شد جشن توی باغ خودمون برگذار بشه .مهتاب مدیر برنامه ها شده بود و از کله سحر داشت دستور میداد و ایراد می گرفت.مامان داشت تلفنی سفارش غذا ها را چک می کرد تنها چیزی که آزارم می داد این بود که بهنام هنوز نیامده بود و بعید می دونستم بیاد بغضم گرفت رو بهنام فقط حساب برادری نمی کردم واسم دوست بود توقع نداشتم اینجوری پشتم و خالی کنه صدای زکیه از پشت سر امد بهار خانم بله ارایشگرتون امده الان میام به اتاقم رفتم رزیتا با چندتا از شاگردای خبره اش بند و بساتشون و تو اتاقم پهن کرده بود رزیتا با دیدنم گفت:بهار جان بجنب که دیره نگاهی به ساعت انداختم تازه 10 بود خنده ام گرفت مگه می خواست چیکار کنه که دیر شده بود روی صندلی نشستم این دفعه اجازه نداد اصلا نظر بدم می گفت اینبار هر کاری خودش بخواد می کنه صورتم و ارایش کرد و خواست لباسم و بپوشم ..لباس ماشی رنگم و از جعبه بزرگش در آوردم و پوشیدم رزیتا خیره نگاه کرد و گفت:مثل همیشه در انتخاب لباس گل کاشتی نظر لطفتونه نشستم و رزیتا شروع کرد به ور رفتن با موهام مدل باز و جمع درستش کرد و بعد از اتمام کار اجازه داد توی اینه خودم و ببینم رو به روی اینه قدی ایستادم موهام و فوق العاده درست کرده بود اما صورتم یکم زیادی ارایش داشت خوشم نیامد دلم می خواست مثل همیشه دخترانه درستم می کرد از این همه رنگ و لعاب بیزار بودم فکر می کردم نه تنها به زیبایم اضافه نمی کنه بلکه برعکس می خواستم دهن باز کنم و ازش بخوام یکم این ارایش و کمتر کنه که در باز شد و مهسان وارد شد مهسان-سلام بهارجان سلام ماشاالله بزنم به تخته چه ناز شدی مرسی اما به نظر خودم یکم ارایشم زیاده مهتاب که داشت داخل میشد گفت:ناسلامتی عروس خانمیا یعنی خوبه؟؟؟ مهسان-اره عزیزم ماه مرسی مهسان-راستی بهار جان نمی دونی مهتاب خانم چه کرده باغ و عملا تبدیل کرده به بهشت مهتاب در حالی که منو از رو صندلی ارایشگر هل می داد کنار و خودش لم می داد رو صندلی گفت:ایشاالله جبران می کنه.حالا هم بکش کنار که نوبت منه رزیتا خانم مشغول رسیدن به مهتاب شد ازش خواستم بعد از مهتاب به مهسان برسه راستی مهسان متین کجاست؟ مهسان-ارایشگاه هنوز تمام نیست مهسان-چند دقیقه پیش تمام شد داره میاد ده دقیقه بعد متین امد پشت در اتاق ایستاده بود و مهسان اجازه ورود بهش نمی داد ازش شاباش می خواست اون بدبختم هرچی پول تو جیباش بود خالی کرد و بازم مهسان می گفت کمه بلاخره رضایت داد ودر و باز کرد بیرون رفتم متین لبخندی بهم زد و جلو امد دست گل رز سفیدی که در دست داشت و بهم داد و بوسه ای به گونه ام کاشت نگاهی بهش انداختم توی اون کت شلوار مشکی دلچسب تر شده بود. باهم به باغ رفتیم تا عکاس چندتا عکس جانانه ازمون بندازه .به باغ که رسیدم حیرت کردم این مهتابم ترشی نخوره یه چیزی میشه هاا..سفره عقد و توی الاچیق چیده بودن از در ورودی تا محل تایین شده واسه مهمونا دو طرف و گل رز و مشعل گذاشه بودن میز و صندلی ها را با نظم خاص و زیبایی چیده بود روی تک تکشون شمع و گل و ..چیده بود متین لبخندی زد و گفت:ای خدا کی این عاقد میاد خلاصمون کنه بهش نگاه کرد و لبخند زدم توی باغ چندتا عکس باهم گرفتیم و دوباره به اتاق من برگشتیم تا بعد از امدن مهمانا پایین بریم از ساعت 8 گروه گروه مهمونا وارد می شدن مهتاب با ذوق داخل شد و گفت:بهار بهنام امد خوشحال شدم و نفس راحتی بیرون دادم چقدر از نیامدنش می ترسیدم ساعت 9 وقت پایین رفتن شد دستم و دور بازوی متین حلقه کردم و از پله ها پایین رفتیم در حیاط را زکیه باز کرد و من و متین اهسته قدم گذاشتیم از پله های خونه پایین امدیم مهمان ها دو طرف راهمون ایستاده بودن احساس خوبی داشتم .اهسته قدم بر می داشتیم یه لحظه چشمم به سام افتاد که در کنار بهنام ایستاده بود و دست می زد در اینکه لبخندش مصنوعی بود هیچ شکی نداشتم دستم و بیشتر به بازوی متین فشردم متین نگاهم کرد و لبخندی زد به این معنی که ارام باش و نگرانی به دلم راه ندم .یکی از خدمتکارا اسفند دود کرده بود و رو سرمون گرفت اخرین نفرات و نزدیکترین نفرات به الاچیق و سفره عقد پدر و مادر من و متین به انضمام عمه و مهتاب و مهسان بودن از اینکه بهنام پیش اونا ناایستاده بود و کنار سام اون دور مثل غریبه ها ایستاده بود و داشت واسم دست میزد ناراحت شدم اول عمه در اغوشم کشید و زیر گوشم زمزمه وار گفت:می تونستی انتخابای بهتری داشته باشی اما حالا که این پسر و انتخاب کرذی امیدوارم خوشبختت کنه رو به متین امرانه گفت:خوشبختش کن متین با لبخندگفت:تمام سعیم و می کنم مامان و بابا و خانم شایسته را در اغوش کشیدم اقای شایسته بوسه ای بر پیشانیم کاشت و برایم ارزوی خوشبختی کرد دست در دست متین به پشت سفره عقد رفتم و روی صندلی ها نشستم سفره فوق العاده ای بود ..لبخند از لبم پاک نمی شد حاج اقا که از دوستان پدربزگ خدابیامرزم بود امد و رو به روی ما نشست و خطبه عقد را جاری کرد عروس خانم وکیلم؟ توی اینه نگاهی به متین انداختم لبخندی زد و دستم را در دستان گرمش فشرد سر بلند کردم تا بله بگم که نگاهم به سام افتاد نگاش خسته بود اما باید کنار می امد با استعانت از خداوند متعال و اجازه بزگترها بله سام چشماش و بست و کمی بعد باز کرد متین دستم را بالا برد و بوسه ای روی ان کاشت صدای جمع که یک صدا داد میزدن عروس داماد و ببوس یالا بلند شد راستش معذب بودم و نمی خواستم این کار و کنم اما اون مهتاب مارمولک اون وسط همه را به اصرار و پافشاری دعوت می کرد و دخترا هم ول کن نبودن به صورت متین نگاه کردم چشمکی زد و اهسته گفت:چرا معتلی یالا سر بلند کردم و اهسته گونش و بوسید مهتاب و مهسان امدن و دو طرف من و سام قرار گرفتن مهتاب عسل را اول به سمت متین گرفت متین انگشتی در جام عسل زد و دستش را در دهانم کرد شیطنتم گل کرد و دستش را اهسته گاز گرفتم سرش و جلو اورد و گفت:بهار تلافی داره ها با لبخند اهسته عسل را خوردم . حالا نوبت من بود وای نکنه اینم بخواد انگشت منو گاز بگیره دستم را به سمت دهنش بردم و با چشمای مظلوم بهش نگاه کردم عسل را خورد و بوسه ای روی انگشتم کاشت تو دلم گفتم چه تلافی شیرینی مهسان هم ماست و جلوم گرفت و تو دهن هم کردیم.بعد از اون نوبت هدیه های سر عقد بود.بابا یک واحد اپارتمان از طرف خودش و مامان هدیه داد و اقای شایسته یک سرویس طلا .بهنام تنها یک سکه گرفته بود و با اینکار مخالفت خودش را اعلام کرد از همه جالبتر هدیه سام بود سام 5 درصد از سهام کارخانه مشهور و معروف پدرش را که خود سام سهام دار اعظم و 55 درصدیش بود را به نام من کرده بود و حالا خودش 50 درصد من 5 درصد و پدرش 40 درصد سهام داشت .5 درصد سهام از اون کارخانه خیلی بود خیلی در امد اون کارخانه فوقالعاده بود و این هدیه سام من و یک زن بی نیاز از جهت مالی می کرد.یه لحظه دوست داشتم هدیه اش و پس بدم و بگم صدقه نمی خوام اما کی بود که طمع از 5 درصد سهام کارخانه ببره و بی خیال بشه .دهان همه جامع باز مونده بود.منم مثل یک ادم کاملا پررو بی توجه به ارزش هدیه سام با خونسردی سری تکون دادم و خیلی معمولی تشکر کردم بدون هیچ هیجان و شادی مضاعفی
متین در برابر هدیه سام عکس العملی نشان نداد خوشم امد خدایی خیلی مرد بود هر کس دیگه ی جای اون بود همون وسط مهمونی شروع می کرد به بازپرسی اینکه چرا یه پسر مجرد اونم خواستگار قبلیت باید همچین هدیه بهت بده و از این حرفا اما متین مثل اسمش متین بود بر عکس من اون تشکر پر مهر و محبتی از سام کرد و همدیگر را در اغوش کشیدن .شنیدم که متین اهسته زیر گوش سام گفت:قول می دم نزارم آب تو دل هم بازی بچگیات تکون بخوره سام لبخند خسته ای زد و گفت:رو حرفت حساب می کنم مهتاب همه را به نشستن دعوت کرد و از من و متین خواست برای افتتاح مجلس رقص به وسط باغ جایی را که برای رقص و پای کوبی در نظر گرفته بود بریم .من و متین هم دست در دست هم با لبخند به وسط باغ رفتیم اهنگ ملایمی را ارکست نواخت من دستام را دور گردن متین حلقه کردم و اونم دستاش و حلقه کرد دور کمر من. صدای دست و شوت زدن از جمع بلند شد .اهسته حرکت می کردیم .در اوج لذت بودم .گرمای اغوش متین حالا که به هم حلال شده بودیم واسم دلچسب تر بود امن تر بود .توی تفکرات خودم بودم که حرکت متین غافلگیرم کرد اهسته بوسه ای به گونه ام کاشت .به خودم که امد فهمیدم بوسه اتمام رقص بوده صدای کف زدن از مهمان ها بلند شد و بعد از اون تمام دختر پسرا واسه رقص به ما پیوستن .دوست داشتم بازم با متین برقصم اما خوب عروس بودم و به قول مامانم عروس باید سنگین رنگین باشه .با متین برگشتیم به جایگاهمون . سربلند کردم و مهمان ها را از نظر گذروندم .چشمم به بهنام افتاد داشت با مهسان حرف میزد.بلاخره ما نفهمیدیم این از خانواده شایسته بدش میاد یا خوشش میاداونطرف تر مهتاب داشت دست سام و می کشید و با خودش وسط می برد .سام هم طاقچه بالا می ذاشت اصلا این چرا یکی از دوست دختراشو امشب نیاورده مجلس گرمی بود همه چیز فوق العاده بود پذیرایی شام بزن و بکوب همه چیز بهترین بود . اما بلاخره تموم شد یک ماهی از عقدم می گذشت رابطه من و متین صمیمی و گرم بود به قول شاعر همه چی آروم بود زندگی افسانه ای داشتم درست مثل کتاب قصه ها.متین همون شاهزاده سوار بر اسب سفید من بود . از اون گذشته دانشگاها باز شده بود حس خوبی داشتم برگشتن به سر درس و مشقم فکر نمی کردم تا این حد واسم دلچسب باشه .بکوب درس می خوندم .با اینکه متین پاره از وجود خودم بود اما خوب دوست داشتم جلوش کم نیارم اگه اون شاگرد اول دانشگاه می شه یه جوری افت داشت من نشم .خلاصه رقابت در حین رفاقت داشتیم اون روز داشتم واسه می ترم بی وقت و زودتر از موعد استاد محسنی که بدبختانه از دوستان و همکاران پدرم بود و روی من فلک زده حساب ویژه باز کرده بود درس می خوندم که گوشیم زنگ زد.شماره خانم شایسته بود سلام خ شایسته-سلام عروس گلم خوبی؟ از احوال پرسی های مادر شوهر گلم خ شایسته-شرمندم نکن عروس خوشکلم باور کن این بیماری خواهرم هوش و حواس از سرم برده انشاالله که بلا به دوره خ شایسته-بهار جان من قراره امشب اینجا بمونم .مهسان هم که سر پروژه جدیدیه که تازه گرفته . مجید (اقای شایسته)هم که با دوستاش دوره داشته رفتن تفریح.بچم تو خونه تنهاست تا شب هم فکر نکنم مهسان و مجید برگردن قربونت برم مادر برو پیشش تنها نباشه تنهایی اونقدر مشغول دفتر و کتابش میشه که نه نهار می خوره نه شام برو پیشش تا خیال منم راحت بشه. چشم مادر جون الان می رم خ شایسته-نهار درست کردم توی یچاله گرم کنید بخورید اونم به چشم فدای تو بشم عروس گلم کاری نداری؟ نه سلام خاله را برسونید بزرگیت و می رسونم خداحافظ خداحافظ گوشی را قطع کردم رو به روی اینه ایستادم و لبخند شیطونی زدم.ابروهام بالا انداختم.اقای محسنی و امتحان میان ترم و بی خیال شدم و به سمت کمد لباسیم رفتم .یه لباس شب سورمه ای کوتاه داشتم میگم کوتاه یعنی خیلی کوتاه...بدون رودربایسی همون و پوشیدم به سمت اینه رفتم ارایش کمرنگی کردم و از ادکلنی که متین عاشق بوش بود به مچ دست و گردنم زدم دستمال گردن سورمه ای رنگم رو بستم موهامو سشوار کشیدم و لخت رها کردم تل سفیدی زدم و صندل سفیدمم پوشیدم مانتوی بلندم و پوشیدم جزو استاد محسنی را هم محض احتیاط در کیف گذاشتم و به سمت ماشینم هجوم بردم تخته گاز خودم و به خونه اقای شایسته رسوندم .ماشین و پارک کردم و با کلیدی که قبلا بهم داده بودن در و باز کردم می دونستم متین وقتی غرق درس هیچ رقم از دنیای خودش بیرون نمی اد ولی محض احتیاط اهسته حرکت می کردم که متوجه نشه در ساختمان را اهسته باز کردم جلوی اینه مانتو و شالم و از تن در اوردم چشمکی به خودم زدم و اهسته به سمت اتاق متین رفتم در اتاق باز بود و متین هم مشغول ور رفته با کامپیوترش بود پشتش به در بود و متوجه ورود من نشد اهسته بالای سرش رفتم دستام و روی چشمش گذاشتم و سرش را کمی عقب کشیدم همینطوری که چشماش و گرفته بودم بوسه ای روی لباش کاشتم متین-این فرشته ی اسمانی از کجا نازل شد؟ فرشته ها اوصولا از اسمون میان دیگه متین-عذر می خوام مادام اگه همسرم بفهمه هر جفتمون و با دستای خودش خفه می کنه بنده از همسرتون اجازه کتبی دارم متین من و جلو کشوند و روی پاهاش نشوند و گفت:فدای همسر خوشمل خودم بشم .و گونه امو بوسید تازه متوجه لباس و سر وضع من شد و گفت:ببین عشق من چیکار کرده.دختر تو چه شجاعتی داری نمی ترسی بلا ملای سرت نازل کنم؟ با لبخند شیطونی گفتم:مگه ادم از شوهرش می ترسه؟؟ متین با لبخند خاص خودش یه تای ابروش و بالا انداخت و گفت:که نمی ترسی؟ نچ نچ متین چشماش شیطون شد و گفت:بهار خودت گفتی نمی ترسیااااا تو اون لحظه نمی فهمیدم منظور متین چیه واسه همین گفتم:ترس از تو عمرا متین دستمال گردنم و باز کرد و اهسته گردنم و بوسید.بعد از ان بغلم کرد و روی تخت گذاشتم بوسه ای طولانی روی لبم کاشت تازه فهمیدم منظورش از این نمی
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#42
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۵ عصر
مدت به سام فکر می کردم هم بازی بچگیام.اون که خیلی تو رانندگی مهارت داشت پس چی شده بود؟؟؟؟ باید به اقای حبیبی خبر می دادم.تلفنم و برداشتم و شماره اقای حبیبی را گرفتم اقای حبیبی-بله سلام اقای حبیبی-سلام بهار جان خوبی مرسی.اقای حبیبی خونه تشریف دارین؟ اقای حبیبی-نه دخترم سفرم. مونیخ.اما سام خونه است اگه کاری داری با اون هماهنگ کن صلاح ندیدم از راه دور دلش و به شور بندازم الان هیچ کاری از دستش بر نمی آمد که از اون سر دنیا انجام بده واسه همین خداحافظی کردم و بدون دادن خبر تصادف سام گوشی را قطع کردم چند ساعتی سام توی اتاق عمل بود و من کلافه پشت در اتاق عمل قدم می زدم . مردی جلو امد و گفت:خانم بنده باید از کی خسارت بگیرم؟ خسارت؟؟؟؟؟؟؟ بله.من کنار خیابان چرخ دستی داشتم و گل می فروختم اما اقاتون امروز تمام ابزار کاسبی بنده را له و داغون کردن بله بله.من خسارت شما را می پردازم خیلی خوب کی برسم خدمتتون برای حساب و کتاب؟ چقدر خسارت دیدی؟ 500 هزارتومان از توی کیف پولی 500 هزارتومان تراول بیرون آوردم خدا از بزرگی کمت نکنه چند لحظه صبر کن چی شده لطفا از پرستار یک قلم کاغذ بگیر باشه مرد رفت و چند دقیقه بعد با قلم کاغذ برگشت .روی برگه مبلغ پرداختی به گل فروش نوشتم و ازش خواستم امضا کنه اونم سریع امضا کرد پول را گرفت و زحمت و کم کرد هر یک ثانیه واسم یک ساعت می گذشت بغضم گرفته بود باورم نمی شد اونی که داخل داره با مرگ دست و پنجه نرم می کنه سامه همون حامی همیشگیم خدایا به خودت سپردمش

