رمان گرگ و میش 4

[رمان]

موجهاي کم تلاطم کنار او می شکستند انگار به یک صخره برخورد می کردند . به خط هاي صیقلی پشت او خیره
شدم ، شانه هایش ، بازوانش ، گردنش ، پیکر بی نقص او...
آتش دیگر پوستم را به سوزش نمی انداخت - حالا آهسته و عمیق بود ؛ تمام ایرادهاي مرا خاموش کرده بود ، در مورد
خجالتم مطمئن نبودم . بی درنگ حوله را انداختم ، آن را زیر درخت در کنار لباس هاي او رها کردم و قدم به زیر نور
سفید گذاشتم ؛ نور مرا هم مانند ماسه هاي برفی، رنگ پریده کرد .
زمانی که به لبه ي آب قدم گذاشتم نمی توانستم صداي پاهایم را بشنوم ، ولی حدس می زدم او می تواند . گذاشتم
موج ها به انگشتان پایم تماس پیدا کنند و متوجه شدم در مورد دما حق با او بود- خیلی گرم بود ، مانند آب حمام . در
آن قدم گذاشتم ، با احتیاط در میان کف نامرئی اقیانوس پیش رفتم ، ولی احتیاجی به احتیاط نبود ، ماسه به طور کاملا
همواري به طرف ادوارد پیش رفته بود. در جریان آب بی وزن راه رفتم تا اینکه به کنار او رسیدم و بعد ، دستم را به
نرمی روي دست خنک او روي آب گذاشتم.
« زیباست » : من هم به ماه نگاه کردم و گفتم
آهسته چرخید تا با من رودررو شود ؛ با حرکت او موج ها « درسته » : او که تحت تاثیر قرار نگرفته بود جواب داد
چرخیدند و به پوست من برخورد کردند . چشمانش در مقابل پوست سفید او نقره اي رنگ به نظر می رسیدند . او
دستانش را برعکس کرد تا انگشتانمان را روي سطح آب گره کند . به حدکافی گرم بود که دستان سرد او باعث لرزش
در من نشود .
« ولی من اسم اون رو زیبا نمی ذارم ، نه وقتی تو اینجا در برابرش ایستادي » : او ادامه داد
اندکی لبخند زدم ، سپس دست آزادم را بلند کردم - حالا دیگر نمی لرزید - و آن را روي قلب او گذاشتم . اندکی از
تماس دست گرم من لرزید . حالا نفس هایش نا منظم تر شده بود .
اگه... اگه کار اشتباهی انجام » . صدایش ناگهان عصبی بود « من قول دادم که امتحان می کنیم » : او زمزمه کرد
« دادم اگه اذیتت کردم ، باید همون موقع بهم بگی
در حالی که نگاهم را به روي چشمان او نگه می داشتم ، به سنگینی سر تکان دادم . قدم دیگري از میان موج ها
برداشتم و سرم را به سینه ي او تکیه دادم .
« ما متعلق به همدیگه ایم » ، زیر لب گفتم : نترس
تحت تاثیر حقیقت نهفته در کلماتم قرار گرفتم . این لحظه فوق العاده کامل بود ، خیلی درست ، به هیچ وجه نمی شد
در آن شک کرد .
بازوهاي او به دور من حلقه شدند و مرا به او چسباندند، تابستان و زمستان. حس می کردم تمام عصب هاي بدنم فعال
شده اند .
و بعد به نرمی ما را درون آبهاي عمیق تر کشید . « براي همیشه » : او گفت
صبح ، گرماي خورشید روي پوست بی پوشش پشتم ، مرا از خواب بیدار کرد . از صبح گذشته بود ، شاید بعد از ظهر ،
مطمئن نبودم . هرچند هرچیز دیگري غیر زمان واضح بود ؛ دقیقاً می دانستم کجا هستم - اتاق روشن با تخت بزرگ
سفید ، نور درخشان آفتاب از بین درهاي باز به داخل می تابید .
چشمانم را باز نکردم. به قدري شاد بودم که دلم نمی خواست چیزي را تغییر دهم ، فرقی نداشت چقدر اندك . تنها صدا
، صداي موج هاي بیرون بود ، نفس هاي ما و طپش قلب من ...
من راحت بودم ، حتی با وجود خورشیدي که پوستم را می سوزاند . پوست سرد او پادزهري عالی براي گرما بود . با
خوابیدن روي سینه ي زمستانی او و حلقه ي بازوانش دور من ، حس آسودگی و راحتی داشتم . در عجب بودم چرا
اینقدر براي دیشب می ترسیدم . حالا ترس هایم همه احمقانه به نظر می رسید .
انگشتان او آهسته از ستون فقراطم پایین رفتند و فهمیدم که او می داند بیدار شده ام . چشمانم را بسته نگه داشتم و
حلقه ي دستانم را به دور گردن او تنگ تر کردم ، خودم را به او نزدیک تر نگه داشتم .
او چیزي نگفت ؛ انگشتانش روي کمرم بالا و پایین می رفتند ، به نرمی روي پوستم کشیده می شدند و به سختی با
آن تماس داشتند .
خوشحال می شدم اگر می شد تا ابد همینجا دراز بکشم ، تا هرگز این لحظه بهم نخورد ، ولی بدنم نظر دیگري داشت.
به شکم بی صبرم خندیدم . بعد از تمام اتفاقاتی که دیشب افتاده بود ، گرسنگی به گونه اي خالی از لطف بود . انگار از
بلندترین ارتفاعات به زمین برگردانده شده باشی .
لحن صداي او ، جدي و خشک بود. « ؟ چی خنده داره » : ادوارد که همچنان پشتم را نوازش می کرد ، زیر لب گفت
سیلی از خاطرات شب گذشته به خاطرم آمد و احساس کردم صورت و گردنم سرخ می شوند .
« اینکه نمی شه واسه مدت زیادي از انسان بودن فرار کرد » . براي پاسخ به سوال او ، شکمم غرید . دوباره خندیدم
منتظر ماندم ، ولی او با من نخندید . آهسته ، از پس لایه هاي متعدد خوشی که ذهنم انباشته بود گذشتم ، به این
نتیجه رسیدم که جو متفاوتی خارج از شادي درونی ام در جریان است .
چشمانم را باز کردم ؛ اولین چیزي که دیدم پوست رنگ پریده و تقریبا نقره فام گلوي او بود ، قوس چانه ي او بالاي
صورتم قرار داشت . آرواره اش سخت بود . خودم را روي آرنجم بالا کشیدم تا بتوانم چهره ي او را ببینم .
او به پرده هاي پف دار بالاي سرمان چشم دوخته بود و زمانی که سعی می کردم صورت جدي او را بخوانم به من نگاه
نکرد . حالت چهره ي او مرا شوکه کرد- مرا تکان داد .
« ؟ چیه؟ چی شده » . به طور عجیبی کمی صدایم گرفته بود « ؟ ادوارد » : گفتم
صدایش خشک و طعنه آمیز بود . « ؟ یعنی نمیدونی »
اولین غریزه ام ، محصولی از یک عمر عدم اعتماد به نفس این بود که به این فکر بیفتم چه خطایی از من سرزده است.
هرچیزي که اتفاق افتاده بود را مرور کردم ، ولی هیچ نقطه ي تلخی در آن خاطره نیافتم . همه چیز از آنچه تصور کرده
بودم ساده تر بود ؛ ما مثل تکه هایی که براي بهم پوستن ساخته شده بودند ، با هم جور شده بودیم . این به من
