میلاد آقا امام حسین علیه السلام و روز پاسدار تهنیت باد

[ADMIN]

بخشی از فضایل و مناقب امام حسین علیه السلام ، علت نامگذاری این روز به روز پاسدار، پاسداران و راه و روش امام حسین علیه السلام .
 
مدارک:
 
1 ـ مناقب آل ابی طالب، علی بن شهرآشوب، ج 4، ص 78 به بعد.
 
2 ـ بحارالانوار، علامه ی مجلسی، چاپ اسلامیه، ج 44، ص 189 به بعد.
 
3 ـ نفس المهموم و نفثة المصدور، محدث قمی، ترجمه و نگارش کمره ای، چاپ اسلامیه، ص 5 تا 8.
 
4 ـ قیام عاشورا در کلام و پیام امام خمینی رحمه الله ، مؤسسه ی تنظیم و نشر آثار امام خمینی رحمه الله .
 
5 ـ صحیفه ی نور، وزارت ارشاد، موضوع عاشورا در سخنان امام خمینی رحمه الله .
 
6 ـ علاقه شدید پیامبر نسبت به امام حسین علیه السلام و علّت آن
 
مقاله حاضر به تبیین این موضوع پرداخته است.
 
راز محبّت
 
یکی از موضوعات قابل بحث در مورد امام حسین علیه السلام مسأله ی علاقه ی شدید پیامبر گرامی اسلام نسبت به اوست. در این نوشتار ضمن اشاره ای کوتاه به جریان تولد امام حسین علیه السلام مواردی از ابراز محبت شدید پیامبر اکرم نسبت به امام حسین علیه السلام را بیان کرده و در پایان به ذکر دلایل این علاقه ی شدید خواهیم پرداخت.
 
تولد
 
ابا عبدالله الحسین علیه السلام بنا بر مشهورترین اقوال در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه متولد گردید.(1)
 
شد. آن روز را روزه بگیر و این دعا را بخوان:
 
«اللّهمّ اِنّی اسئلک بحقّ المولود فی هذا الیوم...»(2)
 
(3)
 
همین دلیل است که بعضی این گونه سروده اند:
 
زبس شوق شهادت بر سرش بود ره نُه ماهه را شش ماهه پیمود
 
وی با این که شش ماهه به دنیا آمد، از نظر قوای جسمی و روحی در کمال زیبایی و نهایت اعتدال بود.(4)
 
سوگ ولادت
 
علی بن الحسین علیه السلام ، از اسماء بنت عُمَیس چنین نقل می کند:
 
«من در ولادت حسن و حسین علیهماالسلام ، قابله جده ات ـ فاطمه علیهاالسلام ـ بودم ... وقتی حسین علیه السلام به دنیا آمد، رسول خدا صلی الله علیه و آله به سراغ من آمد و فرمود: ای اسماء! فرزندم را بیاور.
 
من حسین را در پارچه ی سفیدی پیچیدم و او را به دست رسول خدا صلی الله علیه و آله دادم. پیامبر گرامی اسلام در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه گفت و در دامنش نهاد و گریست.
 
عرض کردم. پدر و مادرم به قربانت! چرا گریه می کنی؟!
 
فرمود: بر این پسرم.
 
عرض کردم: او که هم اکنون به دنیا آمده است.
 
فرمود: ای اسماء! این پسرم را گروه ستمگران می کشند. خداوند شفاعتم را به ایشان نرساند.
 
آنگاه فرمود: ای اسماء! این مطلب را به فاطمه مگو، چون او تازه فرزند به دنیا آورده است... .»(5)
 
آیا با همه ی کوشش ها، این راز (دردناک) از زهرای مرضیّه مکتوم ماند؟!
 
نه به خدا سوگند! چگونه پوشیده بماند در حالی که هر روز گروه فرشتگان شرفیاب می شدند و خبر شهادت حسین عزیز را می آوردند و ماتم او را ساعت به ساعت تازه می کردند.(6)
 
(7)
 
این ساعت یاد آوریش مساز.
 