عملش طول کشیده بود .نمی دونستم باید چیکار کنم .مدام سام جلوی نظرم بود. یک ساعت دیگه گذشت.به محض دیدن دکتر سمتش دویدم با حالت پر استرسی گفتم:چی شد اقای دکتر؟ دکتر لبخندی پدرانه زد و گفت:الحمد الله خطر رفع شد. می برنش ریکاوری .دو سه ساعت دیگه هم منتقل میشه به بخش نفسی را که توی گلوم گیر کرده بود و می خواست خفم کنه بیرون دادم می خواستم برم خونه اما می دونستم دلم آروم نمی گیره واسه همین ترجیح دادم توی بیمارستان بمونم.سام تا ساعت 12 شب تو ریکاوری بود و بعد از اون منتقلش کردن بخش یک اتاق خصوصی واسش گرفتم اگه اینکار را نمی کردم اقای حبیبی بهم خرده می گرفت که واسه پسرش کم کاری کردم. به چهره مظلومی که روی تخت افتاده بود نگاه کردم.یعنی این همون سام بود همون سامی که به تکبر و غرور شهره شهر بود. پرستار-خانمی شب می مونی؟ می تونه همراه داشته باشه؟ پرستار-اره بدون لحظه ای تردید گفتم:اره می مونم پرستار سرم سام را تنظیم کرد و بیرون رفت باز دوباره نگاهم و دوختم به چهره اش .در عین مظلومیت پر ابهت بود برام جالب بود که رنگ تیره پوستش جذابیتش و هزار برابر کرده بود همیشه واسم سوال بود مگه خوشکل کسی نیست که پوست سفید و چشمای قهوه ای داشته باشه پس چرا سام با وجود اینکه پوست تیره و چشمای مشکی داشت بازم خدایی زیبایی بود. ناخوداگاه لبخند زدم یادم باشه یه عروس خوب واسش انتخاب کنم یکی که لیاقت این همه حسن و داشته باشه بی تردید سام لایق بهترین هاست.سام با تمام شیطنتاش تعریف می شد و با همون شیطنتاش به دل می نشست روی صندلی کنار تختش نشستم .روز سختی را گذرانده بود هنوز شیرینی برگشت متین به دلم ننشته بود که تلخی تصادف سام نیشتر به وجودم زد سرم را کنار تخت گذاشت و بی اراده چشمام سنگین شد.با صدای آرام سام که داشت از درد می نالید چشم باز کردم.هزیان می گفت .گوش تیز کردم سام:بها ...بهار ..ب ....بچه....پ..پس..من ..چی؟؟؟؟؟ نمی دونستم منظور حرفش چیه یعنی می دونستم اما خودم و به ندونستن می زدم کمی که گذشت زمان و مکان دستش امد با دیدن من بالای سرش فقط اهسته گفت:تشنمه ..اب نباید
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#43
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۶ عصر
آب می خورد اما خوب خشکی لبش اذیتش می کرد یک لیوان آب از یخچال بیرون آوردم و با اون گازاستریل را خیس کردم و اهسته به لباش کشیدم.اینجوری خشکی لبش از بین می رفت. سام:اب می خوام بهار...اب حالا زوده سام نمی تونی اب بخوری سام دیگه حرفی نزد کارم که تمام شد گازاستریل را داخل سطل انداختم و لیوان اب و خالی کردم.مطمئن بودم تصادف سام یه حادثه نبوده بلکه کاملا عمدی ماشین و منحرف کرده این و افسرنیرو انتظامی بهم گفته بود سام این چکاری بود کردی؟ جواب نداد سام به من نگاه کن اهسته سرش را برگردوند. دارم ازت می پرسم چرا ماشین و منحرف کردی؟ سام-بهار حالم خوب نیست بازجویی را تعطیل کن باشه.استراحت کن اما بدون فردا باید به سوالم جواب بدی سام-تو چرا اینجا موندی برو خانه.فضای بیمارستان واسه یه زن حامله مناسب نیست امشب نیاز بود همراه داشته باشی سام-اما من به همراهی تو احتیاج ندارم سام می خوابی یا بگم پرستار بیاد یه امپول خواب آور بریز تو سرمت که تا سه نشده راهی دیار خوابها بشی سام-بهار موندت اذیتم می کنه؟ چرااااااا؟ سام دیگه حرفی نزد و چشماش و بست منم باز روی صندلیم نشستم و چشمام و رو هم گذاشتم صبح با صدای پرستار که داشت به سام اصرار می کرد صبحانه اش و بخوره از خواب بیدار شدم.سرم کنار تخت سام بود و سام بدون اینکه با من در تماس باشه روی تخت نشسته بود سرم و بلند کردم پرستار با دیدن چشمای باز من گفت:صبحانه شون و باید بخورن و از در خارج شد نتونستم جلوی خندم و بگیرم همونطور که می خندیدم گفتم:چه بد اخلاق به سام نگاه انداختم هنوز تو هم بود چرا صبحانه نمی خوری؟ سام-اون پرستار iq اندازه ماهی گلی بود و نفهمید تو دیگه چرا؟ به سام نگاه انداختم راستم می گفت یک دستش کاملا در پچ بود و این یکی هم مچ دستش و را با باند پیچیده بودن. خیلی خوب من کمکت می کنم سام اخمی کرد و گفت:فکر نمی کنم شوهرت راضی باشه غذا تو دهن یه مرد دیگه بزاری اتفاقا با اجازه شوهرم الان اینجام سام-باریکلا غیرت میرت تعطیل از چشماش بیشتر به زنش اعتماد داره سام-خوب حق داره .وقتی مادر بچه اش باشی اونم تو دوران عقد مسلما هیچ غلطی نمی تونی کنی درست بود مریضه و باید مراعات حالش و می کردم اما گستاخیم حدی داشت در حالی که امپرم بالا زده بود گفتم:می دونی چی لیاقت دلسوزیای منم نداری.اقای حبیبی خوب می دونی که هیچ وقت غلط نرفتم و نخواهم رفت دلیل طعنه زدنات چیه نمی دونم اما رفتارت بشدت بچه گانه است کیفم و برداشتم و به سمت در خروجی رفتم لحظه اخر برگشتم و گفت:گرچه به تو هیچ ربطی نداره اما بدون بچه ای در کار نیست. پس این رفتار مسخره را تموم کن از بیمارستان بیرون امدم .چه قدر خوب مزد دل نگرانیام و داده بود.
نمی دونم چرا بی دلیل چشمام خیس بود هوای دلم بارانی توقع شنیدن همچین حرفای را از هم بازی بچگیام نداشتم توقع نداشتم تو چشمام نگاه کنه و گستاخانه هر چی به ذهن مریضش می رسه به زبان بیاره. به سمت پارکینگ رفتم. با اینکه دلم از سام گرفته بود اما خوب وجدانم نمی ذاشت توی بیمارستان تک تنها رهاش کنم.گوشیم و بیرون آوردم .متین 7 بار تماس گرفته بود اما گوشی رو سایلنت بود و متوجه نشده بودم .اول باید به بهنام زنگ می زدم تا بیاد پیش سام بعد از اون حتما به متین زنگ می زدم و از نگرانی درش می آوردم شماره بهنام را گرفتم بهنام-سلام سلام داداش خوبی؟ هنوزم به دلیل بی دلیلی بهنام با من سرسنگین بود اخه چرا ؟واسه انتخاب متین؟واسه پس زدن سام؟واسه چی؟چرا این وسط بجای اینکه پشت من وایسه سنگ دوستش و به سینه می زد بهنام-ممنون بهنام- سام دیشب ...دیشب تصادف کرده... بیمارستانه...عملش کردن.....خطر رفع شده...اما...اما هنوز باید بیمارستان بمونه بهنام :چی ؟کی؟کجا؟چه جوری؟ گفتم که دیشب دیشب انوقت تو حالا خبر می دی لحنش طلبکارانه بود دلخور شدم حالا بیا منو بزن بهنام-جدی حرف زدم؟ دیشب انقدر هول کرده بودم که مغزم بسته بود و کار نمی کرد بهنام-کدوم بیمارستان؟ ادرس و به بهنام دادم و تلفن و قطع کردم .شماره متین و گرفتم.به محض اینکه تک بوق خورد جواب داد متین-هیچ معلومه تو کجایی دختر؟ بیمارستان بودم متین-گوشیتو چرا جواب نمی دادی؟ رو سایلنت بود ببخش متوجه نشدم. متین-از یه طرف دلم شور می زد از یه طرف خسته تر از اونی بودم که بیام بیمارستان.حالا حالش چطوره؟ خوبه متنین-بهار ناراحتی؟ نه متین فقط خسته ام می رم خونه استراحت کنم.عصر می آم دیدنت باشه خانمی برو.فقط یه موضوع مهمی هست که باید راجبش با هم حرف بزنیم چه مضوعی؟؟؟؟؟؟ تلفنی نمی شه سر فرصت با هم راجبش حرف می زنیم و تصمیم می گیریم خیلی خوب باشه پس فعلا خداحافظ خداهمراهت یک ماه از اون روز گذشت روز برگشت متین, روز تصادف سام ..یک ماهی که زندگیم و دگرگون کرد .انقدر اتفاق توی این یک ماه افتاد که نمی دونم کدوم و بگم یا از کجا شروع کنم. اون روز وقتی به خونه برگشتم مامان و بابا از جریان سام باخبر شده بودن اینکه بخوام بگم چقدر مورد سرزنش و ملامت قرار گرفتم بماند .بعد از مامان و بابا هم که عمه تلفن کرد و حسابی از خجالتم بیرون امد. عصر همون روز به دیدن متین رفتم. با دیدنش قند تو دلم اب شد...سه تیغه کرد بود و لباس اسپرت و زیبایی به تن داشت .جلو رفتم صورتش و بوسیدم اخ که چقدر دلم براش تنگ شده بود با هم بیرون رفتیم .صدای خنده ها و شادی هام گوش فلک و کر کرده بود با تمام وجود خوشحال بودم.به خاطر داشتن متین به خودم افتخار می کردم. وقت شام به یکی از رستوران های خوب شهر رفتیم.متین دنبال فرصت بود که از اتفاقات سفرش بگه از اتفاقات پیش رو از تصمیمش اما ترجیح می داد اول دلتنگیاش و جبران کنه. بعد از شام متین خواست واسه پیاده روی به پارک بریم همراهیش کردم.دست در دست و شانه به شانه هم حرکت می کردیم متین-بهار؟؟؟؟ هوم متین برگشت و اهسته ضربه ای به بینیم زد و گفت:هوم یعنی جانم عزیزم دیگه یه چی تو همین مایه ها متین خندید و ادامه داد بهار دلم واسه روزای قبل از ازدواجمون تنگ شده واسه لجبازیات غد بازیات دستور دادنات اون بهار و بیشتر دوست داری؟؟؟؟ متین-راستش و بخوای نه اینی که الان هستی را بیشتر دوست دارم اما بعضی اوقات واسه اون بهار هم دل تنگ میشم چیه ؟؟دوست داری دستور بدم و اذیتت کنم میتن با لحن زیبایی گفت:اذیت نبود هرچی بیشتر اتیش می ریختی بیشتر به سمتت کشیده می شدم لحظه ای سکوت بینمون حکم فرما بود اما این من بودم که شیشه سکوت و شکستم متین هنوز نمی خوای از سفرت واسم بگی؟ متین خندید و گفت:بهار عجوله من یکم صبر کن خستگی و دلتنگی سفر از تنم بیرون بره بعد راجبش با هم حرف می زنیم و تصمیم می گیریم اما امشب فقط به خودمون فکر کن فقط به خودمون نه به طرح نه به پروژه نه به سفر و نه به هیچ چیز دیگه متین با لحن شیطون و در عین حال مظلومی گفت:بهار امشب پیشم می مونی؟ کوتاه بیا اقا پسر این لحن شل و ول یعنی پایه ای دیگه نه؟ متین نمی خوام تا قبل از جشن عروسیمون خانوادهامون چیزی راجب با هم خوابی من و تو بدونن متین-مگه قرار بدونن؟ خوب اگه امشب پیشت بمون می فهمن دیگه متین با خنده بلندی گفت:خوبه حالا زنمی.نترس بابا اون با من.
متین با مامانم تماس گرفت و گفت:امشب مهمونی یکی از دوستاش و منو متین هم دعوت داریم گفت با هم می ریم مهمونی و از آنجا که ممکنه دیر وقت بشه من و می بره خونه خودشون و صبح برم می گردونه از اینکه اینقدر عادی دروغ می گفت خندم گرفت.....پدر صلواتی چه ماهرم بود...بدون تپق یه ریز خالی بست تلفن و که قطع کرد چشمکی به من زد و من هم به شوخی سر تاسفی واسش تکون دادم با هم به یکی از بهترین هتل های شهر رفتیم.متین شناسنامه اش همراهش بود نه مثل اینکه فکر همه جاشم کرده بود منم کارت ملیم همراهم بود واسه همین راحت تونستیم اتاق بگیریم. اونشب و با متین گذراندم.با صدای نفساش با گرمای وجودش با نرمی احساسش ..شب خوبی بود اگه بخوام صادق باشم باید بگم شب فوق العاده ای بود...اما هنوز از یه موضوع رنج می بردم...اینی که قبل از جشن عروسی عروس متین شده بود یکم واسم غیر قابل حل بود...کارم بچگانه بود یا بهتره بگم کارمون بچگانه بود...اما به هر حال از این بابت خوشحال بودم که گناهی مرتکب نشده بودیم کارمون خلاف عرف بود اما خلاف شرع نه تا چشم باز کردم خورشید طلوع کرده بود .متین هنوز تو اغوشم بود اهسته موهاش و نوازش کردم اما نه مثل اینکه قصد بیدار شدن نداشت.بوسه ای به موهاش زدم و گفتم:متینم نمی خوای بیدار شی؟ متین-جون بهار بزار یکم دیگه بخوابیم. من شوهر تنبل نمی خوام متین سرش را بالا اورد گونه امو بوسید و گفت:آش کشک خالته بخوری پاته نخوری پاته اااااا...متین اگه نمی خوای پاشی حداقل برو کنار بخواب اجازه بده من پاشم متین-نه جون تو خواب بدون تو صفا نداره با لحن شاکی گفتم:متین متین بلند خندید و گفت:جان متین...حالا واسه چی میزنی ...باشه بابا بلند شدم متین بلند شد و روی تخت نشست متین:بفرمایید خوب شد؟ از لحن بچگانه اش خندم گرفت بلند شدم و گونه اشو محکم بوسیدم و گفت:اره عشقم خوب شد متین باز پررو شد وسرش را جلو آورد اما من عقب کشیدم و گفتم:بلند شو صبحانه بخوریم بعد منو برسون خونه متین-چشم مادام با هم صبحانه خوردیم .سر میز متین شروع کرد از مزایده و اتفاقات سفرش گفت متین-راستش بهار داشتم ذوق مرگ می شدم وقتی طرحم و به عنوان طرح برتر اعلام کردن .همون جا به خودم گفتم متین بدبختیات تموم شد با حقوق کارمندی بابا سر کردن و دم نزدن تموم شد...از این به بعد تو هم سری تو سرا در میاری..خلاصه خدا رحمم کرد که از خوشی سکته نکردم. مراسم مزایده روز بعد برگزار شد..نمی دونی چند تا کشور شرکت کرده بودن...کشورایی که من آرزوی درس خوندن توی دانشگاهاشون داشتم...المان,فرانسه,انگلیس, امریکا,ایتالیا,و چند تا کشور اسیایی,ایران هم بود با ذوق گفتم:خوب.... راستش پشنهاد انگلیس از همه بالا تر بود از اون مهم تر اینه که اگه پشنهادشون و قبول کنم می تونم دوره دکترام و توی دانشکده اکسفورد بگذورونم و اینکه خونه و ماشین در اختیارم هست با حقوق فوق العاده بالا ..بهار انقدر بالا که یه ساله می تونم واسه خودم کسی بشم بهار:ایران چی؟پشنهادشون خوب نبود؟ متین-راستش و بخوای نه .نسبت به کشورای اروپایی اصلا تو چشم نمی آمد پس قرار به رفتنه؟ متین لبخند عمیقی به لب آورد و گفت:رفتن من تنها نه.... رفتنمون...با نماینده انگلیسیه صحبت کردم گفتم بخوام بیام باید کار خانمم درست بشه.گفتم دانشجوی پزشکی و باید به اونم پذیرش داده شه. اونم گفت باید ببینه چی میشه از شوقم بلند شدم و سمت متین رفتم و صورتش و محکم بوسیدم یه دونه ای متین... یه دونه متین خندید و گفت:ما مخلص شمایم ما بیشتر با متین راهی خونه شدیم.دلم نمی آمد ازش دل بکنم مخصوصا حالا که می دونستم انقدر مرد هست که درک کنه نسبت به من مسئوله .اما بلاخره دل کندم و به خونه برگشتم مامان و بابا که طبق معمول سر کار بودن.بهنامم که چسبیده بود به دوست عزیزش تا نکنه یه وقت با اون پای چلاقش چیزی بخواد و کسی نباشه بهش بده من بودم و تنهایی و من....با این وجود هنوزم قلبم واسه خانوادم می تپید. شب مهتاب زنگ زد و کلی گله و شکایت که چرا جدیدا بی معرفت شدم و از این حرفا...حالا هر چی من عذرخواهی می کردم این بیشتر جوگیر می شد و دور بر می داشت...خلاصه به هر جون کندنی بود از دلش در آوردم و قرار شد عصر با هم بریم پارک و قدم بزنیم آوازه ی متین توی تمام فامیل پیچیده بود ...برخلاف تصورم دخترای فامیل بجای اینکه به من حسادت کنن بیشتر تمرکزشون را روی دام انداختم واسه متین (یه مرد زن دار)گذاشته بود.از اون روزی که مصاحبه تلوزیونی متین پخش شده بود خودم شاهد بودم تا چه حد زنگ خور گوشیش بالا رفته بود...بیشتر دخترای دانشگاه بودن و بعضی ها هم اقوام دور و نزدیک...حتی بیتا...خندم گرفته بود.. متین همه را سنگین و رنگین جواب می کرد ..اما بعضی اوقات بیماری سادیسم من اوت می کرد و شخصا خودم دخترا دانشگاهشون را سر کار می ذاشتم و خود را مدیر برنامه های متین معرفی می کردم و با هر کدام یه جور تا می کردم دو هفته ای از حرفای اون روز من و متین می گذشت ...هنوز خبری از پذیرشم نبود ..متین به شدت موضوع را پیگیری می کرد و منم به شدت ذوق زده شده بودم...کیه که بدش بیاد توی یک دانشگاه معتبر اروپایی درس بخونه؟.... خلاصه بعد از دو هفته, انتظار به سر امد.متین تماس گرفت و گفت می خواد ببینتم و باهام حرف بزنه. با ذوق گفتم:پارک یا رستوران؟ متین-هیچ کدوم ...کسی خونه نیست بیا خونه ما منم ذوق زده اول به خودم رسیدم و بعد مثل خانم ترگل و ورگل حاضر و اماده..هلو بپر تو گلو رفتم سراغ شوهرم.. تخته گاز تا خونه عشقم رانندگی کردم متین در را به روم باز کرد..با ذوق از همون جلوی در پریدم بغلش...متین دستش و دورکمرم حلقه کردم و همونطور که توی اغوشش فرو رفته بودم منو داخل کشید . با پاش در و بست...گردنم و بوسید و در حالی که بلند بلند می خندید گفت:شوهر ندیده با لبخند و لحن با مزه ای گفتم:شوهر که دیدم...هلوی خوشتیپ و خوشمزه ندیدم ....و بعد با بدجنسی تمام گونه ی متین و گاز گرفتم متین اخش هوا رفت و گفت:اینم جای بوس کردنش بوسه ای محکم و اب دار روی گونه اش نشاندم و گفتم :حرص نخور نابغه من اینم بوس متین همونطور که بلند بلند می خندید منو بلند کرد و داخل برد...نمی دونم چرا با اینکه مدام بلند بلند می خندید بازم حس می کردم چشماش غمگینه... بعد از کمی خوش و بش کردن با متین ...متین رفت سر اصل مطلب...مثل دخترای خوب رو به روش نشستم و خیره شدم به چشماش... متین:بهار دیروز نتیجه درخواست پذیرشت امد لحن غمگینش گویای تمام مطالب بود و زبون باز نکرده می دونستم که پذیرشم رد شده... اب دهانم و قورت دادم و توی چشماش زل زدم حالا می خوای چیکار کنی؟ متین:یه هفته بهم وقت دادن فکرام و کنم؟ با لحن تقریبا گله مندی گفتم:بدون من میری متین کنارم نشست و گفت:هر جا برم تو هم باید با من بیای این یعنی می خوای بری متین-این یعنی هنوز راجبش فکر نکردم متین!!!! متین در حالی که پوست صورتم و نوازش می کرد گفت:جون متین پشنهادی که ایران هم بهت داده بد پیشنهادی نیست با همون می تونی زندگی راحت و بی دق دقه ای را بسازی متین:بهارم نبینم غم و تو چشمات..یکاریش می کنیم دیگه مثلا چیکار؟ فعلا حال و دریاب که دیگه موقعیت به این خوبی به دست نمی آریم چقدر ساده بود متین که می خواست با عشقبازی بی موقعش حواس منو پرت کنه یا به عبارتی حال و هوای من و عوض کنه اونشب با هزار فکر و خیال سر بر بالین نهادم...یعنی ممکن بود..ممکن بود متین پشت پا بزنه به من و بره دنبال زندگیش...نه این تو مرام متین نمی گنجید...متینی که من شناختم انقدرا هم نامرد نبود....یه لحظه از اینکه زودتر از موعود و جشن عروسی خودم تسلیم متین کرده بودم پشیمون شدم..حالا زنش بودم هم از نظر روحی هم از نظر جسمی...هم از نظر شرع هم از نظر قانونی مدام از این دنده به اون دنده می شدم و جای بالش و زیر سرم تغییر می دادم...اما نه بی فایده بود خواب از چشمام رخت بسه بود...ارامش از شهر وجودم کوچ کرده بود...دلم هواش ابری بود چشمم به گوشیم افتاد که مدام زنگ می خورد برداشت و دکمه پاسخ و زدم متین بود متین-بهار جواب ندادم متین با صدای ملایم تری گفت:بهارم نمی دونم چرا صدای ملایمش اشکم و در آورد متین-خانمم ...واسه چی ناراحتی؟واسه چی رنجیدی؟ نفس عمیقمو بیرون دادم متین-بهار به اخر دنیا که نرسیدیم ..به یه گره خوردیم ..درست...اما با هم بازش می کنیم..با هم درستش می کنیم متین ببخش اما خسته ام نیاز به تنهایی دارم...میشه بعدا با هم حرف بزنیم متین-اره گلم ...چرا که نه..برو استراحت کن شب بخیر شبت پرستاره روی تخت غلطی دیگر زدم و اشک از چشمام جوشید 