خشنودي اسرار آمیزي داده بود- ما از نظر فیزیکی سازگار بودیم ، مانند دیگر چیزها . آتش و یخ ، بدون نابود کردن
یکدیگر به گونه اي با هم زیسته بودند . اثبات بیشتر بر اینکه ما بهم تعلق داشتیم.
نمی توانستم چیزي را به خاطر آورم که باعث شده بود او اینطور باشد- بسیار جدي و سرد . من چه چیزي را ندیده
بودم؟
با انگشتانش خط هاي نگرانی را از روي پیشانیم پاك کرد .
« ؟ به چی فکر می کنی » : زمزمه وار گفت
« ؟... تو ناراحتی . من نمی فهمم. من کاري »
« چقدر بد صدمه دیدي ، بلا ؟ حقیقتو بگو- سعی نکن کم نشونش بدي » . چشمانش تنگ شدند
صدایم بلندتر از حد معمول خارج شد زیرا کلمات او مرا متحیر کرده بودند . « ؟ صدمه » : تکرار کردم
در حالی که لبهایش را به هم می فشرد ، یکی از ابروهایش را بالا برد .
به طور خودکار بدنم را کش دادم ، عضلاتم را خم کردم و منقبض ساختم . خشک بودند و همین طور دردناك ، حقیقت
داشت ، ولی بیشتر این حس عجیب را داشتم که انگار استخوان هایم از مفصل ها جدا شده اند و در حال تبدیل شدن
به یک ستاره ي دریایی هستم . این احساس ناخوشایندي نبود .
و بعد اندکی عصبانی بودم ، زیرا او داشت بی نقص ترین صبح مرا با بدبینی اش تیره می کرد .
« چی باعث شد همچین فکري بکنی؟ من هیچ وقت بهتر از الآن نبودم »
او چشمانش را بست .
« بس کن »
« ؟ چی رو بس کنم »
« اینکه وانمود کنی من واسه اینکه با این موافقت کردم یه هیولا نیستم »
او داشت خاطره ي درخشان مرا به سمت تاریکی می کشید ، « ! ادوارد » : حالا واقعا آشفته شده بودم ، زمزمه کردم
« هیچ وقت اون حرفو نزن » . آن را لکه دار می کرد
او چشمانش را باز نکرد ؛ انگار نمی خواست مرا ببیند.
« یه نگاه به خودت بنداز ، بلا . بعد به من بگو که هیولا نیستم »
مات و مبهوت ، بی آنکه فکر کنم دستور او را اجرا کردم و بعد نفسم را با صداي بلند حبس کردم .
چه اتفاقی براي من افتاده بود؟ نمی توانستم از پرهاي سفید و برف مانندي که پوستم را پوشانده بود سردرآورم . سرم را
تکان دادم و آبشار سفیدي از موهایم پایین ریخت .
« ؟ چرا من پوشیده از پر شدم » : هاج و واج پرسیدم
« من یه بالشو گاز گرفتم . یا دوتا . این چیزي نیست که دارم ازش حرف می زنم » . او با بی قراري نفسش را بیرون داد
« ؟ تو... یه بالشو گاز گرفتی؟ چرا »
« اونو نگاه کن » . او دستم را گرفت- بسیار با احتیاط- و بازویم را دراز کرد « ! ببین ، بلا » : او تقریبا غرید
این بار، متوجه منظور او شدم .
زیر توده ي پرها ، خون مردگی هاي مایل به ارغوانی روي پوست رنگ پریده ي بازویم کبود شده بود . چشم هایم رد
آن را تا شانه ام دنبال کردند و بعد ، پایین روي دنده هایم آمدند . دستم را بیرون کشیدم تا با انگشت لکه ي روي
ساعد چپم را فشار دهم ، محو و دوباره ظاهر شدن آن را در جایی که لمس کرده بودم دیدم . کمی لرزید .
بسیار آهسته طوري که به سختی با من تماس داشت ، ادوارد دستش را روي خون مردگی روي بازویم گذاشت ،
انگشتان کشیده اش را با طرح آن تطبیق میداد .
« اوه » : گفتم
سعی کردم این را به یاد آورم - درد را به یاد آورم - ولی نتوانستم . لحظه اي که فشار او خیلی سخت شده بود را به
خاطر نداشتم ، زمانی که دستانش در برابر من خیلی محکم بوده باشند . فقط یادم می آمد که می خواستم مرا محکم
تر نگه دارد و وقتی این کار را انجام داده بود خشنود شده بودم...
« من... خیلی متاسفم ، بلا . من بهتر ازینا می دونستم . من نباید » : در حالی که به کبودیها خیره شده بود زمزمه کرد
« متاسف تر از اونم که بتونم بهت بگم » . صداي ناله مانندي از گلویش خارج شد
او دستش را روي صورتش انداخت و کاملا بی حرکت شد .
براي لحظه اي طولانی در حیرت کامل نشستم ، سعی می کردم آن را قبول کنم- حالا که با غم او فهمیده بودم چه
شده است . به قدري با احساس من مغایرت داشت که سخت بود آن را پردازش کنی .
شوك به آرامی برطرف شد و در نبودش هیچ چیزي به جاي نگذاشت . پوچی . ذهنم خالی بود . چیزي براي گفتن به
فکرم نمی رسید . چطور می توانستم به طریق درست به او توضیح دهم ؟ چطور می توانستم او را به اندازه اي که
خودم شاد بودم شاد کنم - یا بهتر بگویم ، به حدي که تا دقایق پیش بودم ؟
بازوي او را لمس کردم و او عکس العملی نشان نداد . انگشتانم را دور مچ دست او حلقه کردم و سعی کردم تا بازوي او
را از روي صورتش بردارم ، ولی اگر می توانستم یک مجسمه را تکان دهم او را هم می توانستم .
« ادوارد »
او تکان نخورد .
« ؟ ادوارد »
خبري نشد . پس بنابراین یک صحبت یک نفره در پیش بود .
من متاسف نیستم ، ادوارد. من... حتی نمی تونم برات توصیفش کنم . من خیلی خوشحالم . این چیزي از شادیم کم »
« - نمی کنه . عصبانی نباش . نباش . من واقعا خ
« اگه به شعور من بها میدي، نگو که حالت خوبه » . صداي او به سردي یخ بود « کلمه ي خوب رو نگو »
« ولی هستم » : زمزمه کردم
« بلا... نکن » : با صداي ناله مانندي گفت
« نه. تو نکن، ادوارد »
او بازویش را حرکت داد ؛ با چشمان طلاییش با نگرانی به من خیره شد .
« خرابش نکن . من خوشحالم » : به او گفتم
« من همین حالاشم خرابش کردم » : زیر لب گفت
« دیگه نکن » : با طعنه گفتم
صداي ساییده شدن دندانهاي او را به هم شنیدم .
« اه ! تو چرا نمی تونی الان فکر منو بخونی ؟ خیلی بده که آدم صامت ذهنی باشه » . فریاد کشیدم
چشمانش کمی گشاد شدند ، حواس او از کینه ورزیدن به خودش پرت شده بود .
« این دیگه جدیده . تو خوشت میاد که من نمی تونم ذهنت رو بخونم »
« امروز نه »
« ؟ چرا » . به من خیره شد
با ناامیدي دست هایم را بالا بردم ، دردي را که در شانه ام نادیده گرفته بودم احساس کردم . کف دستانم محکم به
واسه اینکه اگه می دیدي من الان ، یا حداقل پنج دقیقه ي پیش چه حالی داشتم تمام این » . سینه ي او کوبیده شدند