خنده اشک آلود
 
شاعر ارجمند معاصر آقای چایچیان (حسان)، شب تولد امام حسین علیه السلام و شادی توأم با غم پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله را در اشعاری زیبا ترسیم نموده که بعضی از آن ها چنین است:
 
این چه رازی است خدایا که محمّد امشب لب پر خنده ولی دیده ی گریان دارد
 
دانی از چیست که احمد شب میلاد حسین غم و شادی با هم از دیدن جانان دارد
 
بیند آینده ی او را چو در آیینه ی غیب زین جهت سوز نهان اشرف انسان دارد
 
شاد از این است که آخر ثمر عشق رسید آمد آن فرد که بر جامعه رجحان دارد
 
آمد آن لاله ی خونین رخ صحرای بلا که به دل داغ زهفتاد و دو قربان دارد(8)
 
محبت شدید پیامبر صلی الله علیه و آله
 
رسول خدا صلی الله علیه و آله نسبت به حسین علیه السلام محبت شدیدی داشت و در مناسبت های مختلف و حوادث زیادی با رفتار و گفتار گرانمایه اش این محبّت را ابراز می داشت.
 
ابو هریره می گوید: با دو چشمان خود دیدم و با دو گوش خود شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله ، دو دست حسین علیه السلام را در دست نهاده بود و پاهای حسین علیه السلام بر قدم های پیامبر صلی الله علیه و آله قرار داشت، پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «تَرَقَّ عَیْنَ بَقّة» بالا بیا کوچولو!
 
حسین علیه السلام بالا آمد تا قدم هایش را بر سینه ی پیامبر صلی الله علیه و آله نهاد، سپس پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: دهانت را باز کن، وقتی حسین علیه السلام دهانش را باز کرد، حضرت رسول صلی الله علیه و آله دهان حسین علیه السلام را بوسید و فرمود: «اَللّهُمَّ اَحِبَّهُ فَإِنّی اُحِبُّهُ» خدایا! حسین علیه السلام را دوست بدار، من او را دوست دارم.(9)
 
دوست دارد، باید این دو را دوست بدارد.(10)
 
امّتی از امّت ها است.(11)
 
گریه امام حسین علیه السلام
 
روزی پیامبر خدا صلی الله علیه و آله از در خانه ی فاطمه علیهاالسلام می گذشت، صدای گریه ی حسین علیه السلام را شنید، وارد خانه شد، به دخترش فاطمه علیهاالسلام فرمود: مگر نمی دانی گریه حسین علیه السلام باعث رنجش من است و طاب شنیدن گریه اش را ندارم.(12)
 
نیز او را دوست بدار.(13)
 
ابراهیم فدای حسین علیه السلام
 
رسول گرامی اسلام تا آنجا به امام حسین علیه السلام علاقه دارد که فرزندش ابراهیم را فدای او می کند.
 
ابن عبّاس می گوید: در محضر پیامبر صلی الله علیه و آله بودم، فرزندش ابراهیم را بر زانوی چپ و حسین علیه السلام را بر زانوی راست نهاده بود. گاهی ابراهیم را و گاهی حسین علیه السلام را می بوسید. در این هنگام جبرئیل نازل شد و از جانب خداوند متعال برای پیامبر وحی آورد.
 
بعد از آن پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: جبرئیل از جانب خداوند این پیام را آورد که: ای پیامبر! پروردگارت به تو سلام می رساند و می فرماید: من این دو فرزند را برای تو باقی نمی گذارم، یکی را باید فدای دیگری کنی.
 
پیامبر نگاهی به ابراهیم کرد و گریست. سپس نگاهی به حسین علیه السلام کرد و گفت: ای جبرئیل! ابراهیم را فدای حسین علیه السلام کردم.
 
ابن عباس می گوید: پس از سه روز ابراهیم از دنیا رفت.
 
هر وقت پیامبر صلی الله علیه و آله حسین علیه السلام را می دید، او را می بوسید و در بر می کشید و لب هایش را می مکید و می گفت: جانم به قربان کسی که فرزندم ابراهیم را فدای او نمودم. پدر و مادرم به قربانت ای ابا عبدالله الحسین.(14)
 
نور چشم پیامبر صلی الله علیه و آله
 
روزی حسین علیه السلام در آغوش پیامبر صلی الله علیه و آله بود. آن حضرت وی را می خنداند و نوازش می کرد.
 
عایشه یکی از همسران پیامبر به آن حضرت می گوید: ای رسول خدا! چه بسیار این کودک را دوست می داری! و دیدارش باعث شادمانی زیاد شما است! پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: چرا او را دوست نداشته باشم و با دیدارش شاد نگردم، با این که «او میوه ی دل و نور چشم من است»، ولی امّتم او را خواهند کشت.
 