*نگو این آخرین دیدارماست*
*نگو این تنها تنهایی ماست*
*بی قرارت میشم آخه*
*نگو ما بینمون یه آهه*
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#44
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۷ عصر
یک هفته فرجه متین مثل برق و باد گذشت. واسم جالب بود که دیگه متین حرف از رفتن نمی زنه.تو دلم به خاطر داشتن همچین شوهر لعبتی به خودم می بالیدم..متین از بهترین فرصت شغلیش گذشت به خاطر من...از بهتر فرصتی که می تونست زندگی خودش و هفت نسل بعدش و تامین کنه گذشت فقط فقط به خاطر وفا به عهدی که با من بسته بود....کلمه خوشحال نمی تونست حالم و وصف کنه..فراتر از این حرفا احساس شادی می کردم
عصر یکی از همون روزای که شادیم بی حد و اندازه بود متین با هام تماس گرفت و گفت می خواد ببینتم...منم از خدا خواسته سریع شال و کلاه کردم و بعد از اینکه حسابی به خودم رسیدم راهی شدم....
متین طبقه دوم کافی شاپ همیشگی نشسته بود ..قیافش تو هم بود ..خوب بهش حق می دادم تا یه مدت اخم و تخم کنه کم چیزی را از دست نداده بود
به سمتش رفتم و با لبخند عمیقی بهش سلام کرد....با چشمای غمگینش بهم خیره شده و زیر لب جواب سلاممو داد
رو به روش نشستم ..دستش را که روی میز گذاشته بود در دست گرفتم و به گرمی فشار دادم
نبینم اقامون تو هم باشه؟؟؟
متین نخندید حتی لبخند هم نزد فقط چشماش بیشتر به غم نشست
جو سنگین بود انقدر سنگین که اختیار از دست دادم و گفتم:باز چی شده؟
متین شروع کرد به حرف زدن اصلا حواسش به من نبود فقط رو حرفاش تمرکز کرده بود چشماش به گلدون روی میز خیر بود و با لحن زمزمه مانندی گفت:اینکه بخوام درک کنی توقع بی جایی...نبایدم درکم کنی... یعنی نمی تونی درک کنی....تو شرایطی که من بودم نبودی ..زجرایی که من کشیدم نکشیدی....جای من نبودی که بزرگترین آرزوی زندگیت رسیدن سر ماه باشه...که روزا را بشماری ببینی بلاخره کی سر ماه میشه تا بابا و مامانت حقوق بگیرن و با باقی مانده پولی که حالا نصفش واسه خرج خونه رفته و دو سوم بقیه خرج لباس و پوشاک شده واست دوچرخه بخرن ....جای من نبودی که واسه خرید دوچرخه 4 ماه صبر کنی...جای من نبودی که آرزوی خرید یه ماشین شیک و شاسی بلند به دلت بمونه....ناشکری نمی کنم..داشتیم اندازه خورد و خوراک و زندگی کردن داشتیم اما اندازه تفریح و عشق و حال یه پسر جوان نداشتیم....اندازه اینکه هر هفته سور بدم و به جیبم و داشتنم بنازم نداشتیم...حتی اندازه اینکه بخوام اولین طرحم و بسازم نداشتیم...جای من نبودی که واسه ساختن ابتکارت این در و اون در بزنی دنبال چندرغاز وام که اونم شاید بدن شاید ندن
اب دهنم و قورت دادم و گفتم:منظورت چیه متین؟
اگه همه ی این نداشته ها را چشیده بودی می فهمیده پشنهاد انگلیس چقدر ارزشمنده
بدون مقدمه چینی با چشمای پر از اشک گفتم:می خوای بری؟
متین-می خوام بریم
مکثی کرد و ادامه داد:بهار درست رو ول کن...با هم می ریم لندن..من پروژه را اجرا می کنم به بهره برداری که رسید با هم بر می گردیم..اونوقت ادامه بده
بدون اینکه بخوام صدام از عصبانیت می لرزید و ولوم صدام بالا رفته بود:
چند سال؟یک سال...دو سال ...ده سال
متین:بهار اروم باش
جواب منو بده
متین-تو فکر کن 8 سال ...هیچ وقت واسه یاد گرفتن دیر نیست...8 سال دیگه هم می تونی برگردی و درس بخونی و دکتر شی
متین خیلللی خودخواهی خیلی...تو از ایران هم پیشنهاد داری ..پشنهاد خوب داری...با همون هم می تونی زندگی مرفه ای تشکیل بدی اما طمع چندر غاز بیشتر گرفتت و می خوای پشت پا بزنی به همه چیز و بری؟
متین-از نظر تو 2 میلیار بیشتر چندرغازه اما از نظر من نیست
لب پایین رو گزیدم
من نمی تونم درسم و ول کنم.این همه سال درس نخوندم که عاقبتش یه دیپلمه ساده بشم...من ادامه می دم
متین:بهار وقت لج کردن نیست وقت عاقلانه فکر کردنه
عاقلانه فکر کردن از نظر تو یعنی پشت پا بزنم به خودم و دنبال تو راه بیفتم که به آرزوهات برسی
متین:معنی زندگی مشترک یعنی همین یعنی به هم کمک کنیم تا به آرزوهامون برسیم
اینکه همش میشه آرزوی تو پس من چی؟
متین-یکی باید این وسط بگذره
خوب تو بگذره ...به کمتر و بهتر رضایت بده قائله را ختمش کن
متین-نه بهار بیشتر می خوام...خیلی بیشتر انقدر که بدونم هیچی واسه بچه هام آرزو نیست و هر چیزی را که می خوان در آن واحد به دست بیارن
به چشمای متین زل زدم..متین نگاه از من گرفت و گفت:قبل از اینکه بخوام شوهر بهار شریفی باشم می خوام متین شایسته باشم یه متین شایسته موفق
با بغض گفتم:یعنی این پروژه ی لعنتی را به من ترجیح می دی؟
متین با صدای گرفته ای گفت:هیچ چیز و تو دنیا به تو ترجیح نمی دم...اما....اما می خوام پیشرفت کنم ...به خدا منم ادمم..منم جوانم...خوشم میاد اسمم زبانزده خاص و عام بشه...خوشم میاد مردم تو رو از روی اسم من بشناسن نه از روی اینکه نوه شریفی بزرگ هستی..
بحث کردن با متین بی فایده بود مثل اینکه واقعا تصمیم به رفتن داشت اما نمی دونم این وسط تکلیف من چی بود؟رفتن متین واضح بود چیزی که نا واضح و گنگ بود وضعیت من بود اینکه می خواد با من چیکار کنه...می خواد با زنش چیکار کنه...
بدون هیچ حرف دیگه ای از جام بلند شدم و اهنگ رفتن کردم
متین-بهار تو باید با من بیای
برگشتم و گفتم:بایدی در کار نیست...تو تنهایی تصمیم به رفتن گرفتی پس منم به تهایی تصمیم به موندن می گیرم
متین- بدون تو دوام نمی آرم
پس نرو
متین-بهار راضی به خراب کردن اینده ام نشو
به سمت راه پله برگشتم . از پله ها پایین امدم..چقدر زود خط باطل به روی دلخوشیام کشیده شد