[رمان]

وحشت و نگرانی بی مورد بود ! من بی نهایت خوشحال بودم . داشتم از سرخوشی می مردم . حالا - خوب ، راستش یه
« جورایی دلخور شدم
« تو باید از دست من عصبانی باشی »
« ؟ خوب ، هستم . این طوري حالت بهتر می شه »
« نه. فکر نمی کنم الآن چیزي بتونه حالمو بهتر کنه » . آهی کشید
« همین . واسه همینه که عصبانیم . تو داري شوق و ذوق منو می کشی ، ادوارد » : با لحنی طعنه آمیز گفتم
او چشمانش را چرخی داد و سرش را تکان داد .
نفس عمیقی کشیدم . حالا بیشتر درد را احساس می کردم ، ولی آنقدرها هم بد نبود . مانند این بود که روز قبل وزنه
بلند کرده باشی . در طی یکی از وسواس هاي تناسب اندامی رِنی آن کار را انجام داده بودم . شست و پنج مرتبه حرکت
به جلو و عقب با ده پوند وزنه در هر دست . روز بعد نمی توانستم راه بروم . این نصف آن هم دردناك نبود .
ما می دونستیم که این کار آسون نیست . فکر » . آزردگی ام را فرو خوردم و سعی کردم صدایم تسکین دهنده باشد
« می کردم می دونستیم . و بعدش - خوب ، این خیلی آسون تر از اونی بود که فکر می کردم . این واقعا هیچی نیست
من فکر می کنم واسه بار اول ، با اینکه نمی دونستیم انتظار چی رو باید داشته » . انگشتانم را روي بازویم کشیدم
« - باشیم ، فوق العاده انجامش دادیم . با یه خورده تمرین
ناگهان چهره اش به کبودي گرایید و جمله ام را ناتمام گذاشتم .
می دونستیم؟ تو انتظار این رو داشتی، بلا ؟ پیش بینی کرده بودي که من بهت صدمه می زنم ؟ فکر می کردي بدتر »
از این ها می شه ؟ تو این تجربه رو یه موفقیت به حساب میاري چون بعدش می تونی راه بري ؟ بدون استخان هاي
« ؟ شکسته - این برات با یه پیروزي برابري می کنه
صبر کردم ، گذاشتم او خودش را خالی کند . بعد کمی بیشتر صبر کردم تا تنفسش به حالت عادي بازگردد . وقتی
چشمانش آرام شدند ، با ملایمت جواب دادم .
« من نمی دونستم باید انتظار چیرو داشته باشم - ولی اصلا انتظار نداشتم اینقدر... اینقدر... عالی و بی نقص باشه »
منظورم اینه که ، » . صدایم نجوا گونه شده بود ، چشم هایم از صورت او پایین لغزیدند و به دست هایم دوخته شدند
« من نمی دونم براي تو چطور بود ، واسه من که این جوري بود
انگشتان سردي چانه ام را بالا آورد .
« ؟ این چیزیه که نگرانشی؟ که من واسه خودم لذت نبرده باشم » : از بین دندانهایش گفت
می دونم که یه جور نیست . تو انسان نیستی . من فقط سعی داشتم اونو به عنوان یه » . چشمانم را پایین نگه داشتم
« انسان توضیح بدم ، خوب ، من حتی نمی تونم تصور کنم زندگی از ین بهتر بشه
او براي مدتی طولانی ساکت بود ، بالاخره ، مجبور شدم بالا را نگاه کنم . حالا چهره ي او ملایم تر بود ، متفکر.
تصورشم نمی کردم احساسی » . اخم کرد « . انگار چیزهاي بیشتري هست که باید به خاطرشون معزرت خواهی کنم »
که به خاطر کاري که با تو کردم دارم رو این طوري تفسیر کنی که شب پیش... خوب ، بهترین شب در طول تمام
« ... زندگیم نبوده . ولی نمی خوام این جوري بهش فکر کنم ، نه وقتی تو
« ؟ واقعا؟ از همه بهتر » : لبم اندکی به بالا متمایل ش د. با صداي آهسته اي پرسیدم
وقتی تو و من با هم توافق کردیم ، با کارلایل حرف زدم ، امیدوار بودم » . با احتیاط صورتم را بین دست هایش گرفت
سایه اي بر چهره اش « اون بتونه کمکم کنه . مطمئناً بهم هشدار داد که این کار ممکنه براي تو خیلی خطرناك باشه
« اون به من ایمان داشت ، هر چند لیاقتش رو نداشتم » . افتاد
خواستم مخالفت کنم و او قبل از اینکه بتوانم نظري بدهم دوتا از انگشت هایش را روي لب هایم گذاشت .
این رو هم ازش پرسیدم که من باید انتظار چه چیزي رو داشته باشم . نمی دونستم این واسه ي من چه طوري »
کارلایل به من گفت که این چیز فوق العاده » . لبخند بی رمقی زد « . می شه... با وجود اینکه یه خون آشام شدم
قدرتمندیه ، به هیچ چیزي شباهت نداره و برابري نمی کنه . اون بهم گفت که عشق فیزیکی چیزیه که نباید سرسري
بگیرمش . با وجود خلق و خوي ما که چندان تغییري نکرده ، احساسات قوي می تونه یه دگرگونی همیشگی در ما
این بار « ایجاد کنه . ولی گفت که نیازي نیست نگران اون قسمتش باشم- تو قبلا منو کاملا عوض کرده بودي
لبخندش حقیقی تر بود .
من با برادرهام هم صحبت کردم . اونها به من گفتن که این فوق العاده لذتبخشه . فقط خوردن خون انسان می تونه »
ولی من خون تورو چشیده بودم و هیچ خونی نیست قویتر از اون باشه... فکر » . پیشانیش چین افتاد « بهتر از این باشه
« نمی کنم اشتباه می کردن . فقط این براي ما فرق داشت . یه چیز بیشتر بود
« بیشتر بود. همه چیز بود »
« این اون حقیقت رو تغییر نمی ده که کار غلطی بود . حتی اگر ممکن باشه که تو همچین احساسی داشتی »

[رمان]

« ؟ این یعنی چی؟ تو فکر می کنی من دارم چیزهارو کم نشون می دم؟ چرا »
که عذاب وجدان منو کم کنی . من نمی تونم شواهد رو نادیده بگیرم ، بلا یا سابقه ي تلاش هاي تو رو ، براي »
« اینکه وقتی اشتباه کردم اجازه بدي من از عواقبش فرار کنم
گوش کن ، » . چانه ي او را گرفتم و به طرف جلو خم شدم تا جایی که صورت هایمان چند اینچ بیشتر فاصله نداشت
ادوارد کالن . من واسه خاطر تو تظاهر به هیچ چیزي نمی کنم ، باشه ؟ من حتی نمی دونستم دلیلی واسه بهتر کردن
حال تو هست تا وقتی زانوي غم بغل گرفتی . من هیچ وقت تو زندگیم اینقدر خوشحال نبودم . وقتی تو فهمیدي بیش
تر از اونی که بخواي منو بکشی دوسم داري اینقدر خوشحال خوشحال نشدم ، یا اون روز اولی که از خواب پا شدم و تو
با به یاد آوردن خاطره ي قدیمی مرگ قریب الوقوع « اونجا منتظرم بودي... نه وقتی توي استودیوي باله صداتو شنیدم
یا وقتی گفتی 'بله' و من متوجه شدم که ، یه » من توسط یک خون آشام شکارچی برخود لرزید ، ولی من مکث نکردم
جورهایی ، می تونم براي همیشه تو رو داشته باشم . این ها شادترین خاطراتیه که من دارم و این از همه ي اونها بهتره
« . پس باهاش کنار بیا
« من الآن باعث ناراحتیت شدم . دلم نمی خواد ناراحتت کنم » . او به خطی که بین ابروهایم افتاده بود دست کشید
« پس ناراحت نباش. این تنها چیزیه که اینجا درست نیست »
حق با توا . گذشته ها گذشته و من » . چشمان او تنگ شدند ، سپس نفس عمیقی کشید و سرش را تکان داد
نمی تونم هیچ جوري تغییرش بدم . درست نیست بذارم رفتارم این زمان رو برات تلخ کنه . حالا هرکاري از دستم
« بربیاد انجام می دم تا تو خوشحال باشی
با تردید حالت چهره اش را سبک سنگین کردم ، لبخند ملایمی به من زد .
« ؟ هرچیزي که منو خوشحال کنه »
همان موقعی که پرسیدم شکمم فریاد اعتراض آمیزي برآورد .
به سرعت از تخت خارج ، و باعث شد بارانی از پرها به هوا برود . و همه چیز را به « تو گرسنه اي » : به تندي گفت
من یادآوري کند .
حالا دقیقا چرا تصمیم گرفتی بالش هاي » : در حالی که می نشستم تا بقیه ي پرها را از موهایم پایین بریزم، پرسیدم
« ؟ ازمه رو خراب کنی
او شلوار خاکی رنگی پوشیده و کنار در ایستاده بود ، موهایش را می تکاند .
فکر نکنم دیشب تصمیم به انجام کاري گرفته باشم . شانس آوردیم که بالش رو گاز گرفتم ، نه تو » : زیر لب گفت
هوا را عمیق به داخل کشید و بعد سرش را تکان داد ، انگار داشت افکار تیره اي را کنار می زد . لبخند به اصطلاح « رو
خالصانه اي روي صورتش نقش بست ، ولی گمان می کردم براي زدن آن تلاش زیادي به کار برده است .
با احتیاط از تخت بزرگ پایین آمدم و دوباره به خودم کش و قوس دادم ، حالا از نقطه هاي دردناك بیشتر آگاهی
داشتم . صداي حبس شدن نفس او را شنیدم . رویش را از من بازگرداند و دستانش را در هم پیچید ، بند انگشتانش
سفید شده بودند .
او برنگشت ، « ؟ یعنی اینقدر وحشتناك شدم » : در حالی که سعی می کردم تن صدایم را ملایم نگه دارم، پرسیدم
احتمالاً به این خاطر که حالت چهره اش را از من مخفی کند . به طرف حمام رفتم تا نگاهی به خودم بیندازم.
در آینه ي قدي پشت در به بدن لخت خودم نگاه کردم .
مسلماً وضعی بدتر از این هم داشته ام . تیرگی کمرنگی روي یکی از گونه هایم بود و لبهایم کمی ورم کرده بودند ، اما
به غیر از آن ، صورتم خوب بود . بقیه ي بدنم با کبودي هاي آبی و بنفش تزیین شده بود . روي خون مردگی هایی که
پنهان کردنشان سخت تر بود تمرکز کردم ، بازوها و شانه هایم . آنقدر ها بد نبودند . بدن من به راحتی صدمه میدید.
انقدر بدنم کبود شده بود که با گذشت زمان دیگر توجه نمی کردم از کجا به وجود آمده اند . به طور حتم ، به مرور
پررنگ تر می شدند . فردا قیافه ام از این هم بدتر می شد . این کمکی به بهتر شدن اوضاع نمی کرد .
سپس به موهایم نگاه کردم و، ناله کردم .
به محض اینکه صدایی از من خارج شد ، او پشت سرم ظاهر شده بود . « ؟ بلا »
به سرم اشاره کردم ، جایی که انگار یک مرغ لانه درست « ! هیچ وقت نمی دونم همه ي اینها رو از موهام