کسی که بعد از شهادتش مرقد او را زیارت کند، خداوند ثواب یک حجّ از حجّ های مرا برای زیارت کننده ی وی می نویسد.
 
عایشه گفت: به راستی ثواب یک حجّ از حج های شما؟
 
پیامبر صلی الله علیه و آله : بلکه ثواب دو حجّ.
 
عایشه: به راستی ثواب دو حجّ؟!
 
پیامبر صلی الله علیه و آله : بلکه ثواب سه حجّ.
 
این سؤال و جواب همچنان ادامه یافت تا این که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خداوند ثواب نود حجّ من با ثواب عمره های آن را به زیارت کننده ی مرقد حسین علیه السلام خواهد داد.(15)
 
پاره تن پیامبر صلی الله علیه و آله
 
به پیامبر صلی الله علیه و آله خبر دادند که امّ ایمن شب و روز گریه می کند، وی را به حضور آوردند، پیغمبر صلی الله علیه و آله پرسید: چرا گریه می کنی؟
 
گفت: خوابی دیدم که بسی دردناک است.
 
فرمود: خوابت را بگو.
 
گفت: بر من سخت و ناگوار است که خواب را بر زبان آورم.
 
فرمود: خوابت آن جور نیست که تو پنداری.
 
گفت: خواب دیدم که پاره ای از پیکرت جدا شد و در خانه من افتاد.
 
فرمود: آسوده باش، فاطمه پسری به نام حسین به دنیا می آورد که تو او را پرورش می دهی و نگهداریش می نمایی و او پاره ی تن من است که در خانه ی تو خواهد بود.
 
روز هفتمِ ولادت، أمّ ایمن حسین علیه السلام را به بغل گرفت و نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد. پیامبر با خوشحالی زیاد فرمود:
 
«مَرْحَبا بِالْحامِلٍ وَالَْمحْمُولِ، هذا تَأْویلُ رُؤیاکِ»؛ آفرین بر تو و کودکی که در بغل داری، این است تعبیر خوابی که دیده بودی (ای اُمّ ایمن).(16)
 
راز محبّت
 
امام صادق علیه السلام می فرماید: اَلْقَلْبُ حَرَمُ اللّهِ، فَلا تُسْکِنْ حَرَمَ اللّهِ غَیْرَاللّهِ»؛(17) قلب حرم الهی است، پس در حرم پروردگار غیر خدا را جای مده.
 
با توجه به روایت فوق و روایات دیگری که به همین مضمون نقل شده است، ممکن است این سؤال مطرح شود که: پیامبری که برترین و محبوب ترین افراد نزد خداوند است و سراسر وجودش را عشق به خدا پر کرده است، چگونه می شود نسبت به امام حسین و اهل بیت علیهم السلام این همه ابراز محبّت نماید و آن ها را محبوب ترین افراد نزد خود بداند، تا جایی که به خداوند عالمیان عرض کند: «خدایا! من حسین را دوست می دارم تو نیز او را دوست بدار.»(18)
 
عشق و محبّت شدید اشاره می کنیم:
 
الف: پیامبر صلی الله علیه و آله مطیع امر پروردگار است تا آنجا که خداوند متعال در وصف او می فرماید:
 
«وَ ما یَنْطِقَ عَنِ الْهَوی اِنْ هُوَ إلاّ وَحْیٌ یُوحی»؛(19) پیامبر هیچ سخنی را از روی هوی و هوس نمی گوید، آنچه می گوید جز وحی الهی  نیست.
 
روایات زیادی دلالت دارد بر این که عشق و محبّت پیامبر نسبت به امام حسین علیه السلام به امر پروردگار بوده است.
 
علی بن ابی طالب علیهماالسلام می گوید: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بارها به من فرمود:
 
ای علی! این دو کودک یعنی حسن و حسین چنان مرا به خود مشغول داشته اند که بعد از آن دو هرگز کسی را دوست ندارم. «إِنَّ رَبّی اَمَرَنی اَنْ اُحِبَّهُما و اُحِبَّ مَنْ یُحِبُّهُما»؛ زیرا پروردگارم مرا مأمور نموده است تا آن دو را و هر کس آن ها را دوست می دارد دوست بدارم.(20)
 
که آن دو را دوست بدارم.(21)
 
خدا دوست می دارد.
 