از در کافی شاپ خارج شدم...بی توجه به اینکه ماشینم و همون جلوی در رستوران پارک کردم پیاده به راه افتادم...مثل ابر بهار باران می ریختم...چشمام به اشک نشسته بود ..حال و هوای دلم طوفانی بود...درست مثل این می موند که یه سونامی تمام زندگیم و در هم کوبیده....طرحی را که تا دیروز مایه افتخار خودم و زندگیم می دیدم حالا به چشم یه هوو نگاش می کردم...اون لعنتی بود که می خواست متین و ازم بکنه و با خودش ببره به خاطر خودش ببره.
اشک می ریختم و به حالت دو راه می رفتم...نگاهای مردم روم سنگینی نمی کرد...یعنی دلم انقدر سنگین بود که نگاه سنگین مردم توجه ام و جلب نکنه...واسم مهم نبود داشتن در گوشی چی بهم می گفتن...واسم مهم نبود که اون دختر بچه داره از مامانش می پرسه مامان اون خانمه چرا داره گریه می کنه....اصلا مهم نبود
ماشینی مدام پشت سرم بوق می زد...اعصاب خودم به اندازه کافی خرد بود دیگه تو این شرایط طاقت نداشتم یه مزاحم رو مخم اسکی بره...برگشتم با کیفم محکم به شیشه ماشین کوبیدم....با دیدن بی ام و سام خشکم زد ....از ته دل نالیدم :ای خدا این اینجا چیکار می کنه؟
سام از ماشین پیاده شد و با حالت پر از نگرانی گفت:بهار چی شده؟
اب دهنم و قورت دادم و گفتم:فقط بزار تنها باشم همین
سام:با این حال...بیا سوار ماشین شو
بلند تر از قبل داد زدم:دست از سرم بردار ...دست از سرم بردار
سام-آروم آروم..چه خبرته..خیابان و گذاشتی رو سر
کنارم امد و بازوم و در دست گرفت و منو به سمت ماشین کشید
با حالت خشن و عصبیه دستم را از بازوی اون آزاد کردم و گفتم:دست از سرم بر می داری یا نه؟؟؟؟
سام-از یکی دیگه دلت پره سر من خالی می کنی
تو چشماش خیره شدم و گفتم:به تنهایی احتیاج دارم...به سکوت احتیاج دارم....به اینکه هیچ کس کنارم نباشه احتیاج دارم
سام در حالی که نرم تر از قبل بازومو گرفته بود و می کشید گفت:باشه ..قول می دم حتی صدای نفسم هم سکوتت و نشکنه...قول می دم اصلا حس نکنی که من کنارتم...بهار حرفی نمی زنم...فقط سوار شو...درست نیست با این حال تو خیابانا سرگردان باشی
حرفاش و با لحن آرومی زد ...تقریبا تسلیم شدم....بازوم و اهسته کشید و سمت ماشین برد
خودشم سریع توی ماشین نشست و حرکت کرد...همونطور که قول داده بود حتی یک کلمه هم حرف نزد...منم تا تونستم گریه کردم وبغض گلوم رو بیرون ریختم
یک ساعت بود که بی هدف و در سکوت توی خیابان ها پرسه می زدیم...بلاخره بعد از یک ساعت سام زبان باز کرد و سکوت و شکست
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#45
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۷ عصر
سام:نمی خوای بگی چی شده؟
چیه؟می خوای ذوق مرگت کنم؟
سام:اخه لعنتی کی دیدی با غم تو شاد شم
لحنش منو به یاد بچگیمون انداخت ...راست می گفت هیچ وقت از غم من شاد نشد....بدون اینکه حتی لحظه ای فکر کنم اینی که کنارم نشسته سام بچگیام نیست...سام بزرگه همونی که تا چند وقت پیش رقیب متین بود..سفره درد و دلم و پهن کردم
با بغض هر چی تو دل داشتم روی دایره ریختم:طرح متین برنده شده...از انگلیس پشنهاد داره...می خواد بره
سام:واسه این داری زار میزنی ..خوب تو هم برو
منو نپذیرفتن
سام:مگه قراره اونا بپذیرن...تو که مشکل مالی نداری با خرج خودت درس بخون
بهترین دانشگاه سراسری تهران قبول شدم انوقت ول کنم برم یه کشور دیگه پول بدم که منو به دانشجویی بپذیر مگه پول بابام حرومه؟
سام با لحنی که معلوم بود به شدت در تلاشه که خندش رو نشه گفت:اخ چقدر هم که دختر کم خرجی هستی...خرج تحصیل تو دانشگاههای اونجا اندازه یک سال پول تو جیبی توه...راستش و بگو از چی رنجیدی؟
از اینکه منو ادم حساب نمی کنه...از اینکه تنهایی تصمیم می گیره بره...تنهایی تصمیم می گیره منو ببره ...از این رنجیدم که فکر می کنه عروسکشم که هر وقت خواست بره و هر جا خواست بره منو بزاره توی چمدانش و حرکت
سام:بهار اینجوری نگو....بعضی وقتا خودخواهیا از عشق میاد..بعضی وقتا باید درک کنی..تو که رفتنت مشکل نداره برو..برو بزار همسرت به آرزوهاش برسه
مثل بچه های لجباز گفتم:نمی رم ...می خوام ببینم بدون من میره؟
سام که نمی دونم چرا لحنش رنگ غم گرفته بود گفت:این کار و باهاش کنی نشون می دی هیچ وقت دوستش نداشتی..عشق که من نیست...اونه...تو اگه خودتو بیشتر از متین می خوای باید بگم عشقت عشق نیست
دوستش دارم اما ...دوست ندارم فکر کنه می تونه تنهایی برای زندگیمون تصمیم بگیره
سام:اون بهترین تصمیم و گرفته بهار باهاش لج نکن
بدون فکر گفتم :باورم نمیشه ازش دفاع می کنی
سام با لحن ناراحت کنده ایش گفت:دفاع کنم یا نکنم تو الان مال اونی..خراب کردن اون پیش تو نفعی واسه من نداره
بی اراده لبخند زدم خوشم امد درکش بالا بود
سام که معلوم بود می خواد بحث و عوض کنه با صدای شادی گفت:می دونی خواهر شوهرت تو شرکت اقا دادشت استخدام شده
با بهت گفتم:دروغ؟؟؟؟؟
سام:به جون تو
از کی؟
سام:یه هفته ای میشه
پس چرا کسی به من چیزی نگفت؟
سام:پرسیدی که نگفتن؟
فقط پرسیدنیا را باید گفت
سام بلند زد زیر خنده و گفت:کم نیاری از زبون
خوب گزارش بده ببینم چی شده؟
طبق اخرین تصاویر دریافتی از ماهواره ها آب و هوای دل اقا داداشتون طوفانی همراه با برف و رعد و برق است
یعنی چی؟
سام:یعنی افتاده تو دام عاشقی نفهمیده نفهمیده
خندیدم سام هم
بهنام و مهسان بهم می آمدن؟اخه مهسان سر بزیر کجا؟بهنام شر و شیطون و هفت خطه کجا؟
قضیه متین و واسه چند لحظه فراموش کردم و از سام پرسیدم:مهسان چی؟اونم اره؟
سام:اونو که نمی دونم فقط این بهنام معتاد دیدنش شده..یه روز نبیندش خماره خماره..عصرای که از شرکت بر می گرده مثل ادمای نشه شاد شاده
خوبه حالا ...بهت رو دادم داداشمم معتاد کردی؟
سام:بنده مخلص داداش شما هم هستم
شوک عشق بهنام حالم و بهتره کرده بود...سام منو جلوی در خونه پیاده کرد و خودش رفت...مثل قدیما با هم دوست بودیم فقط دوست...پیاده که شدم تازه یادم افتاد حالش و نپرسیدم اخه تازگیا از تخت بلند شده بود..راستی نپرسیدم امروز جلو کافی شاپ چیکار می کرده...اخ که چقدر سوال داشتم و نپرسیدم

مش باقر در خانه را با تک زنگ من باز کرد
مش باقر-سلام خانم
سلام مش باقر خسته نباشی
مش باقر-پاینده باشی دخترم...اقا بهنام تشریف آوردن فرمودن تا امدین تشریف ببرین خدمتشون
باشه مرسی
هنوز روابطم با بهنام مثل قبل گرم نشده بود اما خوب به یخی چند ماه گذشته هم نبود..
یه راست به اتاق بهنام رفتم ...مثل قدیما بدون در زدن وارد شدم
سلام بر بردار گرامی....چشم ما روشن تشریف آوردین خونه مهمونی...نگفتین یه وقت سام عزیزتون و لولو ببره...
بهنام در حالی که توی تختش نشسته بود گفت:بهاری ..خواهر عزیزم بیا بشین کارت دارم
خیلی خوب بابا خر شدم بگو ببینم چیکار داری؟
بهنام بر خلاف عادت همیشگیش کمی سرخ و سفید شد و گفت:بهار راستش...
هیچوقت حس نمی کردم عنصری به نام خجالت توی ساختمان وجودی بهنام وجود داشته باشه
واسه اینکه راحتش کنم گفتم:از مهسان و حست می دونم فقط بگو باید چیکار کنم؟
بهنام:با خانم شایسته حرف بزن
تصمیمت جدیه؟
بهنام:اگه نبود اعلام نمی کردم
لبخندی زدم و گفتم:وای باورم نمیشه بلاخره تو هم افتادی تو دام عاشقی
بهنام خنده ای زیبا به لب اورد
گونه اش و بوسیدم و بهش قول دادم در اولین فرصت با خانواده شایسته صحبت کنم
به اتاقم رفتم..نمی دونستم باید واسه دل بهنام شاد باشم یا واسه دل خودم اشک ببارم
گوشیم زنگ خورد ..متین بود
گوشی . برداشتم صدای نگرانش توی تلفن پیچید
متین-بهار ..کجا ول کردی رفتی؟؟؟..حالا مگه چی شده تو دور گرفتی
نمی خوام بری
یعنی تا این حد خودخواهی که جلوی پیشرفت منی که ادعا می کنی دوستم داری رو بگیری
ادعا می کنم دوست دارم!!!!!یعنی هنوز به عشق من شک داری
متین با لحن آروم تری گفت:نه عزیزم ...نه خانمم به احساس تو شک ندارم...اما ...بهار تو بد شرایطی گیر کردم...به جای اینکه رو به روم بایستی پشتم باش ..کمک کن
این دفعه برخلاف همیشه لحن نرمش آرومم که نکرد هیچ بیشتر عصبیم کرد
متین می خوام استراحت کنم...سرم درد می کنه ..حالم خوب نیست
متین-باشه بخواب اما به من و شرایطمم فکر کن
سرم درد می کرد و حال خوبی نداشتم. توی این شرایط خواب بهترین دوا واسه دردم بود
صبح زود از خواب بیدار شدم...دوش گرفتم و بعد از اینکه حسابی به خودم رسیدم...شال و کلاه کردم...مقصدم مشخص بود می خواستم به خونه خانم شایسته برم و به هر ترفندی شد از حس مهسان به بهنام با خبر بشم..اگه جواب مساعد گرفتم اونوقته که مامان و بابا را به خواستگاری مهسان عزیز بفرستم
سوئیچ ماشین و برداشتم و پایین رفتم...نگاهی به ماشین انداختم...یه لحظه هوس کردم امروز تجربه اتوبوس سواری را به دیگر تجربه های خودم اضافه کنم ..واسه همین سوئیچ و توی کیف گذاشتم و پیاده راه افتادم...هوای اون روز خوب بود جون می داد واسه پیاده روی...تا سر خیابان و پیاده طی کردم و توی ایستگاه اتوبوس منتظر نشستم....دختر بچه ای مدرسه ای کنارم توی ایستگاه نشستم ...ازش پرسیدم با کدوم خط می تونم به مرکز شهر برم
دختر-همین اتوبوس
تشکری کردم و سریع داخل اتوبوسی که رو به روی ایستگاه توقف کرده بود پریدم...جا واسه نشستن نبود...سر پا ایستادم..
خدایی عبور و مرور با وسایل نقلیه عمومی هم کم لذت نداشت....
انقدر به خیابان ها و مسافران نگاه کردم تا بلاخره رسیدم....
اتوبوس نگه داشت پیاده شدم...برای رسیدن به خانه اقای شایسته باید از خیابان رد میشد...کمی چشم چرخاندم شاید پل هوایی باشه اما نه نبود...به سمت خط عابر پیاده رفتم و اهسته راه افتادم...سرعت ماشین ها بالا بود..نمی دونم چرا ترس به دلم افتاده ...بدنم لرزید ...یه آن حس کردم یخ کردم...صدای ممتد بوق توی گوشم پیچید...به کنارم نگاه کردم...نیسانی آبی رنگ با سرعت به سمتم امد....به یاد تصادفم با ماشین متین افتادم...فرصت نکردم عکس العمل نشان بود فقط صدای جیغم به هوا برخواست....