[رمان]

دربیارم »
کرده بود . شروع به بیرون ریختن پرها کردم .
ولی پشت سر من آمد و با سرعت بیشتري پرها را بیرون کشید . « بایدم نگران موهات باشی » : غرولندکنان گفت
« چطوري می تونی به این نخندي؟ قیافم مسخره شده »
او جوابی نداد ؛ به پاك سازي ادامه داد . در هر صورت جواب را می دانستم - با این حال و روز او هیچ چیزي وجود
نداشت که برایش خنده دار باشد .
چرخیدم و دستم را دور کمر خنک او « فایده نداره ؛ گیر کردن . باید با آب درشون بیارم » . پس از چند دقیقه آه کشیدم
« ؟ می خواي کمکم کنی » . حلقه کردم
به آرامی دستهایم را جدا کرد . آهی کشیدم و او به سرعت ناپدید « بهتره یه خورده غذا برات گیر بیارم » : آهسته گفت
شد .
به نظر می رسید ماه عسل من به اتمام رسیده است . فکر آن باعث شد بغضی راه گلویم را ببندد .
وقتی تقریباً از دست پرها راحت شدم و پیرهن سفید و کتانی ناآشنایی که بدترین لکه هاي بنفش رنگ را می پوشاند به
تن کردم ، با پاهاي برهنه به سمت جایی که بوي تخم مرغ و گوشت و پنیر چدار از آن می آمد رفتم .
ادوارد جلوي اجاق گاز آهنی ایستاده بود ، املت را در بشقاب آبی روشنی که در پیشخان انتظار من را می کشید
می گذاشت . بوي غذا مرا گیج کرد . حس می کردم می توانم بشقاب و ماهیتابه را هم بخورم ؛ شکمم غار و قور کرد .
با لبخندي روي لبهایش به سمت من چرخید و بشقاب را روي میز کوچک کاشی کاري شده گذاشت . « بیا » : او گفت
روي یکی از دو صندلی فلزي نشستم و شروع به خوردم تخم مرغ هاي داغ کردم . گلویم را سوزاندند ، ولی اهمیتی
ندادم .
« من به اندازه ي کافی بهت غذا نمی دم » . او رو به روي من نشست
من خواب بودم . به هرحال ، این واقعاً خوبه . واسه کسی که غذا نمی خوره » : فرو بردم و به او خاطرنشان کردم
« تاثیربرانگیزه
« کانال آشپزي » : در حالی که لبخند کج مورد علاقه ي مرا می زد ، گفت
از دیدن لبخند او خوش حال بودم ، خوش حال بودم که به نظر می رسید دوباره خودش شده است .
« ؟ تخم مرغ ها از کجا اومدن »
از گروه تمیزکاري خواستم یخچال اینجارو پر کنم . اولین باره که اینجا غذا اومده . باید ازشون بخوام یه فکري به حال
او حرفش را قطع کرد و نگاهش روي جایی بالاي سر من ثابت ماند . جواب ندادم ، سعی داشتم از « ... پرها بکنن
گفتن هرچیزي که دومرتبه باعث پریشانی او شود بپرهیزم .
من همه را خوردم ، هرچند به اندازه ي دونفر درست کرده بود .
روي میز خم شدم تا او را ببوسم . او به طور اتوماتیک متقابلاً مرا بوسید و بعد ، ناگهان « مرسی » : به او گفتم
عضلاتش منقبض شد و عقب رفت.
تو دیگه » : دندان هایم را به هم ساییدم و سوالی که قصد پرسیدنش را داشتم با لحن اتهام آمیزي از دهانم خارج شد
« ؟ تا زمانی که اینجاییم نمی خواي به من دست بزنی ، نه
او مکث کرد ، سپس لبخند نصفه نیمه اي زد و دستش را دراز کرد تا گونه ام را لمس کند . انگشتان او روي پوست من
درنگ کردند و نتوانستم از تکیه دادن صورتم به کف دست او خودداري کنم .
« می دونی که منظورم این نبود » : گفتم
مکثی کرد و اندکی سرش را بالا آورد . و بعد با « می دونم و درست می گی » : او آهی کشید و سرش را پایین انداخت
من تا زمانی که تو تبدیل نشدي باهات نمی خوابم . من دیگه هیچ وقت بهت آسیب » : لحن محکم و عزم راسخ گفت
« نمی زنم
فصل ششم:حواس پرتی

تفریحات من به اولویت شماره یک در جزیره ي ازمه تبدیل شده بود . ما با لوله ي تنفس به شنا می رفتیم (خوب ، در
واقع من با لوله ي تنفس شنا می کردم در حالی که ادوارد مهارتش را در غواسی بدون تنفس به رخ می کشید .) ما در
جنگل کوچکی که قُله هاي کوتاه و صخره مانند را احاطه کرده بود به گشتن پرداختیم . طوطی هایی را که در جنوب
جزیره روي طاقه چتر ها زندگی می کردند دیدیم . غروب آفتاب را از خلیج کوچک و پرصخره ي غربی تماشا کردیم .
با دلفین هایی که در آب گرم و کم عمق آنجا بازي می کردند شنا کردیم . یا حداقل من با آنها شنا کردم ، وقتی ادوارد
وارد آب شد دلفین ها چنان ناپدید شدند که انگار یک کوسه نزدیک می شد .
من می دانستم جریان از چه قرار است . او سعی می کرد مرا مشغول نگه دارد و حواسم را پرت کند ، تا دیگر نخواهم او
را با موضوع عشق بازي اذیت کنم . هرگاه سعی کردم به او بگویم براي سرگرم کردن من به دیدن یکی از میلیون ها
دي وي دي زیر تلویزیون بزرگ پلاسما راضی شود ، مرا با کلمات جادویی اي مثل : مرجان هاي ساحلی ، غارهاي
زیردریایی و لاك پشت هاي آبی فریب می داد و از خانه بیرون می برد . ما تمام روز را می رفتیم ، می رفتیم و
می رفتیم تا اینکه خورشید بالاخره غروب می کرد و من خودم را در حال مردن از گرسنگی و خستگی می یافتم .

[رمان]