جابر می گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: از اهل بیت من چهار نفرند که بهشت مشتاق آن ها است «قَدْ اَحَبَّهُمُ اللّهُ و اَمَرَنی بِحُبِّهِمْ» خداوند نیز آن ها را دوست دارد و او فرمان داده است که آن ها را دوست بدارم. آن ها عبارتند از: علی بن ابی طالب، حسن، حسین و مهدی صلوات الله علیهم، آن کسی که عیسی بن مریم در هنگام نماز به او اقتدا خواهد نمود.(22)
 
(23)
 
حسین علیهم السلام را بپذیرد.(24)
 
دوست دارد.
 
پی نوشت ها:
 
________________________________________
 
1 ـ جلاء العیون، علامه ی مجلسی، ص 278؛ اصول کافی؛ ترجمه ی حاج سیدجواد مصطفوی، ج 2، ص 364، اقوال دیگر را مشروحا آورده است.
 
2 ـ همان و بحار الانوار، علامه ی مجلسی، ج 43، ص 260 از مصباح شیخ طوسی؛.
 
3 ـ ابصار العین فی انصار الحسین علیه و علیهم السلام، محمد سماوی، ص 3.
 
4 ـ بحارالانوار، علامه ی مجلسی، ج 43، ص 258.
 
5 ـ راه ما راه و روش پیامبر ماست، علامه ی امینی، ترجمه ی محمدباقر شریف موسوی همدانی، ص 64 ـ 65، در معالی السّبطین، شیخ محمد مهدی حائری مازندرانی، ج 1، ص 72 ـ 73
 
نظیر این روایت از صفیه دختر عبدالمطلب، نقل شده است.
 
6 ـ معالی السّبطین، حائری مازندرانی، ج 1، ص 74.
 
7 ـ بحار الانوار، ج 44، ص 231 ـ 233، حدیث 16 و 17 و 18.
 
8 ـ حسین پیشوای انسان ها، جمع آوری: اکبرزاده، ص 86 ـ 87.
 
9 ـ معالی السبطین، حائری مازندرانی، ج 1، ص 86.
 
10 ـ الارشاد، شیخ مفید؛ با ترجمه ی رسولی محلاّتی، ج 2، ص 25.
 
11 ـ الحسین و السنّه، سید عبدالعزیز طباطبائی، ص 13 و سنن ابن ماجه، ج 1، ص 51.
 
12 ـ زندگانی امام حسین، عمر ابوالنّصر، ترجمه و نگارش سیدجعفر غضبان، ص 68.
 
13 ـ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب، ج 4، ص 71.
 
14 ـ نفس المهموم و نفثة المصدور، محدث قمی، با ترجمه ی کمره ای، ص 10.
 
15 ـ کامل الزیارات، صدوق، ص 68، حدیث 1.
 
16 ـ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب، ج 4، ص 70.
 
17 ـ میزان الحکمة، ری شهری، ج 2، ص 213.
 
18 ـ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب، ج 4، ص 71 و سنن الترمذی، ج 5، ص 619 ـ 620.
 
19 ـ النجم/ 3 و 4.
 
20 ـ کامل الزیارات، صدوق، ص 50، حدیث 1.
 
21 ـ همان، حدیث 5.
 
22 ـ معالی السبطین، حائری مازندرانی، ج 1، ص 10.
 
23 ـ البقره/ 254: فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطّاغُوتِ وَ یُؤْمِنْ بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقی... .
 
24 ـ کامل الزیارات، صدوق، ص 51، حدیث 6.
 
منبع: تسنیم

[ADMIN]