خبر تصادف مجدد بهار مثل بمب تو فامیل پیچید...عده ای می گفتن بخت این دختر تلسم شده و قرار نیست زندگی روی خوش بهش نشون بده..عده ای می گفتن چشم خورده...یه عده می گفتن عمدی زدنش
خلاصه یک کلاغ چل کلاغ کردن خانم باجیای فامیل حد نداشت
خانواده بهار همراه با عمه و مهتاب و سام و خانواده اقای شایسته پشت در اتاق عمل رژه می رفتن...متین کلافه با نوک کفشش به سرامیک های کف بیمارستان ضربه میزد..عمه خانم تسبیح می انداخت..خانم شایسته قرآن می خواند...مهتاب و مامان بهار اهسته اشک می ریختن...اقای شریفی اشک تو چشماش حلقه زده بود..بهنام چشم از در اتاق عمل بر نمی داشت..سام کلافه دستی توی موهاش می کشید...با خشم به متین نگاه می کردم ..همش تقصیر متین بود اره تقصیر این بی همه چیز ...به سمت متین یورش برد و یقه اش را توی دست گرفت ...بهنام سریع مداخله کرد و سعی کرد اون دوتا را از هم جدا کنه
سام-همش تقصیر توه ...حرفای مزخرف تو ذهنش را انقدر مشغول کرده بود که نیسان به اون بزرگی را ندیده
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#46
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۸ عصر
متین در حالی که سعی داشت یقه اش را از چنگال سام جدا کنه گفت:روابط من و زنم به تو ربطی نداره
سام که دیگه اختیار از کف داد بود با دندان های که روی هم قفل شده بود گفت:دعا کن بلایی سرش نیاد
پرستار-ساکت اقا اینجا بیمارستانه نه چاله میدان
پدر با پرستار صحبت کرد و قضیه را فیسله داد ...لحظه ای که در باز شد و پزشک سبز پوش از اتاق عمل خارج شد برای یک لحظه ضربان قلب همه در جا ایستاده بود
متین داشت فکر می کرد نکنه عشقش.. زندگیش.. یه روزه نابود شده باشه
سام نفرت داشت از اینکه دکتر لب باز کنه و پایان هم بازی بچگیاش و اعلام کنه
اقای شریفی جلو رفت..نفس حبس شده اش و از سینه بیرون داد و گفت:مرادی..دخترم...دخترم؟
اقای دکتر دستی به شانه ی شریفی گذاشت و گفت:عمل که بد نبود لخته را از مغزش خارج کردیم اما باید منتظر بمونیم ببینیم ضربه تا چه حد به مغزش اسیب رسونده..می دونی که بعد از اون تصادف سال پیشش و قضیه کما رفتنش کمی خطرناکه ولی انشاالله که چیزی نیست
یعنی ممکن بود اسیب رسونده باشه؟؟؟؟
تختی که حامل جسم خفته بهار بود از اتاق بیرون امد....متین سمتش رفت و دستای بهار را در دست گرفت...سام از دور به چهره درخشان هم بازیش نگاه می کرد...حاضر بود هر چه که دارد و ندار ببخشد ولی بازم بهار را بهار همیشگی ببیند
بهار را به اتاق ریکاوری منتقل کردن...نمی ذاشتن همراه داشته باشه اما متین زیر بار نرفت و توی سالن انتظارات بیمارستان نشست...هر کسی به خانه برگشت تا در سکوت خانه برای سلامتی بهار دعا کنه اما این وسط قلب سام هم به خانه رفتن رضایت نداد...پایین رفت و توی ماشین نشست و منتظر به هوش امدن بهار شد...
فردای همون روز بهار به هوش امد تمام خانواده مثل ایل تاتار به داخل اتاق هجوم بردن....بهار با نگاهی مبهم و مات بهشون نگاه می کرد...اینا کی بودن؟اینجا چیکار می کردن؟
متین سمت بهار رفت صورتش و بوسید..بهار عقب کشید...این کی بود؟ چرا داشت اونو می بوسید؟
متین اکراه بهار رو به روی خودش نیاورد یعنی خوشحالی زاید الوصفش مانع از این شد که اصلا این اکراه و درک کنه....بهار به چهره سام نگاه کرد..توی تمام صورتا این یکی اشناتر بود..اما بازم غریبه به نظر می رسید...مامانش سمتش رفت و بوسیدش اما بهار بازم حرفی نزد...حتی به ابراز محبت پدرش و بهنام هم پاسخی نداد....
اقای شریفی اولین نفری بود که تو اوج خوشحالی متوجه اکراه دخترش شد....بدون اینکه دیگران و از حدس خودش باخبر کنه از اتاق بیرون زد و به سمت اتاق دکتر بهار رفت
در زد و وارد شد رو به روی دکتر مرادی نشست و گفت:دخترم چی شده؟چرا مبهمه ؟چرا گیجه؟
دکتر مرادی از پشت میزش بیرون امد و کنار شریفی نشست و گفت:اروم باش شریفی اروم باش...خدا را شکر کن که بهارت زنده است..
شریفی-بگو می خوام بدونم؟
خیلی خوب آروم باش...دخترت دچار فراموشی شده...یعنی نمی شناسه...به یاد نمی آره
شریفی با شدت به پشتی مبل تکون داد و گفت:یا امام زمان
آروم باش دکتر آروم....صبر داشته باش
شریفی-درمان داره؟
اینو دیگه گذشت زمان مشخص می کنه....شاید اره شایدم نه...
قطره ای اشک از چشم شریفی پایین چکید

مرادی:می دونی چی خیلی عجیبه شریفی؟؟؟؟؟
سکوت شریفی اجازه ادامه صحبت را برای مرادی صادر کرد
اینکه عکسای بهار چیزی را نشون نمی دن
شریفی:می خوای چی بگی؟
می خوام بگم عجیبه
شریفی-عجیب یا اشنا این اتفاق واسه بهار من افتاده
شریفی از اتاق دکتر خارج شد...دیگه تحمل دیدن اکراه بهار را نداشت..دلش نمی آمد دخترش را توی اون وضعیت ببینه
واسه همین راه خروجی را در پیش گرفت..هنوز به انتهای راهرو نرسیده بود که صدای جیغ مانند همسرش متوقفش کرد...
وایسا
به سمت همسرش برگشت
مامان بهار در حالی که مثل باران بهاری واسه پاییز شدن بهارش اشک می ریخت گفت:سر دخترم چه بلایی امده؟...چرا کسی را نمی شناسه
پاسخش فقط قطره اشکی بود که از چشمای غمگین شوهرش جدا شد..طاقت از کف داد و دو دستی بر سر خودش کوبید
توی اتاق متین متوجه حرکات بهار شده بود یعنی دیگه تقریبا همه متوجه شده بودن...متین به پرپر شدن آرزوهاش به از دست رفتن زندگیش فکر می کرد و سام از زنده بودن بهار خوشحال بود...مهم نبود حافظه اش و از دست داده...مهم فقط زنده بودنش بود همین و بس
همه در بهت بودن.. بهار حتی کلمه ای حرف نزده بود...متین ترسید نکنه قدرت تکلم را هم از دست داده باشد...
متین اصرار داشت خودش کنار بهار بمونه واسه همین همه را راهی کرد تا به خانه برن...اما بازم دل سام به رفتن رضا نبود...بازم تو ماشین نشست و چشم به در بیمارستان دوخت...
متین با یاد آورری خاطرات سعی داشت همه چیز را به خاطر بهار بیاره اما بهار همچنان ساکت بود..دست یخ کرده همسرش را در دست گرفت اما بهار به شدت پسش زد
بهار-به من دست نزن
متین-بهار چرا با من اینجوری می کنی؟
بهار-من تو رو نمی شناسم
متین-من که تو را می شناسم..تو زن منی...خانم منی
بهار-من چیزی یادم نمی اد تا وقتی هم که یادم نیاد حق نداری بهم دست بزنی
متین که از اکراه های بهار کلافه شده بود از اتاق بیرون زد...باید چیکار می کرد...اگه بهار واسه همیشه فراموشش کرده بود...اگه بهار دوباره حافظه اش و به دست نمی آورد ..اگه مدت حافظه کوتاه مدتش همون 12 ساعت می موند...باید چیکار می کرد..چقدر زود زندگیش خراب شده بود
نمی تونست اونجا بمونه ...نمی تونست بهارش و تو اون وضعیت ببینه...بود و نبودش هم فرقی به حال بهار نمی کرد شاید حتی رفتنش بیشتر اونو خوشحال می کرد تا موندنش واسه همین از بیمارستان بیرون زد
سام خروج متین و دید و چند دقیقه بعد از اون بالا رفت
چند ضربه به در اتاق بهار زد و سرش را داخل کرد...با لبخند گفت:اجازه هست
بهار-نه می خوام تنها باشم
سام-من چیکار به تنهایی تو دارم ...میام یه گوشه میشینم حرفم هم نمی زنم باشه؟
بهار حرفی نزد و با این کار رضایتش و اعلام کرد...سام داخل شد روی مبل کنار تخت نشست ساکت بود فقط به صورت بهار خیره شده بود..
بهار-چیه ؟
سام حرفی نزد
بهار-نشنیدی گفتم چیه؟
بازم سام حرفی نزد و همین باعث شد بهار عصبانی بشه
بهار-پاشو از اتاق برو بیرون
سام دستاش و به نشانه تسلیم بالا برد و گفت:خودت گفتی حرف نزن
بهار-وقتی می پرسم جواب بده
سام-چشم
بهار-گفتم چیه؟
سام-چی چیه؟
بهار-چرا اینجوری نگاه می کنی؟
سام:چه جوری نگاه می کنم
سوالای متعددش بهار را کلافه کرده بود واسه همین بهار گفت
بهار-هیچی هیچی ..مثل همون موقع لال شو
سام:بی ادب شدی
بهار-می گی شدی یعنی قبلا نبودم؟
سام-هیچ وقت نبودی الانم شوخی کردم
بهار-به نظرت حال من واسه شوخی کردن مناسبه؟؟؟
مگه حالت چشه؟
بهار-سوالام و با سوال جواب نده گیج میشم
سام-باشه تو بپرس من قول می دم درست جواب بدم
بهار-تو چه نسبتی با من داری؟
سام-یه دوست
یعنی دوست پسر داشتم؟؟؟
سام خندید و گفت:به اون معنی که تو ذهنته نه؟؟؟ دوست خانوادگی از بچگی با هم بزرگ شدیم
بهار-این اقا واقعا شوهرمه؟
سام با خنده تلخی گفت:اره شوهرته
بهار-ادم خوبیه؟؟؟
سام-حتما خوبه که انتخابش کردی
بهار-من که یادم نمی آد....حالا به نظر شما انتخابم درست بوده؟؟؟
سام با لحنی که در غم نشست گفت:پسر خوبیه
بهار-هوم که اینطور