من هرشب بعد از تمام کردن شام روي بشقابم می افتادم ؛ یک بار واقعاً سر میز خوابم برده بود و او مجبور بود مرا تا
تخت حمل کند . قسمتی از این به خاطر ادوارد بود که همیشه مقدار زیادي غذا براي یک نفر درست می کرد ، ولی من
بعد از شنا و کوهنوردي کردن در تمام روز به قدري گرسنه می شدم که بیشتر آن را می خوردم . پس از آن پر و خسته
و کوفته ، به سختی می توانستم چشم هایم را باز نگه دارم . تمام این ها جزئی از نقشه بود ، شک نداشتم .
خستگی چندان کمکی به پیشبرد تلاشم براي ترغیب او نمی کرد. ولی من تسلیم نشدم . دلیل تراشی ، التماس کردن
و بدخلقی را امتحان کرده بودم ، هیچ کدام اثر نداشت . معمولاً قبل از اینکه بتوانم قضیه را زیاد پیش ببرم بیهوش
می شدم . و بعد رویاهایم بسیار واقعی می نمودند - اغلب کابوسهایی که گمان می کردم به خاطر رنگ هاي بسیار
زنده ي این جزیره انقدر واضح هستند - که وقتی بلند می شدم فرقی نداشت که چه مدت خوابیده بودم ، هنوز احساس خستگی می کردم .
تقریباً یک هفته از زمانی که به این جزیره آمده بودیم می گذشت ، تصمیم گرفتم مصالحه و توافق را امتحان کنم .
این کار در گذشته براي ما جواب داده بود .
حالا در اتاق آبی می خوابیدم . تیم تمیزکاري تا روز آینده نمی آمدند ، و براي همین اتاق سفید همچنان پوشیده از پر
بود . اتاق آبی کوچک تر بود و تخت متناسب تري داشت . دیوارها تیره بودند ، با چوب درخت ساج تزئین شده و لوازم
آن از ابریشم آبی و مجللی بودند .
شروع به پوشیدن تعدادي از کلکسیون زیر پوش هاي زنانه ي آلیس کرده بودم تا شبها با آنها بخوابم- آنهایی که در
مقایسه با بیکینی هایی که او برایم جمع کرده بود آنقدرها باز نباشند . در عجب بودم نکند تصویري دیده باشد که نیاز
من به چنین چیزهایی را توجیه کند ، و بع د، بر خود لرزیدم ، به خاطر فکر کردن به آن خجالت زده شدم .
کم کم شروع به پوشیدن ساتن هاي عاجی رنگ ساده کردم ، نگران بودم که اگر بیشتر پوستم را در معرض دید قرار
دهم نتیجه ي معکوس داشته باشد ، ولی براي امتحان کردن هرچیزي آماده بودم . به نظر می رسید ادوارد متوجه هیچ
چیز نشده باشد ، انگار همان لباس هاي درب و داغونی را به تن داشتم که در خانه می پوشیدم .
کبودي ها حالا خیلی بهتر شده بودند - در بعضی جاها متمایل به زرد و در نقاط دیگر بدنم روي هم رفته در حال ناپدید
شدن بودند - بنابراین امشب زمانی که در حمام مجهز آماده می شدم یکی از آن تکه هاي ترسناك تر را بیرون کشیدم.
مشکی بود ، بند دار و تور مانند و حتی نگاه کردن به آن زمانی که بر تن نبود هم خجالت آور بود . مراقب بودم تا
زمانی که به اتاق خواب باز نگشته ام در آینه نگاه نکنم . نمی خواستم اعصابم را از دست بدهم .
فقط یک ثانیه قبل از اینکه حالت چهره اش را کنترل کند از تماشاي از حلقه بیرون زدن چشم هاي او لذت بردم.
روي پاشنه ي پا چرخیدم تا او بتواند از همه ي زاویه ها ببیند . « ؟ نظرت چیه » : پرسیدم
« زیبا به نظر میاي . مثل همیشه » . گلویش را صاف کرد
« متشکرم » . کمی با ترشرویی گفتم
به قدري خسته بودم که نمی توانستم در برابر به سرعت رفتن روي روي تخت نرم مقاومت کنم . او دستش را دور من
گذاشت و مرا به سینه اش چسباند ، ولی این کار عادي بود- هوا آنقدر داغ بود که بدون نزدیکی به بدن سرد او
نمی شد خوابید .
« باهات یه معامله می کنم » : با خواب آلودگی گفتم
« من با تو هیچ معامله اي نمی کنم » : او جواب داد
« حتی نشنیدي پیشنهادم چیه »
« مهم نیست »
« لعنت . واقعاً دلم می خواست... اوه باشه » . آهی کشیدم
او چشمانش را چرخی داد .
چشمانم را بستم و گذاشتم طعمه ام منتظر بماند . خمیازه کشیدم.
فقط یک دقیقه طول کشید ، هنوز دهانم را نبسته بودم.
« ؟ خیلی خوب . چی میخواي »
در حالی که با لبخندم مبارزه می کردم ، براي لحظه اي دندانهایم را به هم فشار دادم . اگر تنها یک چیز وجود داشت
که نمی توانست در مقابلش مقاومت کند ، فرصتی بود تا بتواند چیزي به من دهد.
خوب ، داشتم فکر می کردم... می دونم که کل قضیه ي دارتموث قرار بود یه داستان نمایشی باشه ، ولی » : گفتم
کلماتی را که او مدتها پیش براي اینکه مرا ترغیب کند دست از خون « . جداً، احتمالاً یه ترم کالج رفتن منو نمی کشه
شرط می بندم چارلی از داستان دارتموث ذوق می کنه . مطمئناً » . آشام شدن بکشم گفته بود ، تکرار کرده بودم
مایه ي خجالته اگه نتونم با همه ي اون نابغه ها سر کنم . حالا... هجده ، نوزده . چندان فرقی نمی کنه . قرار که
« نیست تا سال بعد تغییر زیادي توي من ایجاد بشه
« تو می خواي صبر کنی. تو می خواي آدم بمونی » : او براي لحظه اي ساکت بود . سپس ، با صداي آهسته اي گفت
زبانم را نگه داشتم ، گذاشتم پیشنهادم خوب جا بیفتد .
بدون همه ي این » . تن صدایش ناگهان عصبانی بود « ؟ چرا این کارو با من می کنی » : از بین دندان هایش گفت
او به یکی از بند هایی را که روي ران من گره خورده بود چنگ زد . براي « ؟ چیزها به اندازه ي کافی سخت نیست
مهم نیست . من با تو هیچ » . یک لحظه ، فکر کردم قصد دارد آن را محل اتصالش بکند . سپس دستش آزاد شد
« معامله اي نمی کنم
« من می خوام برم کالج »
نه ، نمی خواي . هیچ چیزي وجود نداره که ارزش دوباره به خطر انداختن جون تورو داشته باشه . این ارزش جریهه »
« دار کردن احساساتتو داره
ولی من واقعاً می خوام برم . خب ، این کالج نیست که خیلی دوست داشته باشم - من می خوام یه مدت دیگه انسان »

[رمان]

« بمونم
تو داري دیوونم می کنی ، بلا. مگه ما تا الآن یه میلیون بار » . او چشم هایش را بست و هوا را از بینی اش بیرون داد
« ؟ این بحث رو نداشتیم ، تو همیشه التماس می کردي که بدون تاخیر یه خون آشام بشی
« آره، اما... خوب ، حالا براي انسان بودن یه دلیلی دارم که قبلا نداشتم »
« ؟ اون چیه »
و خودم را از بالشت بالا کشیدم تا او را ببوسم . « حدس بزن » : گفتم
او متقابلا مرا بوسید ، ولی نه آن گونه که فکر کنم دارم برنده می شوم . بیشتر مثل این بود که مراقب باشد قلبم را
نشکند ؛ او کاملاً ، به طور دیوانه کننده اي خودش را تحت کنترل داشت . با ملایمت ، بعد از یک دقیقه مرا کنار کشید
و به سینه اش چسباند .
« تو خیلی انسانی ، بلا . تحت تاثیر هورمون هایت هستی » . او آهسته خندید
قضیه سر همینه ، ادوارد . من این قسمت از انسان بودنو دوست دارم . نمی خوام فعلا بی خیالش بشم . نمی خوام »
سال هاي سال رو در حالی که یه تازه متولد شده ي تشنه ي خون هستم صبر کنم تا یه قسمت هایی از این حالات به
« . من برگرده
خمیازه اي کشیدم و او لبخند زد .
او شروع به زمزمه ي لالایی اي کرد که وقتی تازه همدیگر را دیده بودیم براي « تو خسته اي . بخواب عشق من »
من ساخته بود .
نمی دونم چرا اینقدر خسته ام . این نمی تونه قسمتی از توطئه ي تو یا چیز دیگه » : با لحنه طعنه آمیزي زمزمه کردم
« . باشه
او با خود خنده اي کرد و زمزمه را از سر گرفت .
« . فکر می کنی هرچی خسته تر باشم ، بهتر می خوابم »
تو مثل مرده ها می خوابی ، بلا . از وقتی اومدیم اینجا یه کلمه هم تو خواب حرف نزدي . اگه » . آهنگ شکسته شد
« واسه خروپف نبود ، نگران می شدم تو کما رفته باشی
به خودم نمی پیچیدم ؟ عجیبه . معمولاً وقتی کابوس » . قسمت خرو پف را نشنیده گرفتم ؛ من خر و پف نمی کردم
« می بینم روي تخت می غلتم و داد می زنم
« ؟ تو کابوس می دیدي »
باورم نمی شه تمام شبو راجع بشون پرت و پلا » . خمیازه کشیدم « . خیلی هم شفاف . منو خیلی خسته میکنن »
« نمی گفتم
« ؟ در باره ي چی هستن
« چیزهاي مختلف- ولی شبیه هم ، می دونی ، به خاطر رنگ ها »
« ؟ رنگ ها »
خیلی روشن و واقعی ان . معمولا، وقتی خواب می بینم ، می دونم که خوابم . اما در مورد اینا، فکر می کنم بیدارم. »
« این ترسناك ترشون میکنه
« ؟ چی تورو می ترسونه » . وقتی دوباره صحبت کرد به نظر آشفته می آمد
مکث کردم . « ... اغلب » . شانه هایم را کمی بالا انداختم
« ؟... اغلب »
مطمئن نبودم چرا ، ولی نمی خواستم به او درمورد کودك کابوس هاي مکررم بگویم ؛ چیزي شخصی در مورد آن
وحشت وجود داشت . بنانراین به جاي توضیح کامل به او ، فقط یکی از عوامل را گفتم . مطمئناً همان کافی بود که من
یا هرکس دیگري را به وحشت بیندازد .
« ولتوري » : زمزمه کردم
اونها دیگه مارو اذیت نمی کنن. تو به زودي جاودان می شی و هیچ بهونه اي » . او مرا محکم تر در آغوش گرفت
« واسشون نمی مونه
گذاشتم مرا تسکین دهد ، به خاطر اینکه درست نفهمیده بود کمی احساس گناه می کردم . کابوس ها دقیقا آن گونه
نبودند . من به خاطر خودم نمی ترسیدم- نگران آن پسربچه بودم.
او همان پسربچه ي اولین خوابم نبود- بچه ي خون آشام با چشمان به رنگ خون که روي توده ي اجساد کسانی که
دوست داشتم نشسته بود . پسري که در طول هفته ي گذشته چهار بار به خوابم آمده بود به طور حتم انسان بود ؛ گونه
هاي او سرخ بودند و چشمان درشتش به رنگ سبز روشن . اما درست مانند کودك دیگر ، با نزدیک شدن ولتوري به ما
از ترس و ناامیدي بر خود می لرزید .
در این خواب که هم جدید بود و هم قدیمی، به سادگی مجبور به حفاظت از کودك ناآشنا بودم . هیچ چاره ي دیگري
نبود . و همینطور ، می دانستم که ما شکست می خوریم .
« ؟ من چطوري می تونم کمک کنم » . ادوارد پریشانی را در صورت من دید
« اونها فقط خوابن ، ادوارد » . آن را از سرم بیرون کردم
« می خواي برات بخونم ؟ اگه کمک می کنه که خوابهاي بد سراغت نیان تمام شب رو می خونم »
همشون بد نیستن . بعضی ها خوبن. خیلی... رنگی. زیر آب ، با ماهی و مرجان . مثل این می مونه که واقعا اتفاق »
« میفتن- نمی فهمم که دارم خواب می بینم . شاید مشکل از این جزیره اس . اینجا خیلی روشنه
« ؟ می خواي بري خونه »
« ؟ نه . نه ، هنوز نه . نمی تونیم یه مدت بیشتر بمونیم »