برخی از ویژگی‌های منحصر به فرد امام حسین (علیه السلام)
هر یک از معصومان و امامان (علیهم السلام)، دارای خصوصیات و ویژگی‌هایی مخصوص به خود هستند. در این میان امام حسین دارای ویژگی‌های منحصر به فردی  است که به اختصار و به صورت فهرست وار به آنها اشاره می شود:
1- تنها امامی که در معرکه جنگ به شهادت رسید. امیرالمؤمنین (علیه السلام) با این که در ده‌ها جنگ شرکت کرد و بارها مجروح شد، ولی سرانجام در مسجد کوفه مورد سوءقصد قرار گرفت و به شهادت رسید و سایر امامان (علیهم السلام) هم که مسموم شدند و به شهادت رسیدند.
۲- تنها امامی که در دعای توسل از ایشان با  عنوان؛ ایّها الشهید یاد شده است، با این که همه ائمه ما به شهادت رسیده‌اند.
۳- تنها امامی که در زمان حیات خود، پدر دو شهید شد؛ (علی اکبر و علی اصغر).
۴ تنها امامی که اربعین و زیارت اربعین دارد.
۵- تنها امامی که قبر مطهرش بیش از ده بار توسط ظالمان خراب شد، تا اثری از آن باقی نمانَد.
۶- تنها امامی که بدون غسل و کفن دفن شد.
۷- تنها امامی که سر مبارکش از بدن جدا شد.
۸- تنها امامی که تشنه لب به شهادت رسید.
۹- تنها امامی که بعد از شهادتش، خانواده‌اش اسیر شدند.
۱۰- تنها امامی که پدر و مادر و نسلش معصوم بودند.
۱۱- تنها امامی که خدای متعال، در تربت او شفا قرار داده است.
۱۲- تنها امامی که  مسافر می‌تواند در حرمش نماز خود را تمام بخواند.
۱۳- تنها امامی که انبیای قبل از او (علیهم السلام)، از آدم (علیه السلام) تا خاتم (صلی الله علیه و آله) بر او گریستند.
۱۴- تنها امامی که انبیا (علیهم السلام) محل دفنش را زیارت کردند؛ «هیچ پیغمبرى نبود، مگر این که به زیارت کربلا رفت و در آن جا توقف نمود و گفت: تو یک بقعه پر خیر و برکتى هستى که ماه درخشنده‏اى در تو دفن خواهد شد».[۱]

[۱]. ابن قولویه، جعفر بن محمد، کامل الزیارات‏، محقق و مصحح: امینى، عبد الحسین‏، ص ۶۷‏.‏

برخی دیگر از ویژگی های مختص امام حسین علیه السلام
- ثارالله:
 از اختصاصات امام حسین(ع) ثارالله است. البته در برخی از زیارت نامه ها، امیرمومنان علی(ع) نیز به این عنوان و لقب یاد شده است که در ارتباط با امام حسین(ع) است، زیرا خطاب اصلی به امام حسین(ع) بوده و سپس ایشان فرزند «ثار» و عنوان «وابن ثاره» معرفی می شود.


-  الوتر الموتور:
 یکی دیگر از ویژگی هایی است که برای آن حضرت(ع) در زیارت نامه ها بیان و تکرار شده است. در معنای آن گفته اند که به معنای یگانه دوران است. واژه وتر به معنای تک و تنها است.


- مصیبت عظیم:
 از دیگر ویژگی های آن حضرت(ع) مصیبت عظیمی است که ایشان تحمل کردند و اوج صبر و شکیبایی را نشان دادند و فراتر از اسماعیل ذبیح الله(ع) و ابراهیم ذابح الله(ع) ایستادند


آمر بالمعروف و ناهی از منکر:
 هرچند همه پیامبران و اولیای الهی به این مهم اقدام کردند، ولی امام حسین(ع) در مرتبه ای فراتر اقدام به این مهم الهی کردند، به گونه ای که ایشان را مصداق اتم و اکمل آمر به معروف و نهی از منکر می شناسند و اگر بخواهند در این باره به کسی اشاره کنند به امام حسین(ع) به عنوان ضرب المثل اشاره می شود که به این خصلت و صفت معروف است.

- قتیل العبرات:
بسیاری از کسانی که مدعی رشادت و صبر هستند هرگز بر مصیبت آن حضرت(ع) کمترین توان صبر و استقامتی ندارند. مصیبتی که بر ایشان رفت قابل قیاس با هیچ مصیبت دیگری نیست. از این رو در تعابیر امامان معصوم(ع) از ایشان با عناوینی چون کشته اشک ها و اسیر محنت ها و رنج ها و تاول ها یاد می شود.