اگر شوهرمه چرا ول کرد رفت؟
سام-حتما حرفی زدی که دلخور شده..
اما من چیزی نگفتم؟؟
سام-بهش حق بده خیلی سخته که عشق ادم یه شب تمام خاطرات باهم بودن و فراموش کنه و فرض کنه غریبه ای..اون هنوز تو شوک
تو شوکه نیستی؟
سام-شرایط من با متین فرق می کنه ..اون بیشتر از من به تو وابسته است چون زنشی ..پاره تنشی ...دلش نمیاد تو این حال ببینتت
می دونی داشتم به چی فکر می کردم؟
سام-نه به چی؟
بهار در حال که داشت روی تخت دراز میکشید و با پتو روی خود را می پوشاند گفت:به اینکه خدا توی خلقت وجود تو اندازه یک نخود از فسفر و مغز استفاده نکرده
برخلاف انتظار بهار که فکر می کرد الان سام دلخور میشه و رفع زحمت می کنه سام بلند زد زیر خنده
سام-اخه چرا؟
اخه نخود عقل ادم تو روی مریض از شرایط بهرنجش صحبت می کنه؟
سام خندید و گفت:ببخشید داشتم شوهرت و تشریح می کردم اینه که یادم رفت جلوی تو نباید از بیماریت حرف میزدم.ببخشید
بهار با لحنی که غم آن به وضوح دل سام را به اتش کشید گفت :نگران نباش صبح که پاشم چیزی از امروز یادم نمی آد خود به خود توی فراموشی من بخشیده میشی
حرفش مثل اتشی بود که وجود سام را خاکستر کرد...حاضر بود خودش ساقدوش متین توی مجلس عروسی بشه اما تا این حد بهار را غمگین نبینه
تا به حال یاد نداشت اشک ریخته باشه اما تو اون لحظه و توی اون مکان بدجور چشمش به اب نشسته بود...اشک توی چشماش جمع شد اما تمام سعی اش را برای جاری نشدن این چشمه روان به کار بست
متین توی پارک راه می رفت..نفهمیده بود کی به پارک رسیده...حتی نمی دونستم توی کدام پارک داره قدم میزنه....حالش خراب بود خراب...بهار را دوست داشت اما بهار؟؟...یعنی دوباره باید راه صعب العبور عاشق کردن بهار را طی می کرد؟...یعنی بهار هیچی به یاد نداشت...حتی سفرشون به خونه خانم جون ..حتی...بغض داشت خفه اش می کرد..چرا حالا که تازه زندگیش داشت دگرگون میشد باید همچین اتفاقی بیفته...اصلا چرا بهار؟...بهار اون حیف بود..بهار سرکش او سهمش از زندگی خیلی بیشتر از این حرفا بود...در طول پارک راه می رفت ..صدای خش خش برگ های که زیر پاش له می شدن بیشتر بی قرارش می کرد...بیشتر غمگین اش می کرد..اون به یاد خزان بهار خود می انداخت
قرار دادش را چه می کرد؟..بی بهار دوام نمی آورد
متین قول بستن قرار داد و به کشور انگلستان داده بود...یعنی قبل از اینکه این اتفاق بیفته قول داده
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#47
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۸ عصر
بود...قرار بود یک ماه دیگه برای بستن قرار داد به لندن سفر کنه
----
یک هفته بعد بهار از بیمارستان مرخص شد
وضعیت حافظه اش جالب نبود...هر 12 ساعت یکبار به کلی اطلاعات ذهنش پاک میشد و دیگر کسی را نمی شناخت...مادر مجبور بود هر 12 ساعت یکبار همه را به بهار معرفی کند حتی خودش را..خود هم نمی دانست به تقاص کدامین گناه زندگی دخترش دستخوش تند باد حوادث شده بود...به کدامین گناه؟؟
متین هر روز با یک سبد گل رز به دیدن عشق زندگیش ..هستیش ..بهارش می رفت..بهار همچنان غریبانه رفتار می کرد
غریبانه با اشناترین اشنای زندگیش ...این حق نبود..این انصاف نبود..اما با سرنوشت نمی شد جنگید..تقدیر این بود...
حال سام دگرگون بود..وضعیتش از متین سیاه تر بود..نمی توانست بی تفاوت باشد..نمی توانست حال و روز بهار را ببیند و بی تفاوت بگذرد اما از یک طرف حس می کرد رفت و امدای زیادش متین و اذیت می کنه...حق هم داشت آزرده بشه..سام هم بود دلخور میشد...بهار گذشته را به یاد نداشت اما متین که فراموشی نگرفته بود..متین که می دانست بهار روزی عشق سام بود
سام کم می رفت کم می آمد اما حتی ثانیه ای فکر بهار رهایش نمی کرد...دست خودش نبود..غیر ارادی پرنده خاطرش روی بام بهار می نشست...اهل خیانت نبود..اهل چشم چرانی به ناموس مردم نبود...دوست دختر داشت اما فقط از قماشی که خود این کاره بودند....نه نمی توانست خیانت کند اما همه می دانستند متین هم می دانست بهار عشق کودکی سام بود توقع فراموش کردن بهار توقع بی جایی بود...اما باید بهار را به خاطره ها می سپرد ..تا حسش پاک بود تا ناب بود تا رنگ و بوی خیانت و ظلم نگرفته بود باید او را به خاطره ها می سپرد...عشق بهار یکی از مقدس ترین دارایی های سام بود نمی خواست اونو تو لجن زار هوس غرق کند ...نمی خواست توی مرداب خیانت به متین عشق پاکش را به گند بکشه...بهار مال متین بود مال متین.
طبق معمول هر روز متین با دسته گلی از رز پشت در اتاق بهار ظاهر شد
دو ضربه کوتاه زد و پس از آن در چارچوب در نمایان شد
متین-سلام بر عشق زندگی متین شایسته
بهار در حالی که مشغول بروس کشیدن موهای خود بود خیلی سرد گفت:سلام
متین توی سرمای لحن بهار می سوخت و دم نمی زد
متین پشت سر بهار ظاهر شد و دستانش را دور کمر همسرش حلقه کرد...منتظر بود که بهار سواله هر روزه را ازش بپرسه؟
تو واقعا شوهر منی؟
دیگه به این سوال عادت کرده بود...به هر روز شنیدنش عادت داشت..دیگه ناراحت نمی شد..پست کلفت شده بود
جواب بهار بوسه ای بود که روی گونه اش نشست ...اره واقعا شوهرتم..
بهار:پس چرا من یادم نمی آد؟؟؟؟
متین پاسخی برای سوال بهار نداشت
بهار نگاهی به دست گل رز انداخت و متین می دانست که الان بهار می گوید:زیباست اما طراوت خود را از دست داده
بهار-زیباست اما طراوت خود را از دست داده
متین به از دست رفتن طراوت بهار خود فکر کرد...هنوز هم توی شوک بود هنوز هم باور نمی کرد..اخه باور نکردنی بود
متین در تکاپو بود مدام با خود تکرار می کرد بهار به خاطر میاره قبل از اینکه همه چیز خراب شه به یاد میاره...تمام مدت روز بهار را به جاهای که قبلا رفتن جاهای که خاطره داشتن می برد تا شاید روزنه امیدی بدمد...یک ماه دیگه باید به لندن می رفت باید پای میز مذاکره می نشست باید زندگیش را رقم می زد...معروف می شد ..پولدار میشد...به هدف همیشگیش که درس خواندن در یکی از بهترین دانشگاهای دنیا بود می رسید...طرحش را که عمری برایش تلاش کرده بود به بهره برداری می رسوند...فقط یک ماه فرصت داشت فقط یک ماه
اقای شایسته به سلامتی زنده بودن دخترش مجلس شامی ترتیب داد...دوست و آشنا ,فامیل دور و نزدیک را دعوت کرد..درست بود که بهارش همان بهار قبل نبود اما هزاران بار خدا را شکر می کرد که هنوز بود
زمان مثل برق و باد گذشت و روز مهمانی فرا رسید...مادر باز دوباره بهار را آگاه کرد...بهار مثل همیشه واکنش انچنانی نشان نداد به حمام رفت دوش مختصری گرفت و لباس بی نظیری انتخاب کرد ...موهایش را ساده و لخت رها کرد و اهسته از پله ها پایین رفت ...مادر نگاهی به قد و بالای دخترش انداخت و زیر لب زمزمه کرد خدایا حیف بود حیف
متین جلو رفت و دست همسرش را در دست گرفت .سام با حسرت به این صحنه نگاه می کرد کاش....سریع افکار پلید را از ذهنش کنار زد کاشی وجود نداشت بهار زن متین بود
مهتاب سمت بهار دوید و او را در اغوش گرفت و به پهنای صورت اشک ریخت...بهار دست بالا برد و اشک را از صورت مهتاب پاک کرد دلش نمی آمد ببیند ..دختر عمه اش ,خواهرش داره اشک میریزه زیر گوش مهتاب زمزمه کرد
اروم باش مهتاب اروم
مهتاب به چشمای بهار خیره شد یه چیز جور در نمی آمد
صدای عمه اجازه نداد مهتاب به کشفیات بیشتری برسد
عمه-برو کنار مادر بزار نوبت بقیه هم بشه
مهتاب کنار کشید ...عمه جلو امد و پیشانی بهار را بوسید...بهار واسش مثل مهتاب بود مثل دختر خودش
بعد از عمه سام جلو امد ..لبخند اشنایی به لب داشت هنوز هم مثل قدیما تا بهار را می دید چشماش برق می زد
متین واسه قدرتنمایی جلوی سام دست بهار را در دست گرفت و او را به خود نزدیکتر کرد...بهار حرفی نزد
سام هدیه ای به دست بهار داد و از آن دو جدا شد..بهار به کاغذ کادو نگاه کرد دختربچه ای سوار تاب بود و پسربچه ای هلش می داد..بی اراده خند ه ای به لب آورد
متین با لحن دلخوری گفت:خوش به حال بعضی ها چقدر شانس دارن من بدبخت ده تا دسته گل از گل محبوبت واست خریدم یه لبخند مهمونم نکردی اما با کاغذ کادوی این کلی حال کردی
بهار با خونسردی به چشمای متین نگاه کرد و گفت:گفتی زنتم نه؟
متین-اره
پس باید بگم حسادت خیلی بچگانه است
متین از حرف بهارش دلخور شد عادت داشت همیشه در کانون توجه بهار باشه ...دوست نداشت بهار باهاش تند حرف بزنه تلخ حرف بزنه دوست نداشت بهار به هدیه هیچ کس دیگه ای بجز خودش لبخند بزنه
بهار متوجه دلخوری متین شد اما به روی خودش نیاورد ...گوشه ی سالن روی صندلی دور از چشم بقیه نشست به دخترا نگاه می کرد چقدر رنگ نگاهشون تنفر انگیز بود چرا تا این حد ترحم امیز نگاه می کردن....
بهار هنوز هم بهار بود
سام به سمت بهار رفت
بهار به قد بلند و هیکل چهارشانه اش نگاه کرد هیکل مردونه و فوقالعاده ای داشت درست مثل متین.. متین هم خوش هیکل بود...توی تیپ متین کمی جغل تر از سام بود...سام معمولا رنگ های تیره می پوشید بیشتر وقتا هم سورمه ای اما متین از هر ترکیب رنگی لباس داشت...
سام اهسته گفت:اجازه هست؟؟؟؟؟
و در کنار بهار جا خوش کرد
بهار-شما که خودت میشینی دیگه واسه چی اجازه می گیری
سام لبخندی زد و گفت:اگه نارحتی پاشم
بهار-هر جور مایلید
سام در صندلی خود جا به جا شد
سام-بهار خانم چرا کز کردی و گوشه عزلت گزیدی
حوصله ی جشن و ندارم
سام-تو این یه مورد نظرمون مشترکه
بهار به متین نگاهی انداخت با خشم داشت به سام و او نگاه می کرد... قبلا تا این حد از بودن بهار و سام پیش هم ناراحت نمی شد ..اما از وقتی رفتار سام و پشت در اتاق عمل دیده بود رادارش در یافت کرده بود که عشق سام یه عشق بی خطر نیست و هر آن ممکنه سر باز کنه
سام-اگه فکر می کنی متین ناراحته پاشم
بهار-می بینی که ناراحت داره نگاه می کنه
یعنی برم؟
بهار-بازم میل خودته
سام-میل من خوشی توه اگه از حرص خوردن متین خوشحال میشی میشینم اگه نه میرم ...واسه من نه متین نه هیچ کس دیگه ای اهمیت نداره فقط می خوام تو راحت باشی
بهار-پس پاشو برو
سام بدون حرف بلند شد و از در سالن بیرون زد..بهار هنوز هم پسش می زد هنوز هم....کاش باهاش مهربون تر رفتار می کرد
وقت شام شد..متین طاقت نیاورد که بیشتر از این از بهارش دوری کنه...به کنار میز غذا رفت و ظرفی را از انواع غذا ها پر کرد...به سمت بهار رفت و با لخند گفت:افتخار می دی؟
بهار-اشتی کردی؟
متین-قهر نبودم
بهار-اما رفتارت چیز دیگه ای را نشون می داد
متین گونه ی بهار را محکم بوسید و گفت:اونی که با تو قهر کنه مغز خر خورده
لبخند مهمان لبهای بهار شد...لب پایینش و گاز گرفت تا بیشتر از این نیشش باز نشه
متین تکه ای جوجه کباب به سر چنگال زد و جلوی دهان بهار گرفت

بهاربا ذوق تکه جوجه کباب و خورد...هنوز هم محبت های متین حالی به حالیش می کرد

شب شیرینی بود اگه متین زهرش نمی کرد....
مهمان ها کم کم اهنگ رفتن کردن...سکوت کم کم به خونه برگشت...عمه و مهتاب هم بعد از بدرقه مهمان ها به خونه ی خود برگشتن....از سام خبری نبود...اون اولین مهمانی بود که مجلس را ترک کرده بود اون هم در ابتدای جشن
بهار اهسته پله ها را بالا می رفت...از این همه سر و صدا خسته شده بود دلش می خواست توی سکوت و آرامش اتاقش غرق بشه و فقط فکر کنه فقط فکر
سر و صدایی که از کتابخانه می آمد نظرش را به آن سمت جلب کرد....بی صدا خودش را به پشت در اتاق رسوند لازم نبود گوشش را به در بچسبونه صدای متین و اقای شریفی انقدر بلند بود که به راحتی بشه شنید
اقای شریفی-محاله مگه عقلت و از دست دادی؟
متین-چاره ی دیگه ای ندارم
اقای شریفی-اما من اجازه نمی دم
متین-با تمام احترامی که واستون قائلم باید بگم شوهر بهار منم اون باید کاری را انجام بده که من می خوام
اقای شریفی-کاری که تو می خوای,تصمیمی که تو گرفتی ته حماقته
متین-چاره ی دیگه ای ندارم
اقای شریفی-چطوری می خوای ازش نگه داری کنی ...تو که از صبح باید بری سرکار و دانشگاه تا شب چه طوری می خوای بهش یاد آوری کنی کی؟چیکار است؟اونجا چیکار می کنه؟
متین-واسش پرستار می گیرم
اقای شریفی-بهار الان به توجه و محبت نیاز داره محبت مادرانه پدرانه...اون به ما نیاز داره
متین-به من نیاز نداره؟به عشق من به احساس من به خاطرات من نیاز نداره؟
اقای شریفی-اگه به فکرشی بمون و بزار بمونه
متین-اقای شریفی شما دیگه چرا ...حس می کردم تو این همه ادمی که نمی فهمنم شما می فهمی منو ...می فهمین و درک می کنین که باید برم و خودم و پیدا کنم بهار واسه من دنیاست اما من یه دنیای خالی نمی خوام....من واسه رسیدن به آرزوهام شب و روز درس خوندم و کار کردم...بی خوابی کشیدم زجر کشیدم ...واسه این که به اینجا برسم خیلی از روزایی جوانیم و سوزوندم رو خیلی از دلخوشیام خط کشیدم ....نمی خوام به همه چیز پشت پا بزنم...نمی خوام یه عمر حسرت بخورم و همه را از چشم بهار ببینم
اقای شریفی-خیلی خوب اگه به رفتنه برو ولی بهار و نبر
متین-بهار زنه من تو رو خدا اینو بفهمین
اقای شریفی صداش و بلند کرد و گفت:اره زنت ...اما خوب چشماتو باز کن و ببین زنت فراموشی گرفته خودشم یادش نیست چه برسه به تو ....یه زنی را که حتی نمی تونه دو روز اسم خودش را به خاطر بسپاره نمی برن کشور غریب..نمی برن که توی یه خونه زندانیش کنن..می خوای بهار را حبس کنی چون زنته...می خوای ببریش جایی که حتی هواش براش غریبه..سنگینه فقط به این دلیل که زنته
متین-می گین چیکار کنم؟
اقای شریفی با بی رحمی تمام گفت:طلاقش بده
اشک از چشم بهار جاری شد
متین بی مقدمه گفت:اینکار و نمی کنم
اقای شریفی-راه دیگه ای سراغ داری؟
متین-یا بهار و با خودم می برم یا تنها می رم اما بهار زن من می مونه می مونه تا برگردم
اقای شریفی-چند سال می مونی و بعد بر می گردی؟؟؟بهار چند سال دوریت و تحمل کنه؟یه سال ...دو سال...ده سال
متین-اون که یادش نمی آد..انتظار واسش معنی نداره....اونی که سختی می کشه منم...اونی که باید دوری زنشو تحمل کنه دم نزنه منم
اقای شریفی-خودخواه شدی متین؟
متین-اینی که می خوام زندگیم و بسازم خودخواهی؟
اقای شریفی-اینی که می خوای بهار و بسوزونی تا زندگیت و بسازی خودخواهی
متین-من زندگی را واسه بهار میخوام
اقای شریفی-چرند نباف داری فرار می کنی؟
متین-از چی فرار کنم؟ از کی فرار کنم؟از زنم ؟از پاره وجودم
اقای شریفی-ادم از پاره وجودش دل نمی کنه
متین-اگه بدونه روزی برمی گرده این دل کندن و تحمل می کنه
اقای شریفی-با بهار بازی نکن متین
داغی اشک صورت بلوری بهار را به اتش کشیده بود
متین-به خدا بازی نیست...من دوسش دارم
اقای شریفی-اما کارت و بیشتر از بهار دوست داری؟
متین-هیچ چیز و تو دنیا بیشتر از بهار دوست ندارم....اما واسه اینکه به اینجا برسم زحمت کشیدم نمی تونم چشمم را روی همه تلاشام ببندم
اقای شریفی-می خوای بری برو
متین-باید قول بدین بهار واسم می مونه تا برگردم
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#48
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۱۹ عصر
سکوت ابهت صدا را شکست...کسی حرف نمی زد...بهار به اتاقش رفت...بغض گلوشو فشار می داد..حالش بد بود
تلفنش مدام زنگ می خورد اسم سام روی صفحه گوشی افتاد..جواب نداد...داغون تر از اونی بود که حرف بزنه
چشماش و بست به امید اینکه واقعا فردا چیزی به یاد نیاره
سام انقدر شماره بهار را گرفت تا عاقبت خسته شد...خودشم نمی دونست با بهار چیکار داره...حتی نمی دونست اگه بهار گوشی را برداره می خواد چی بگه...فقط می خواست صداش و بشنوه و بدونه بر خلاف اون بهار شب خوبی را گذرونده
تلفنش و روی تخت پرتاب کرد و خودش کف زمین دراز کشید...سرمای سرامیک کف اتاق تنش را لرزاند...در اتاق به صدا در آمد..بهنام بود
زیر لب غرید
بهنام حوصله ندارم
بهنام بدون حرف به اتاقش برگشت ...می دونست وقتی سام حوصله نداره حماقت محضه سر به سرش بزاره
صدای موبایل باعث شد سام در کسری از ثانیه خودش را به گوشیش برسونه اما...چه خیال خامی که فکر می کرد بهار پشت خطه
ساره بود یکی از هزاران دوست دخترش...حوصله عشوه های اونم نداشت....تلفن و خاموش کرد و روی تخت دراز کشید