[رمان]

« ما تا هر وقت که تو بخواي می تونیم بمونیم ، بلا »
« ترم جدید کی شروع می شه؟ قبلا دقت نکرده بودم »
او آه کشید . احتمالا دوباره شروع به زمزمه کرده بود ، ولی قبل از اینکه مطمئن شوم به خواب رفته بودم .
کمی بعد ، زمانی که در تاریکی بیدار شدم ، حیرت کردم . آن رویا خیلی واقعی به نظر می رسید.... خیلی واضح ، خیلی
قابل لمس... با صداي بلندي نفسم را حبس کردم ، حالا ، از تیرگی اتاق غافلگیر شده بودم . همین یک ثانیه ي پیش،
به نظر می رسید ، زیر خورشید درخشان بودم .
« ؟ حالت خوبه، عزیزم » . بازوهایش محکم دور من حلقه بودند و مرا آهسته تکان می داد « ؟ بلا » : ادوارد زمزمه کرد
اوه ، دوباره نفسم را در سینه حبس کردم . فقط یک رویا بود . حقیقت نداشت . در واکنش به بهت و حیرتم ، اشک
بدون اخطار قبلی از چشمانم سراززیر شد و صورتم را خیس کرد .
او اشک ها را از گونه هاي داغم ، با انگشتان سردش پاك کرد « ؟ بلا! چی شده » : او که حالا ترسیده بود، بلندتر گفت
، ولی اشک هاي بعدي پایین ریختند.
نتوانستم جلوي هق هقی که صدایم را می شکست بگیرم. اشک هاي احمقانه آزار دهنده بودند، « فقط یه خواب بود »
اما نتوانستم اندوهی گه راه گلویم را بسته بود کنترل کنم . شدیداً می خواستم که آن خواب واقعی باشد .
کمی سریع تر » او مرا به جلو و عقب تکان داد « همه چیز مرتبه ، عشق ، خطري تورو تهدید نمی کنه . من اینجام »
« یه کابوس دیگه داشتی ؟ واقعی نبود، واقعی نبود » . از آن بود که تسکین دهنده باشد
صدایم دوباره شکست. « کابوس نه. یه خواب خوب بود » . سرم را تکان دادم و با پشت دستم چشم هایم را پاك کردم
« ؟ پس چرا گریه می کنی » : او هاج و واج پرسید
دست هایم را با فشار خفه کننده اي دور گردن او حلقه کردم و روي هق هق « چون بیدار شدم » : گریه کنان گفتم
گلویش گریه را سر دادم .
با شنیدن استدلال من خنده اي کرد ، ولی صداي آن عصبی و نگران بود .
« همه چیز مرتبه ، بلا . نفس عمیق بکش »
« خیلی واقعی بود. می خواستم واقعی باشه » : با گریه گفتم
« برام تعریف کن . شاید این کمک کنه »
ما روي ساحل بودیم... صدایم به خاموشی گرایید ، عقب برگشتم تا با چشم هاي اشک آلودم به صورت فرشته مانند ونگران اوکه در تاریکی تار شده بود نگاه کنم .
« ؟ و » : در آخر با لحن ترغیب کننه اي گفت
« ... اوه، ادوارد » . پلک زدم و اشک در چشم هایم، سرازسر شد
« بهم بگو ، بلا » : چشمانش به خاطر درد در صداي من از دلواپسی وحشی به نظر می رسیدند . ملتمسانه گفت
ولی من نتوانستم . در عوض دوباره بازوهایم را محکم دور گردن او گره کردم و با بی قراري دهانم را به لبهاي او
فشردم . این به هیچ وجه شهوت نبود- نیاز بود . او فورا جواب داد ولی به سرعت کنار کشید .
در اوج حیرت تا جایی که می توانست با ملایمت با من کلنجار رفت ، شانه هایم را گرفت و مرا عقب نگه داشت .
طوري به من نگاه می کرد انگار نگران این بود که عقلم را از دست داده باشم . « نه ، بلا » : با اصرار گفت
دست هایم افتادند ، سیل تازه ي اشک از چشمانم جاري شد ، هق هقی گلویم را از نو لرزاند . حق با او بود - من باید
دیوونه باشم .
با چشمان گیج و مضطرب به من خیره شد.
« م م م متاسفم » : زیر لب گفتم
ولی او مرا به طرف خودش کشید و محک در آغوش گرفت .
ناله ي او سرشار از درد و رنجی پنهان بود . « نمی تونم ، بلا ، نمی تونم »

[رمان]