- مصباح الهدی و سفینه النجاه:
 از دیگر خصوصیات آن حضرت(ع) این است که ایشان به عنوان چراغ هدایت بشر در تاریکی ها و کشتی نجات در طوفان بلاها و فتنه ها معرفی شده به گونه ای که هرکس از نور این چراغ بهره برد هرگز در تاریکی نماند و نرود وکسی که براین کشتی نجات نشست در تلاطم فتنه ها و امواج خروشان کفر و ظلمت و نفاق غرق نشود و به سلامت به ساحل جنات الهی و رضوان خدایی می رسد: بضیاء نورک اهتدی الطالبون الیک و اشهد انک نورالله الذی لم یطفا و لایطفا ابدا و انک وجه الله الذی لم یهلک و لا یهلک ابدا؛ و با فروغ نور تو رهجویان تو هدایت می شوند وگواهی می دهم که تو آن نور خدایی هستی که از ازل روشن بوده و تا ابد هیچ کس آن را خاموش نتواند کرد و تو وجه باقی الهی هستی که آن وجه باقی از ازل تا ابد هرگز نابود و فانی نخواهد گشت.



[1]  الطریحی، مجمع البحرین، ج 1، ص237، معین، محمد، فرهنگ فارسی، ج 1، ص 1185، مفردات راغب، ص 81
[2]  بحارالانوار، ج101، ص168
[3]  نگاه کنید: میرزا ابوالفضل بن ابوالقاسم طهرانی، شفاءالصدور فی شرح زیاره العاشور، تهران 1376 ش، ص 163-164؛ ملاذ الاخیار فی فهم تهذیب الاخبار، ج9، ص134؛ الوافی، ج14، ص1489؛ بحارالانوار، ج98، ص150، ذیل حدیث1؛ روضه المتقین فی شرح من لایحضره الفقیه، ج5، ص428؛ حسینی شیرازی، سید محمد، تقریب القرآن الی الاذهان، ج2، ص200

[ADMIN]