صبح روز بعد بهار به امید یک روز بهتر چشم باز کرد.امروز به جای مامان زکیه خانم اونو از چند و چون قضایا اگاه کرد.بهار مطابق هر روز اهی کشید..یعنی چی شده چرا امروز مامان نیامده بود
از تخت پایین رفت .حوصله دوش گرفتن و نداشت ترجیح داد یه راست بره سراغ صبحانه..از اتاق زد بیرون..نمی دونست چرا دلش می خواد بره سراغ مامان...به طرف اتاق مامان راه افتاد می خواست در بزنه که صدای بهنام مانعش شد
بهنام-مامان تا کی باید من و مهسان منتظر بمونیم
مامان-تا وقتی که شرایط بهار بهتر بشه و تکلیف زندگیش با متین مشخص
بهنام-خوب مامان من امدیم و وضعیت بهار و متین حالا حالا ها مشخص نشد من باید منتظر بمونم؟؟؟؟؟اینم در نظر بگیرید که زبونم لال شاید شاید فراموشی بهار دائمی باشه اونوقت من باید تا ابد در حسرت مهسان بمونم
مامان-بهنام همین که گفتم تا وضعیت متین و بهار مشخص نشه من پیش قدم نمی شم
بهار بازم اشک در چشماش حلقه زد ...چرا این شرایط همه را دلسنگ کرده بود...تو دلش به این فکر می کرد که وقتی پای من میاد جلو ما هیچ میشه کشک میشه ..زن کشک میشه ..خواهر کشک میشه چرا؟... فقط واسه این که من خوشبخت شه من موفق شه من پولدار شه
کاش توی تصادف می مرد می مرد و امروزی که منیت تنها برادرش منیت تنها عشقش فوران کرده بود رو نمی دید...
کاش
اهی از ته دل کشید ...می خواست بره که در اتاق باز شد و قامت بهنام جلوی در نقش بست...بهار با چشمای معصوم و نگاه خشمگینش به برادرش نگاه کرد
بهنام جا خورده بود نکنه بهار حرفا را شنیده باشه....اما مهمه؟؟؟...فوقش شنیده مگه غیر از اینه که فردا فراموش می کنه؟
بهنام لبخندی زد و گفت:ابجی عزیز ما چطوره؟
بهار کوتاه جواب داد
خوبم مرسی
و با سرعت انجا را ترک کرد نمی تونست تو خونه بمونه نفسش تنگ شده بود...راه گلوش مسدود شده بود
از خونه زد بیرون و تا تونست توی عمق باغ خونه خودش را غرق کرد کاش اینجا مرداب داشت کاش اینجا باتلاق داشت کاش چیزی بود که بهار را در خود ببلعد و از این وضعیت نجات دهد
گوشیش دوباره زنگ خورد...سام بود...دکمه پاسخ را فشار داد و بدون حرف گوشی را نگه داشت
سام-سلام بهار
پاسخش سکوت بود
اه سام از اعماق وجودش بلند شد
زنگ زدم که بگم متاسفم ..بگم واسه تمام این روزا تمام این مدت متاسفم بهار من من کارم اشتباه بود ابراز عشق به زنی که شوهر داره اشتباه بود هر چند که اون زن حتی شوهرش و به خاطر نداشته باشه...زنگ زدم که بگم حلالم کن...من و ببخش و بهم حق بده..حق بده سر در گم باشم...دیشب تا حالا خیلی فکر کردم خیلی...تازه فهمیدم از اینی که شدم بدم میاد...از اینی که به عشق مرد دیگه ای فکر کنم بدم میاد.درسته که تو همبازی بچگیام بودی درسته که تو عشق دوران جوانی و نوجوانیم بودی اما اینا هیچ کدام دلیلی واسه خطای من ابله نیست هیچ کدوم کار زشتم و توجیه نمی کنه...بهار من و ببخش از طرف خودت و متین من و ببخش
بهار نمی دونست چطور زبان باز کرد و نالید
متین داره میره سام...می خواد من و بزاره و بره
سام-چی؟
فکر می کردم دوسم داره ...فکر می کردم حاضره به خاطر من از موفقیتش که هیچ از جونشم بگذره ..خودش بهم می گفت تو تمام وجود منی خودش بهم گفت واسه خوشبختی من حاضره تمام دنیا را زیر رو رو کنه دیدی چطوری خوشبختم کرد؟
سام در تحیر حرفای بهار بود.....بهار داشت چی می گفت؟ لحنش به ادمی که هیچ چیز به خاطر نداره نمی خورد یعنی بهار همه را بازی داده بود
سام-بهار تو یادته؟
به کسی حرفی نزن بزار بفهمم دور و برم چه خبره خودم به موقعه اخرین برگ ورق و رو می کنم
تلفن و بی خداحافظی قطع کرد...هنوز با حالت گیجی به صفحه گوشیش نگاه می کرد...بهار یادش بود همه چیز یادش بود
------
متین گیج بود نمی خواست بهار و بزاره و بره نمی تونست حتی اگه بهار هیچی به خاطر نداشته باشه حتی اگه بهار هیچ وقت دوری متین و نفهمه حتی اگه انتظار نکشه
لحظه لحظه ی خاطراتشون و باهم مثل فیلمی جلوی چشماش نقش بست..از روزی که با اون پراید قراضه اش به بهار کوبید و چهره غرق خون بهار روی اسفالت به نظرش زیبا ترین نقاشی خدا امد...از اون روزی که بهار با غرور تمام جلوش ایستاد و گفت راننده شخصی من شو...از روزی که واسه اولین بار باهم رقصیدن...از اون روزی که بهار لج کرد که می خواد باهاش به مجلس خواستگاری بیاد...اون خاطره شیرین ترین خاطره زندگیش بود اون روز از تیکه های که بهار به بیتا انداخت فهمید شاید شاید شاید واسه بهار مهمه ...از اون سفره شمال
خاطره های بهار تمامی نداشت ...هر ثانیه با بهار بودن تو ذهنش خاطره بود بهار نهایت آرزوش بود می تونست از آرزوش واسه آرزوش بگذره....
تمام روز و فکر کرد تمام روز و قدم زد ...دلش هوای بهار را کرد ...می خواست توی همون لحظه بهار را ببینه ...بی توجه به ساعت به سمت خونه اقای شریفی راه افتاد باید بهار و می دید باید بهارش و می دید
زنگ خونه را فشار داد مش باقر با دلهره سریع خودش را به در رسوند در را باز کرد قامت متین جلوی در نقش بست
مش باقر-سلام اقا
متین اصلا نمی شنید انگار تو خلسه بود
مش باقر-اقا اتفاقی افتاده
متین-نه
مش باقر-پس شما اینوقت شب اینجا؟
امدم زنمو ببینم
مش باقر- ساعت 2 شب اقا
متین دیگه به مش باقر جوابی نداد و راه خانه را در پیش گرفت همه خواب بودن متین مستقیم به سمت اتاق بهار رفت اهسته در را باز کرد بهار خوابیده بود ارام و زیبا مثل همیشه
به کنار تختش رفت روش و با پتو بیشتر پوشوند موهاش و از روی صورتش کنار زد
می تونست ...واقعا می تونست ...می تونست 8 سال دوری این فرشته زمینیشو تحمل کنه
خم شد و گونه های سفید عروسکش و بوسید ....بهش مزه داد پیشونیشم بوسید...یعنی می تونست خودش را از بوسیدن و لمس کردن بهار واسه 8 سال محروم کنه
با همون لباس بیرون و کفش روی تخت کنار بهار دراز کشید بهار و به سمت خودش کشید و در اغوشش جا داد..مدام موهای بهار و نوازش می کرد و سرش را می بوسید...به این فکر می کرد که این نامردی حق بهار نیست ..خوب بیاد نمیاره که نیاره ..متین که می فهمید داره چه نامردی می کنه
بهار را سفت تر توی اغوش کشید

سر بهارش و بوسید ..بیشتر تو اغوشش فشارش داد واسش مهم نبود بهار بیدار میشه یا نه ...بریده بود از این همه تردید از این همه دودلی از این سردرگمی بریده بود..باید به جایی پناه می برد باید به ریسمانی چنگ می انداخت..بس بود این هم تردید بس بود این زندگی پرتشویش و پر اضطراب بس بود..دیگه نمی تونست دیگه کشش نداشت..می دونست بی بهار زنده نمی مونه به صورت سفید بهار نگاه کرد این همون دختری نبود که روزی غرورش دیوانه اش کرده بود...ای اون بهاری نبود که منیتش سر به فلک می کشید..مظلوم شده بود معصومیت از چهره اش می بارید..بهار با غرورش بهار بود اما الان مثل این بود که هیچ غروری براش نمونده قبلا اشک ریختنش در حد یه اشک بود اما الان اونقدر گریه کرده بود که چشماش سرخ سرخ شده بود..خم شد و چشمای بهار را بوسید ..خیلی ظالم شده بود
انقدر به بهار و زندگیشون فکر کرد تا کم آورد و بلاخره خوابید همونجا کنار بهار هم اغوش زیباترین اتفاق زندگیش هم نفس با عزیزترین وجود زندگیش خوابید
----
زکیه طبق روال هر روز بدون در وارد اتاق بهار شد تا اونو واسه صبحانه بیدار کنه..با دیدن متین و بهار که در اغوش هم غرق شده بودن یکه خورد و از اتاق بیرون پرید..لبخندی معنی دار به گوشی لبش نشست
بهار تکونی خورد گرمای اغوش اشنایی را حس کرد...دیشب انقدر خسته بود که متوجه ورود متین نشه...تازه حضورش و درک کرد..چقدر دلش برای متین و اغوش پر مهرش تنگ شده بود...اما یه لحظه از فکری که به ذهنش خطور کرد کمرش تیر کشید...یعنی واقعا این هم اغوشی اخر بود...یعنی دیشب شب خداحافظی بود... مدام تو ذهنش تکرار کرد یعنی متین تا این حد نامرد شده تا این حد که ول کنه و بره با این توجیه که من چیزی یادم نیست....پس احساس مسئولیتش کجا رفته..اشک به چشماش نشست کاش هیچ وقت عاشق نمی شد
با نفرت از اغوش متین بیرون امد انقدر محکم پسش زد که متین از خواب پرید
متین با چهره ای خواب الود در حالی که چشماش و می مالید گفت:اروم باش می دونم چیزی یادت نیست الان واست توضیح می دم فقط از اینکه کنار من خوابیدی وحشت نکن من شوهرتم...تو چند وقت پیش تصادف ...
بهار میان حرفش پرید و گفت:خیلی وقیحی خیلیی...از اتاق من برو بیرون
متین در حالی که از خستگی نا نداشت چشماش و باز کنه بازم چشماش و بست و گفت:وقتی می گم شوهرتم یعنی کنار تو خوابیدن وقاحت نیست
بهار با صدای محکمی گفت:اقای متین شایسته از اتاق من برو بیرون
متین حس کرد دراه خواب می بینه بهار چی گفت؟؟؟؟
متین از جا بلند شد و توی تخت نشست وبا لبخند عمیقی گفت:بهار تو منو یادته؟؟؟؟
بهار-از اتاق من برو بیرون
متین بی توجه به حرف بهار محکم بهار و به سمت خودش کشید و توی اغوش خودش غرقش کرد محکم گرفته بودش تقلاهای بهار کاری از پیش نبرد متین تمام صورتش و بوسه باران کرد
بهار مدام پسش می زد اما متین توی حال عادی نبود..
بهار جیغ می کشید و اصلا واسه متین مهم نبود که توی خونه بهاره و هر لحظه ممکنه خانواده اش سر برسن
جیغ های بهار بلند تر شد
بجز خدمتکارها کسی توی خونه نبود..مادر و براد و پدر بهار همگی سر کار بودند
خدیجه سراسیمه به سمت اتاق دوید حتی صدای زکیه را که می گفت:نرو با شوهرشه بزار راحت باشن و نشنید
در اتاق باز کرد با دیدن متین که داشت دیوانه وار بهار را می بوسید .. گونه هاش گل انداخت و از اتاق خارج شد
بهار فریاد زد...لعنتی کجا رفتی..کمک
اما خدیجه روی بازگشت به اتاق و نداشت
بهار خیلی تحمل کرده بود بیشتر از ظرفیتش دلش نمی خواست مورد لطف متینی که تا دیروز می خواست ترکش کنه قرار بگیره
در حالی که از تقلای زیادی نفس نفس می زد محکم سیلی به گوش متین خوابند...متین شوکه شد و عقب کشید
بهار-برو بیرون حیوون عوضی
یعنی بهار با اون بود ...بهار بود که بهش گفت حیوون ...بهار بود که گفت عوضی..اخه چرا مگه چیکار کرده بود
بهار-گمشو برو همون قبرستونی که تا دیروز له له می زدی بری..همون جایی که حاضر بودی از من و عشق من بگذری تا بهش برسی..برو دیگه نمی خوام ببینمت..دیگه نمی خوام به ادمی ارزش بذارم که واسم پشیزی ارزش قائل نیست
متین با دهانی باز به بهار و حرفای بهار گوش می داد
باید بهش حق بده اینجوری حرف بزنه یا نه؟
می دونست تو این مدت سردرگمیاش باعث شد بود بهار فکر کنه ادم خودخواهی اما دیگه لقب حیوون خیلی براش زیاد بود
بهار-برو دیگه چرا معتلی ...مگه اخرین هفته نیست...برو دیر کنی پولاتو به یه نفر دیگه می دنااااا...برو پا بزار رو بهار وعشقش و بگذر بگذر تا به آرزوهات برسی
متین زمزمه وار گفت:اروم باش بهار ...اروم باش
بهار که حسابی جوش اورده بود و مثل ابر بهاری اشک می ریخت گفت:ارومم...من کاملا ارومم...چیه فکر می کنی بدون تو می میرم فکر می کنی دوام نمی آرم نخیر اصلا هم اینطوری نیست تو بری زندگیم راحت ترم میشه
حرفای بهار همه از عجز بود همه از بریدن بود..اینو متین می فهمید می فهمید فشار این چند مدت خیلی بیشتر از ظرفیت بهار بود باید می زاشت بهار بگه هر چی تو دلش انبار شده را بگه تا راحت شه اونوقت می شد با هم حرف بزنن