« ؟ خواهش می کنم. خواهش می کنم، ادوارد » : در حالی که صدایم در مواجهه با پوست او کم می شد ، التماس کردم نمی توانستم بگویم لرزش صدایم او را تکان داد ، یا اینکه براي مقابله با حمله ي ناگهانی من آماده نبود ، یا احتیاج او
هم در این لحظه به اندازه ي من مقاومت ناپذیر بود . اما دلیلش هرچه بود ، با ناله اي ، لبهاي مرا روي لبهاي خود
بازگرداند .
و ما آغاز کردیم ، از همانجایی که رویایم ترکم کرده بود.
صبح ، وقتی بیدار شدم ، سعی کردم نفس هایم را منظم نگه دارم و بی حرکت بمانم . می ترسیدم چشمانم را باز کنم .
روي سینه ي ادوارد آرمیده بودم ، ولی او تکان نمی خورد و دستانش دور من حلقه نشده بودند . این نشانه ي خوبی
نبود . می ترسیدم اعتراف کنم که بیدار شده ام و با خشم او روبه رو شوم .
با احتیاط از بین پلک هایم دزدکی نگاهی به او انداختم . چشم هایش را به سقف تیره دوخته و دست هایش را پشت
سرش گذاشته بود . خودم را روي آرنج بالا کشیدم تا بتوانم صورتش را بهتر بتوانم ببینم . آرام بود و مبهم.
« ؟ چقدر به دردسر افتادم » : آهسته پرسیدم
ولی سرش را برگرداند و به من پوزخند زد. « خیلی » : او گفت
من متاسفم . منظورم این نبود که... خب ، دقیقاً نمی دونم دیشب چی » : با خیال راحت نفسم را بیرون دادم. گفتم
« . با به یاد آوردن اشک هاي آزارنده و غمی مرا درهم می شکست ، سرم را تکان دادم « بود
« تو بهم نگفتی خوابت راجه به چی بود »
با نگرانی خندیدم. « . فکر کنم نگفتم - ولی یه جورهایی بهت نشون دادم درباره ي چی بود »
« چه جذاب » . اوه. چشمانش گشاد شدند و بعد پلک زد
« ؟ بخشیده شدم » : او نظري نداد ، بنابراین چند ثانیه بهد پرسیدم « خواب خیلی خوبی بود » : زیر لب گفتم
« دارم دربارش فکر می کنم »
بلند شدم ، می خواستم خودم را معاینه کنم- حداقل به نظر نمی رسید از پر خبري باشد . ولی تا جا به جا شدم تمام
اتاق دور سرم چرخید . تاب خوردم و روي بالش افتادم .
« ووآ... سرگیجه »
« خیلی خوابیدي. دوازده ساعت » . و بعد بازوهاي او دور من بودند
چقدر عجیب. « ؟ دوازده »
همان طور که حرف می زدم نگاه سریعی به خودم انداختم ، سعی کردم نامحسوس باشد . به نظر خوب می آمدم . یک
هفته بیشتر از کبودي هاي روي بازویم نمی گذشت ، در حال زرد شدن بودند . خودم را کش دادم . حالم خوب بود .
خوب ، در واقع بهتر از خوب.
« ؟ تجسس کامل شد »
« این طور که پیداس همه ي بالش ها جون سالم به در بردن » . با کمرویی سرم را تکان دادم
او سرش را به طرف پایه ي تخت ، جایی که بقایاي تور « متاسفانه ، نمی تونم همینو درمورد ، ام...لباس خوابت بگم »
روي ملافه هاي ابریشمی پخش شده بود خم کرد .
« حیف شد ، اون یکیو دوست داشتم » : گفتم
« منم همین طور »
« ؟ تلفات دیگه اي نبوده » : با خجالت پرسیدم
نگاه او را دنبال « باید یه بدنه ي تخت دیگه واسه ازمه بخرم » : او نگاهی به بالاي شانه اش انداخت اعتراف کرد
کردم و از اینکه دیدم تکه هاي کلفت چوب از طرف چپ تا بالاي تخت کنده شده حیرت زده شدم .
« ؟ فکر می کنی که چرا صداي شکستن اینا رو نشنیدم » . اخم هایم را در هم کشیدم « ... همم »
« تو وقتی توجهت یه جاي دیگه گیر کرده به طور اعجاب انگیزي ناهشیاري »
« یه کمی هشیار بودم » : در حالی که عمیقاً سرخ می شدم ، گفتم
« واقعا دلم براي این تنگ می شه » : او گونه هاي آتشین مرا نوازش کرد و آهی کشید
به صورت او نگاه کردم ، به دنبال هر نشانه اي از خشم یا پشیمانی اي که از آن می ترسیدم . او با خونسردي نگاهم را
پاسخ داد ، حالت چهره اش آرام و در عین حال غیر قابل خواندن بود .
« ؟ تو چه احساسی داري »
او خندید.
« ؟ چیه » : پرسیدم
« به نظر میاد عذاب وجدان داري - انگار یه جرمی مرتکب شدي »
« احساس گناه می کنم » . غرولندکنان گفتم
« خب شوهر فوق مشتاقتو از راه به در کردي . اون گناه مستوجب اعدام نیست »
به نظر می رسید شوخی می کند .
« از راه به در کردن مثل این میمونه که عمدي باشه » . گونه هایم داغ تر شدند
« شاید کلمه ي اشتباهی رو به کار بردم »
« ؟ تو عصبانی نیستی »
« من عصبانی نیستم » . او بخند بی رمقی زد
« ؟ چرا نیستی »
او « یکی اینکه، به تو صدمه نزدم . این بار راحت تر بود که خودمو کنترل کنم. افراط نکنم » . خوب... او مکث کرد
دوباره نگاهی به بدنه ي خسارت دیده انداخت .
« گفتم که با تمرین درست می شه » : گفتم
او چشمانش را چرخی داد .
« ؟ وقت صبحونه ي انسانه » : شکمم غرشی کرد و، او خندید. پرسید
از تخت پایین پریدم . خیلی سریع حرکت کردم و مجبور شدم مانند انسان هاي مست تلوتلو بخورم تا تعادلم « لطفاً »
را بدست آورم . او قبل از اینکه به میز آرایش بخورم ؛ مرا گرفت.

[رمان]

« ؟ تو حالت خوبه »
« اگه تو زندگی بعدیم تعادل بهتري نداشته باشم ، طلب خسارت می کنم »
آن روز صبح من آشپزي کردم و چند تخم مرغ سرخ کردم- به قدري گرسنه بودم که حوصله ي غذاي پرکارتري
نداشتم . بعد از چند دقیقه با بی صبري آنها را روي یک بشقاب انداختم .
« ؟ از کی تاحالا تخم مرغ نیم پز می خوري » : او پرسید
« از حالا »
او سطل زباله را از زیر سینک بیرون کشید- پر از کارتون « ؟ می دونی تو هفته ي گذشته چقدر تخم مرغ خوردي »
هاي آبی خالی بود.
عجیبه. این محل گند زده به اشتهام و خواب هایم و همین طور تعادل » : پس از فرو بردن یک لقمه ي داغ گفتم
همیشه سست ام . ولی من اینجارو دوست دارم . هرچند احتمالاً باید زود برگردیم ، نه؟ تا سر موقع بریم دارتموث؟ واي
« ، فکر کنم باید به فکر یه جایی واسه اونجا موندن هم باشیم
حالا دیگه می تونی تظاهر کالج رو کنار بذاري- تو چیزي رو که می خواستی گرفتی . و ما هم » . او کنار من نشست
« که معامله اي نکردیم ، پس شرطی در کار نبوده
« . من تظاهر نمی کردم ، ادوارد . من مثل بعضی ها تو وقت آزادم رو صرف نقشه کشیدن نمی کنم » . غرولند کردم
او بی آنکه خجالت کشیده باشد ، « ؟ امروز چی کار کنیم که بلا از پا بیفته » : با تقلید ضعیفی از صداي او ادامه دادم
به جلو خم شدم تا دستم را روي سینه ي برهنه ي او « . من واقعا می خوام یه کمی بیشتر انسان بمونم » . خندید
« به قدر کافی وقت نداشتم » . بکشم
واسه ي این؟ تمام این » : نگاه شکاکی به من انداخت . دستم را که به طرف شکم او پایین می رفت ، گرفت و پرسید
چرا به فکرم نرسیده بود ؟ » : چشمانش را چرخی داد . با کنایه زیر لب گفت « ؟ مدت چاره اش عشقبازي بود
« می تونستم خودمو از کلی جروبحث نجات بدم
« آره، احتمالا » . خندیدم
« تو خیلی انسانی » : دوباره گفت
« می دونم »
« ؟ داریم میریم دارتموث ؟ جداً » . لبخندي روي لبهایش نقش بست
« احتمالا همون ترم اول میندازنم بیرون »
« از کالج خوشت میاد » . حالا لبخندش بازتر شده بود « خودم بهت درس می دم »
« ؟ فکر می کنی بتونیم الآن دیگه یه آپارتمان پیدا کنیم »
خب ، یه جورهایی ما حالاشم یه خونه اونجا داریم . می دونی ، فقط » . او شکلکی درآورد ، انگار احساس گناه می کرد
« واسه احتیاط
« ؟ تو یه خونه خریدي »
« خرید املاك سرمایه گذاري خوبیه »
« پس، دیگه آماده ایم » . یکی از ابروهایم را بالا بردم و بعد رهایش کردم
« ... باید ببینم می تونیم ماشین 'قبل' رو یه مدت بیشتر نگه داریم »
« آره ، خدا به دادم برسه که از دست تانک ها محفوظ باشم »
او نیشخند زد.
« ؟ چقدر دیگه می تونیم بمونیم » : پرسیدم
مشکلی با وقت نداریم . یه چند هفته دیگه ، اگه بخواي . و بعدش می تونیم قبل اینکه به نیو همشایر بریم یه سر به »
« ... چارلی بزنیم . می تونیم کریسمس رو با رِنه بگزرونیم
کلمات او آینده ي نزدیک و شادي را به تصویر کشیدند ، آینده اي به دور از درد براي تمام کسانی که در آن حضور
داشتند.
از این ساده تر نمی شد . حالا که دقیقا کشف کرده بودم انسان بودم چقدر می تواند خوب باشد ، داشتم وسوسه
می شدم تغییري در برنامه هایم به وجود آورم . هیجده یا نوزده ، نوزده یا بیست ... واقعا اهمیتی داشت ؟ در طول یک
سال آنقدرها تغییر نمی کردم . و انسان بودن با ادوارد...انتخاب روز به روز سخت تر می شد .
و بعد ، به خاطر اینکه از قرار معلوم هیچ گاه وقت کافی نبود ، اضافه کردم : « یه چند هفته دیگه » . موافقت کردم
« ؟ داشتم فکر می کردم - می دونی قبلا راجع به تمرین چی می گفتم »
« می تونی چند دقیقه فکرت رو نگه داري ؟ صداي یه قایق می شنوم . تیم تمیزکاري باید رسیده باشن » . او خندید
او می خواست آن فکر را نگه دارم . پس این به آن معنا بود که دیگر قصد نداشت در مورد تمرین کردن مرا آزار دهد؟
لبخند زدم.
بذار به گوستاوو خرابکاري توي اتاق سفید رو توضیح بدم . بعدش می تونیم بریم بیرون . توي قسمت جنوبی جنگل »
« یه جایی هست
او « من نمی خوام برم بیرون . من امروز دورتادور جزیره نمی گردم . می خوام همینجا بمونم و یه فیلم تماشا کنم »
خیلی خوب ، هرچی تو دوست داري . چرا یکی » . لبهایش را بهم فشرد ، سعی می کرد به بدخلقی لحن من نخندد
« ؟ انتخاب نمی کنی تا من برم درو باز کنم
« من صداي در نشنیدم »
او سرش را به بغل خم کرد و گوش داد . در کمتر از یک ثانیه ، صداي ضعیف ضربه ي آهسته اي به در به گوش رسید
. ادوارد نیشخندي زد و به طرف تالار ورودي چرخید .
در قفسه ي زیر تلویزیون بزرگ گشتم و عنوان ها را از نظر گذراندم . سخت بود تصمیم بگیري از کجا شروع کنی .
آنها از یک ویدئو کلوب هم بیشتر دي وي دي داشتند .
می توانستم صداي آهسته و مخملین ادوارد را که داخل برمی گشت بشنوم ، با زبانی که به گمان من پرتغالی سلیس
بود صحبت می کرد . صداي خشن تر انسان دیگري با همان زبان جواب داد .
ادوارد آنها را داخل اتاق راهنمایی کرد ، در راه به طرف آشپزخانه اشاره می کرد . دو برزیلی به طرزي باور نکردنی در
کنار او کوتاه و تیره به نظر می رسیدند . یکی از آنها مرد چاقی بود و دیگري یک زن ریزنقش ، چهره ي هردویشان
چین افتاده بود . ادوارد با لبخند متکبرانه اي به طرف من ژست گرفت و من اسم خودم را در بین آن کلمات