با توجه به این که روز ولادت امام حسین «علیه‎السلام» را روز پاسدار گذاشته‌اند، پاسداران چگونه می‌توانند از این امام بزرگ الگو بگیرند؟ اخلاق پاسداران با توجه به صفات امام حسین «علیه‎السلام» چگونه باید باشد؟
1: عبادت و نیایش با خدا: پاسداران انقلاب اسلامی باید داری قدرت معنوی بالایی باشند تا در مقابل مسئولیت سنگینی که بر عهده دارند مقاومت کنند، نماز یکی از وسایل بالا بردن قدرت معنوی است، نماز انسان را به قدرت لايزالى پيوند مى‏‌دهد كه همه مشكلات براى او سهل و آسان است و همين احساس سبب مى‏‌شود كه انسان در برابر حوادث نيرومند و خونسرد باشد، امام حسین «علیه‎السلام» این پاسدار بی نظیر دین، با همهٴ سابقه‌ای كه در طول عمر شریف خود در نماز و عبادت داشت، عصر تاسوعا از برادرش حضرت ابوالفضل «علیه‎السلام» خواست یك شب از یزیدیان مهلت بگیرد تا در آن شب فقط دعا، نماز، تلاوت قرآن، استغفار و راز و نیاز باخدا داشته باشد و این گونه می‌فرماید:
«به سوی آنان بازگرد و تلاش کن جنگ را به فردا واگذاری تا ما امشب را نماز بخوانیم و به دعا و استغفار بگذرانیم، خدا می‌‏داند من از کسانی هستم که نماز و قرآن خواندن و زیاد دعا کردن و استغفار را دوست دارم» [1]
و در روز عاشوار در حالی که دشمن حضرت را از هر طرف محاصره کرده بود، وقتی یکی از یاران فرا رسیدن نماز را یاد آوری کرد به فكر اقامهٴ نماز افتاد و فرمود:
«نماز را به یادمان آوردی خدا تو را از نمازگزارانی قرار دهدكه به یاد او هستند، بله اكنون اول وقت آن است، از دشمنان بخواهید كه دست از جنگ بشویند تا نمازمان را بخوانیم»[2]
2: بی رغبتی به دنیا: دنیا اگر به صورت معقول مورد استفاده قرار بگیرد می‌تواند انسان را به بالاترین درجات معنویت و انسانیت برساند، اما اگر تبدیل به دنیا پرستی شود و تمام هم و غم افراد رسیدن به مواهب و لذت‌های دنیوی باشد و حلال و حرام، ظلم و غیر ظلم برایشان فرقی نداشته باشد، منجلابی بس خطرناک است که می‌تواند سرچشمه بسیاری از خونریزی‌ها و گناهان بزرگ باشد، همان گونه که عمربن سعد به حب ریاست ملک ری در مقابل امام زمانش ایستاد و مرتکب جنایاتی شد که تاریخ از بیان آن شرم دارد، لذا امام حسین علیه السلام در شب عاشورا از دنیایی که باعث ریخته شدن خون مظلوم باشد ابراز تنفر می‌کند، و در اشعاری این گونه می‌سراید:
« يعنى اى روزگار اف بر تو باد! چقدر صبح و شام. دوست و جوينده (حق و حقيقت) را مقتول و شهيد مي‌كنى؟ روزگار به عوض و بدل گرفتن قانع نمى‏‌شود. جز اين نيست كه اختيار امر (بدست قدرت) خداى جليل است و هر شخص آگاه بيدارى طريقه مرا خواهد پيمود»[3]
3: روحیه ظلم ستیزی: مکتب انسان ساز امام حسین «علیه‌السلام» این درس را به همگان به خصوص پاسداران انقلاب اسلامی می‌آموزد که رمز رهایی ملت‌ها و دولت‌ها از چنگال مستکبران عالم، روحیه ظلم ستیزی و مقاومت است، در دنياى امروز كه ظالمان و ستمگران بى‏‌رحم، براى نوشيدن خون مظلومان به پا خاسته‌‏اند، تنها راه نجات تقویت روحیه ظلم ستیزی در نیروهای دفاعی است، امام حسين عليه السلام زمانی که مى‏‌خواست مكه را به قصد کوفه ترك کند، فرمود:
«هر كس آماده جانبازى و شهادت و لقاءاللَّه است، با من حركت كند»
در نزدیکی‌های کربلا که پیشنهادات دنیایی لشکر عمر سعد مرتبا به امام «علیه‌السلام» می‌رسید جمله تاریخی خود را ایراد کرده و فرمود:
«ناپاك زاده، فرزند ناپاك زاده مرا در ميان شمشير و ذلّت مخيّر ساخته، به استقبال شمشيرها مى‌‏روم و هرگز تن به ذلّت نمى‌‏دهم»
با توجه به مطالب فوق به این نتیجه می‌رسیم که پاسداران نظام مقدس اسلامی با الگو گرفتن از زندگی سید و سالار شهیدان، در مرحله نخست باید با تکیه به نماز و عبادت و نیایش قدرت معنوی لازم را کسب نمایند تا در مرحله اول بتوانند در مقابل لذت‌های زود گذر و دنیا پرستی و میدان مبارزه با نفس ایستادگی کنند، و در مرحله بعد در میدان مبارزه حق علیه باطل با تمام وجود در مقابل ظلم و ستم ایستادگی نمایند و آرامش و امنیت را به مردم و نظام مقدس اسلامی هدیه نمایند.
...............................................
پی نوشتها:
[1]. «فَجَاءَ الْعَبَّاسُ إِلَى الْحُسَيْنِ ع وَ أَخْبَرَهُ بِمَا قَالَ الْقَوْمُ فَقَالَ ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُؤَخِّرَهُمْ إِلَى غَدٍ وَ تَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِيَّةَ لَعَلَّنَا نُصَلِّي لِرَبِّنَا اللَّيْلَةَ وَ نَدْعُوهُ وَ نَسْتَغْفِرُهُ فَهُوَ يَعْلَمُ أَنِّي كُنْتُ قَدْ أُحِبُّ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِهِ وَ كَثْرَةَ الدُّعَاءِ وَ الِاسْتِغْفَارِ» [   بحار الأنوار، ج‏44، ص: 393]
[2]. «ذكرت الصّلاة جعلك الله من المصلّین نعم هذا أوّل وقتها ثم قال: سلوهم أن یكفّوا عنّا حتی نصلّى» [بحار الأنوار، ج‏45، ص: 22]
[3]. « يا دهر اف لك من خليل /  كم لك بالاشراق و الاصيل.  من صاحب و طالب قتيل / و الدهر لا يقنع بالبد.  و انما الامر الى الجليل / و كل حى سالك سبيلى‏»  [ زندگانى حضرت امام حسين عليه السلام، ص: 5]
[4]. « «مَنْ كَانَ فِينا باذِلًا مُهْجَتَهُ وَ مُوَطِّناً عَلى‏ لِقاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا» [بحارالانوار، ج 44، ص 367.]
[5]. «الا وَ إِنَّ الدَّعِىَّ ابْنَ الدَّعِيِّ قَدْ تَرَكَني بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ، هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة» [ احتجاج طبرسى، ج 2، ص 24.]