بهار انقدر گفت تا به نفس نفس افتاد...متین در مقابل حرفای بهار کوتاه امد..گذاشت خودشو خالی کنه..حق داشت فریاد بزنه
بهار-می خواستم از داشته هام بگذرم و به نداشته های تو پناه بیارم نداشته های که گرچه مادی بود ولی پر بود از عاطفه و احساس من اون متین و دوست دارم همونی که به غره شدن من به مال و منال بابام می خندید همونی که به خودش و توانایی های خودش تکیه داشت همونی که می گفت پول شخصیت نمی سازه
لحظه به لحظه صدای متین بالاتر می رفت
متین وقتی دید بهار دیگه نایی واسه دادا و هوار نداره بهش نزدیک شد با تمام اکراه های بهار به اغوشش کشید...بهار دیگه دست و پا نزد رهایی از دست متین محال بود...متین موهای پریشان بهار را که حالا روی صورتش ریخته بود کنار زد و خیره در چشمهای دریایی بهار گفت:بهت سخت گذشت ببخش جبران می کنم
بهار-8 سال دیگه که برگشتی؟
متین-بی تو نمی رم.
بهار-با تو نمی آم.
متین لبخندی زد و گفت:پس با هم می مونیم
بهار به چشمای متین نگاه کرد متین سر جلو برد و بوسه ای نرم و کوتاه و اهسته روی لب عروسکش نشاند
بهار-با احساس من بازی نکن
متین-به جان تو که می دونی چقدر برام عزیزی نمی خوام برم
بهار-دیدی حالم خوب شده نظرت عوض شد؟
متین-نه از دیشب که امدم پیشت نظرم عوض شده بود
بهار-داری سر به سرم می زاری
متین سرش را به سر بهار چسبوند و گفت:نمی خوام کلاه به سرت بزارم
بهار بی اختیار خندید
متین-امروز زنگ می زنم و خبر می دم که قصد برگشت ندارم..می گم اینجا چیزای دارم که حاضر نیستم به هیچ قیمتی از دستشون بدم
بهاربا شک به متین نگاه کرد...
متین-اینجوری نگام نکن می خورمتاا
بهار-متین
متین-جان دلم
بهار-خواب نمی بینم؟
متین-نمی دونم واسا امتحان کنم
جلو رفت و گونه بهار و گاز گرفت
بهار-اخخخخخخخخخ
متین با لحن جدی مابی که بهار و به خنده می انداخت گفت:نه بهار بیداری
بهار-نامرد تو که گونه امو کندی
متین در حالی که همون قسمت گاز گرفته را می بوسید گفت:سیب خودمی من گازت نزنم کی بزنه؟
بهار-متین پاشو اول دست و صورتت و بشور بزار منم یه ابی به صورتم بزنم
متین-نشسته هم خوشمزه ای
بهار-تو رو خدا؟
میتن-به خدا
روز خوبی بود ...حداقلش این بود که خوب شروع شده بود..با متین صبحانه خوردن و به گردش رفتن...متین دنیا را از سلامت بهار با خبر کرد..اقای شریفی دلخور شد ...وقتی بهار تلفن و از متین گرفت تا با پدرش هم صحبت بشه اقای شریفی فقط یه کلمه گفت و تلفن و قطع کرد:کارت خیلی بچگانه بود بهار
ولی بهار به این فراموشی نیاز داشت نیاز داشت تا بشناسه...تا بفهمه ...تا مهک بزنه
سام و شناخت...سام خیلی مرد بود..خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می کرد ..شاید می تونست شروع خوبی با سام داشته باشه اما در آن صورت باید خط زندگیش با متین و به پایان می رسوند و نقطه سر خط...نمی تونست متین و تموم کنه نمی خواست متین و تموم کنه هرچند توی امتحانی که گرفته بود سام درخشان تر عمل کرد اما
به متینش حق می داد ...هر کسی هم جای او بود سر در گم می شد..اینده چیز کمی نیست..توقع زیادی از متین داشت ..متین و با دنیا عوض نمی کرد..عشق اولش بود می خواست با همین عشق به اخر برسه
اما از ته دل و اعماق وجودش دعا کرد سام صاحب بهترین ها بشه ..سام بهترین بود و لیاقتش بهترین ها
کاش روزی بتونه همه محبت های هم بازیش را جبران کنه

متین با نرفتنش و تصمیم به کنسل کردن قرار دادعشقش و بهم ثابت کرد ...نمی دونم چرا این مدت به دنبال اثبات می گشتم نمی دونم محک زدن متین کار درستی بود یا نه نمی دونم تظاهر به فراموشی کار درستی بود یا نه...اما دلم یه سند می خواست یه سندی که بشه باهاش اثبات کرد متین دوسم داره و منو با آرزوهاش عوض نمی کنه...خوشحال بود که متین سند قلبش و به نامم زد ..همین واسم کافی بود...همین بهم ارامشی می داد ورای هر ارامش دیگری
روزی که متین دست برد به تلفن تا با طرف قرار دادش تماس بگیره و همه چیز را کنسل کنه دلم لرزید...نه...لگد شدن آرزوهاش اونم زیر پای منی که ادعا می کردم عاشقشم کار درستی نبود...اون با موندنش اثبات کرد که حاضره به خاطره من بگذره حالا نوبت من بود تا با رفتنم بهش ثابت کنم قدردانه تمام محبتاهاشم
با کمک یکی از دوستای پدر که از جراحان معروف انگلستان بود با کلی دردسر پذیرش گرفتم..پدر هنوز از دستم دلخور بود کمتر باهم همکلام می شد...بهش حق می دادم زجر کمی نبود که فکر کنی تک دونه دخترش دیگه حتی اسم خودش و هم به یاد نمیاره و دردناک تر از همه این بود که بفهمی تمام این غم و غصه های که رو دلت تلمبار شده یک شوخی بچگانه بوده برای اثبات عشقی ثابت شده
---
مراسم ازدواج من و متین با مراسم بهنام و مهسان دو هفته فاصله داشت...مهسان و من اصرار داشتیم مراسم و یک شب بگیریم اما بهنام و متین مخالف بودن
در نهایت اول جشن ازدواج بهنام و مهسان به پا شد و دوهفته بعد جشن ما...
جمعه شب مراسمی شاهانه برای تک پسر خانواده شریفی در ویلایی بزرگ برگزار شد
تا شب عروسی بهنام سام و ندیدم...نمی دونستم کجاست...راستش از مهتابم جرات نمی کردم بپرسم...بدجور از دستم بابت فراموشی کذایی عصبانی بود
واسه مراسم داداشم لباسی بلند از جنس حریر به رنگ سورمه ای پوشیدم ...هماهنگی خاصی با چشمام ایجاد کرده بود..رزیتا خانم موهام و لخت رها کرد و ارایشی ساده و بی تکلف به صورتم داد...اخه متین اینجوری بیشتر دوست داشت...دست در دست متین پشت سر عروس و داماد از پله های وسیع ویلا پایین امدیم
با چشمام میان جمعیت به دنبال سام می گشتم...بلاخره پیداش کردم...به دیوار تکیه داد بود و کت شلواری مشکی به تن داشت..کراوات مشکی باریکش روی بلوز سفیدش جلوه گری می کرد...چندتا از دخترای فامیل دورش حلقه زده بودن و عشوه ناز می ریختن
سام سعی می کرد مثل همیشه باشه و غم چشماش و پشت پرده بی تفاوتی پنهان کنه...فشاری که متین به بازوم اورد خبر دارم کرد که زیادی به پسر مردم خیره شدم...بهنام و مهسان روی پله اول و من و متین روی پله چهارم ایستاده بودیم...بهنام صورت پدر و اقای شایسته را بوسید و مادر و به اغوش کشیدو با خانم شایسته دست داد...بعد با حالت بلندی که توجه همه را جلب می کرد گفت...اقا دادش ما کجاست؟
همه می دونستن منظورش سامه ..
سام لبخند عمیقی زد و به سمت بهنام امد همدیگر را تنگ در اغوش کشیدن
شب ازدواج بهنام شبی به یاد موندنی بود...اما نمی دونستم چرا سام خودش و از من پنهان می کرد..باید باهاش حرف میزدم..
سر میز میوه گیرش انداختم...به چشمام نگاه نمی کرد..منم اصراری نداشتم...بی مقدمه گفتم:سام تو لیاقتت بهترین هاست می دونم و مطمئنم که روزی نیمه گمشده ات رو پیدا می کنی نیمه که باهات جور باشه نیمه که بزرگی قلبش به وسعت بخشندگی تو باشه کسی که بدونه پشت این دیوار پر غرور پشت این چهره بی تفاوت پشت این شیطنت های جوانی روحی پاک و بی آلایش وجود داره که به اندازه سفیدی برف ها سفید و بی سیاهی..از من رو بگیری یا نگیری..از این به بعد ادم حسابم کنی یا نکنی مهم نیست مهم اینه که من مثل بهنام دوست دارم....
جوابم فقط لبخند تلخی بود که روی صورت سام نشست
زیر لب زمزمه کرد:به پای هم خوشبخت بشین
واسه یک ثانیه فکر کردم اگه سام جای متین بود...سریع افکار را از ذهنم دور کردم اگری وجود نداشت پیرهن و لباس نبودم که هر دفعه تن کسی باشم
---
دو هفته بعد مراسم من و متین به پا شد
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
رمان آفلاین
عضو حرفه ای
***
امتیاز: 6,198
تاریخ عضویت: بهمن ۱۳۹۹
محل سکونت: رمان و داستان
اعتبار: 0
میزان اخطار: 0%
سپاس ها 0
سپاس شده 0 بار در 0 ارسال
#49
۱۳۹۹-۱۱-۲۰، ۰۸:۲۰ عصر
سام نبود ...رفته بود...کسی نمی دونست کجا فقط می دونستن رفته...ازش دلخور شدم ..باید توی مراسمم شرکت می کرد
رزیتا خانم از صبح مشغول اب و رنگ دادن به صورتم بود ..هر چی موگیر بود توی موها به کار برد تا بلکه این موهای لختم حالت بگیره..بنده خدا دیگه عصبی شده بود
لباس سفیدم و به تن کردم...بدجور فیت تنم بود...کمر لباس ابی بود درست رنگ چشمام دنباله لباس هم از همون ساتن ابی بود اما خود لباسم کاملا سفید و براق بود...تور خاصی بود دوسش داشتم...رزیتا خانم تاج و به سرم گذاشتم و پایان کارش و اعلام کرد
بعد از اتمام کار رزیتا خانم بیرون رفت و متین و صدا کرد ...با دیدن قامت متین که توی ان کت و شلوار توسی دوچندان جذاب شده بود بی اختیار بغلش پریدم
متین-خانم خشکله ارایشت خراب میشه ها
سرم و از اغوشش بیرون کشیدم و گفتم:بدون ارایشم پسندم
چشمکی زدم
متین محکم گونه امو بوسید و گفت:وقتی شیطون میشه خوشمزه تری..حالا چرا اینقدر خوشکل کردی فکر قلب من بیچاره نیستی
-اخ بیماری قلبی داشتی و من نمی دونستم...ای خدا دیدی چه کلاهی سرم رفت ...نگفتی نگفتی گذاشتی شب عروسی گفتی
متین در حالی که محو تماشا بود گفت:بیا بریم انقدر اتیش نسوزون
با هم از پله ها پایین امدیم...همه با تحسین بهمون نگاه می کرد...صدای پچ پچ خانم باجیای فامیل را می شنیدم که واسه یه بارم که شده تو عمرشون یه حرف درست حسابی زدن
چقدر به هم میان...
بهترین شب زندگیم را در کنار تنها عشق زندگیم گذراندم
فردای همون روز به لندن پرواز کردیم..جایی که قرار بود کاخ آرزوهای متینم را بسازیم و پایه های زندگیمون و محکم تر کنیم
هنوز در آسمان ایران پرواز می کردیم که دلتنگی به دلم هجوم آورد...دستم در دست متین بود و سرم را به پنجره تکیه داده بود...با حسرت و غم به چراغ های کم سویی که کوچه و خیابان های ایران را روشن می کردند خیره شده بود...هیچ وقت فکر نمی کردم تا این حد به زادگاه مادریم وابسته باشم
صدای مهماندار هواپیما سکوت را شکست
مسافرین محترم هم اکنون از مرزهای کشور عزیزمان جمهوری اسلامی ایران خارج شدیم...
قطره ای اشک روی گونه ام چکید اما گرمای دست تنها شعله ی زندگیم اشک را از چهره ام زدود...
بر می گردیم بهار .. قول می دم که بر می گردیم



تموم شد
پاسخ
ارسال‌ها اعتباردهی
پاسخ اخطار
 سپاس شده توسط
« قدیمی‌تر | جدیدتر »
صفحه‌ها (5): « قبلی 1 2 3 4 5


موضوع‌های مشابه…
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
atamalek رمان زندگی تمنا قسمت یک Mina1382 0 1,205 ۱۴۰۰-۷-۲۷، ۰۶:۲۷ عصر
آخرین ارسال: Mina1382
  رمان پناه اجباری رمان 34 9,367 ۱۴۰۰-۴-۳، ۱۲:۳۲ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان ازدواج به سبک کنکوری رمان 23 4,237 ۱۳۹۹-۱۲-۱۶، ۰۱:۳۱ عصر
آخرین ارسال: vapoursd
  رمان در آغوش مهربانی رمان 58 6,907 ۱۳۹۹-۱۲-۹، ۰۵:۳۷ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان بانویکوچک رمان 19 2,772 ۱۳۹۹-۱۲-۹، ۰۴:۴۴ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان ایرانی و عاشقانه شبنم عشق رمان 15 2,925 ۱۳۹۹-۱۲-۶، ۰۷:۰۰ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان در مسیر آب و آتش رمان 19 2,706 ۱۳۹۹-۱۲-۴، ۰۳:۲۳ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان کوه غرور رمان 31 5,543 ۱۳۹۹-۱۲-۴، ۰۱:۴۵ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان جایی نرو رمان 103 9,851 ۱۳۹۹-۱۲-۲، ۰۸:۲۴ عصر
آخرین ارسال: رمان
  رمان شاه شطرنج رمان 33 4,262 ۱۳۹۹-۱۱-۳۰، ۱۱:۴۳ صبح
آخرین ارسال: رمان

  • مشاهده‌ی نسخه‌ی قابل چاپ


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 13 مهمان
  • صفحه‌ی تماس
  • بازگشت به بالا
  • بایگانی
  • امتیازات کاربران
قدرت گرفته ازMyBB و پارسی شده توسط MyBBIran.com
طراحی شده توسط Rooloo | ترجمه و طراحی مجدد توسط ParsanIT.ir

برو بالا
حالت خطی
حالت موضوعی

MyBB SQL Error

MyBB has experienced an internal SQL error and cannot continue.

SQL Error:
1146 - Table 'atamalek_mybb.mybb_atathreadviews' doesn't exist
Query:
INSERT INTO mybb_atathreadviews (tid) VALUES('12225')

If you're a visitor of this website, please wait a few minutes and try again. If this problem persists, please contact the site owner.

If you are the site owner, please check the MyBB Documentation for help resolving common issues, or get technical help on the MyBB Community Forums.