[رمان]

ناآشنا
شنیدم . هنگامی که به پرهاي داخل اتاق سفید ، که به زودي با آن روبه رو می شدند فکر کردم کمی قرمز شدم . مرد ریزنقش لبخند مودبانه اي به من زد .
ولی زنی که پوست تیره داشت لبخند نزد . با ترکیبی از حیرت و دلواپسی به من خیره شدم بود و چشمانش از ترس
گشاد شده بودند . قبل از اینکه بتوانم عکس العملی نشان دهم ، ادوارد به آنها اشاره کرد تا به دنبالش به سمت لانه ي
مرغ ها بروند و آنها رفته بودند.
وقتی ادوارد دوباره ظاهر شد ، تنها بود . او به سرعت کنار من آمد و بازوهایش را دور من حلقه کرد .
« ؟ اون چش بود » : با به خاطر آوردن حالت چهره ي وحشت زده ي آن زن، زمزمه کردم
کوئر از سرخپوست هاي اهل تیکیوناست . اون یه کمی خرافاتی تر- » . ادوارد با بی خیالی شانه هایش را بالا انداخت
یا می تونی بگی هشیار تر - از کساییه که در دنیاي مدرن زندگی می کنن . اون شک کرده که من چی هستم ، یا یه
اونها اینجا افسانه هاي خودشونو دارن . مثلا » . او هنوز به نظر نمی رسید نگران باشد « چیزي نزدیک بهش
او نگاه شیطنت آمیزي به من « لیبیشامن - یه شیطان خون خواره که منحصرا زن هاي خوشگل رو شکار می کرده
انداخت .
فقط زن هاي زیبا ؟ خوب ، این به گونه اي تملق آمیز بود.
« به نظر وحشت زده میومد » : گفتم
« آره- ولی بیشتر نگران توئه »
« ؟ من »
او خنده ي آهسته و مرموزي کرد و بعد به طرف دیوار فیلم ها « نگران آینه که چرا من چرا اینجا با توام، تنهاي تنها »
« اوه ، خوب ، چرا یه چیزي انتخاب نمی کنی ببینیم ؟ این دیگه یه کار قابل قبول انسانیه » . نگاه کرد
خندیدم و در حالی که روي انگشتان پا بلند می شدم، « آره ، مطمئنم یه فیلم اونو قانع می کنه که تو انسانی »
بازوهایم را محکم دور گردن او گره کردم . به پایین خم شد تا بتوانم او را ببوسم و بعد، حلقه ي بازوانش دور من تنگ
تر شد ، مرا از روي زمین بلند کرد تا مجبور نباشد خم شود .
همان طور که لبهاي او روي گردن من می رفتند، انگشت هایم را در موهاي برنزي او فرو کردم . زیر لب غرولندکنان
« فیلم ، کی حوصله ي فیلم داره » : گفتم
سپس صداي حبس شدن نفسی را شنیدم و ، ادوارد فوراً مرا پایین گذاشت. کوئر در راهرو خشکش زده بود ، موي
مشکی پر از پر بود و کیسه ي بزرگی از پرهاي بیشتر در دست داشت، حالت بهت زده اي روي چهره اش نقش بسته
بود. با چشم هاي از حدقه بیرون زده به من خیره شد ، و به سرخ شدم و به پایین چشم دوختم . بعد او خودش را پیدا
کرد زیر لب چیزي گفت ، که حتی در زبانی ناآشنا ، به طور واضح یک عذر خواهی بود . ادوارد لبخند زد و با لحنی
دوستانه جوابش را داد . او چشم هاي تیره اش را برگرداند و به راهش ادامه داد .
« ؟ داشت به همون چیزي فکر می کرد که من فکر می کنم اون بهش فکر می کنه ، اینطور نیست » : زمزمه وار گفتم
« آره » . ادوارد به جمله ي پیچیده ي من خندید
« بیا، اینو بذار تا وانمود کنیم داریم نگاهش می کنیم » : دستم را دراز کردم و به طور تصادفی فیلمی را برداشتم. گفتم
فیلم موزیکالی بود با چهره هاي خندان ولباس هاي پف دار.
« خیلی ماه عسلیه » : ادوارد تایید کرد
زمانی که بازیگران در تصویر با آهنگ شاد اول فیلم می رقصیدن د، روي کاناپه لم دادم و در آغوش ادوارد رفتم .
« ؟ حالا به اتاق سفید برمی گردیم » : از سر بیکاري پرسیدم
نمی دونم... من قبلا تخته ي بالاي تخت اون اتاقو چنان خورد کردم که قابل تعمیر نیست - شاید اگه تخریب رو به »
« یه محدوده ي خونه محدود کنیم ، ازمه یه روزي باز دعوتمون کنه
پس خرابی هاي بیشتري درکاره؟ (منظورم این بود که اگر قرار بود خرابی بیشتري در کار باشد » . لبخند جانانه اي زدم
« ( پس عشقباري بیشتري نیز در راه بود
فکر می کنم اگه از قبل تصمیم شو بگیرم بی خطر تره تا اینکه صبر کنم تو باز بهم » . او به حالت چهره ي من خندید
« تعرض کنی
ولی ضربان قلبم بالا می رفت . « با زمان درست می شه » . با لحنی عادي موافقط کردم
« ؟ قلبت چیزیش شده »
« ؟ حالا می خواي به منطقه ي ویران سازي سر بزنی » . مکث کردم « نوچ . کاملا سالمه »
شاید مودبانه تر باشه تا صبر کنیم تنها بشیم . ممکنه تو وقتی که من اثاثیه رو داغون میکنم متوجه نشی ، ولی »
« احتمالا اونارو می ترسونه
« درسته. لعنتی » . در حقیقت ، کسانی را که در اتاق دیگر بودند فراموش کرده بودم
زمانی که با بی قراري منتظر بودم کار گوستاوو و کوئر تمام شود و سعی می کردم به آنها به خوبی و خوشی زندگی
کردند روي صفحه تلویزیون توجه کنم ، آنها بی صدا در خانه اینور آنور می رفتند . داشت خوابم می گرفت- اگرچه ، به
گفته ي ادوارد نصف روز را خوابیده بودم - تا اینکه صداي خشن مرا از جا پراند . ادوارد در حالی که مرا در بغل نگه
داشته بود بلند شد . و به پرتغالی سلیس جواب گوستاوو را داد . گوستاوو سري تکان داد و آهسته به سمت در ورودي رفت .
« کارشون تموم شده » : ادوارد به من گفت
« ؟ خوب معنیش اینه که ما حالا تنهاییم »
« ؟ اول ناهار، نظرت چیه » : او پیشنهاد کرد
لبم را گاز گرفتم . من بسیار گرسنه بودم .